วันรุ่งขึ้นที่ไร้เงา

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนพื้นโต๊ะทำงานไม้สักทองในห้องสอบสวนของสถานีตำรวจนครบาลดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายของความตื่นตระหนกและความอับอายอบ oual อยู่ในอากาศเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง ธามยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังกระจกใสบานใหญ่ นัยน์ตาคู่คมสีดำสนิททอดมองภาพเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง มือหนาทั้งสองข้างประสานกันไว้ที่ด้านหลัง แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงอย่างสง่างาม แม้ภายในใจจะผ่านพ้นสมรภูมิแห่งความเจ็บปวดมาอย่างโชกโชนก็ตาม เอกสารฉบับจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานแรมปี บัดนี้อยู่ในมือของพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบคดีแล้ว ความจริงที่เคยถูกบิดเบือนด้วยอำนาจและเงินตรา ค่อยๆ ถูกกะเทาะเปลือกออกทีละชั้น ราวกับภาพวาดราคาแพงที่ถูกลอกคราบสีปลอมออก เผยให้เห็นรอยด่างพร้อยและคราบเลือดที่แท้จริงเบื้องหลังรอยจารึกอันสวยงามนั้น "คุณธามครับ ทางเราได้ควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยตามหมายจับล็อตแรกไว้หมดแล้ว รวมถึงบุคคลที่คุณระบุไว้ในบันทึกเพิ่มเติมด้วย" สารวัตรประจักษ์ นายตำรวจผู้ผ่านคดีใหญ่มาโชกโชนเดินเข้ามาหา พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ด้วยท่าทีที่แสดงความเคารพอย่างเห็นได้ชัด ธามรับซองนั้นมาโดยไม่รีบร้อน เขากวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้านในเพียงแวบเดียว ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ขอบคุณมากครับสารวัตร... ผมเชื่อว่ากระบวนการยุติธรรมจะไม่ทำให้คนที่รอคอยความยุติธรรมต้องผิดหวัง" "มันคือหน้าที่ครับคุณธาม... แต่ผมต้องยอมรับเลยว่า เอกสารชุดนี้ชิ้นส่วนประกอบมันสมบูรณ์แบบเสียยิ่งกว่าจิ๊กซอว์ที่ถูกจัดเตรียมมาเป็นปีๆ ถ้าไม่ได้หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่คุณนำมามอบให้เมื่อคืนนี้ รูปคดีคงไม่พลิกกลับมาได้เร็วขนาดนี้" สารวัตรประจักษ์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก รินรดาที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ก้าวเข้ามาใกล้ธามอย่างเงียบเชุป มือเรียวบางเอื้อมแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของชายหนุ่ม สัมผัสอุ่นจากเธอดึงสติของธามให้หลุดออกจากภวังค์แห่งอดีต นัยน์ตากลมโตของบรรณาธิการสาวฉายแววความห่วงใยและโล่งอกไปพร้อมๆ กัน "เราทำสำเร็จแล้วนะธาม..." เสียงหวานกระซิบแผ่วเบา ราวกับจะย้ำเตือนว่าความฝันร้ายที่คอยกัดกินหัวใจเขามาตลอดสิบปี กำลังจะสิ้นสุดลงเสียที ธามหันไปมองเธอ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง แต่มันเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่สื่อสารถึงความรู้สึกขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ "ครับ... เรากำลังจะก้าวผ่านมันไปได้แล้ว" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องสอบสวนกำลังคลี่คลายไปในทิศทางที่ดี เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ ก็ทำลายความเงียบสงบนั้นลงทันที "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ!" นายตำรวจชั้นประทวนนายหนึ่งเปิดประตูห้องเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม "ผู้ต้องหาคนสำคัญ... ที่เราส่งชุดสืบสวนไปรับตัวมาจากเพนเฮาส์ย่านสุขุมวิทเมื่อครู่..." สารวัตรประจักษ์ขมวดคิ้วมุ่น "ทำไม? เกิดอะไรขึ้น หรือว่าไหวตัวทันหนีไปก่อน?" "เปล่าครับ..." นายตำรวจหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พวกเขาไม่ได้หนี... แต่..." ธามหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณอันเฉียบคมเตือนภัยล่วงหน้า เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนายตำรวจนายนั้นด้วยก้าวอันรวดเร็ว "เกิดอะไรขึ้นที่นั่น พูดมาให้ชัดเจน" "ท่าน... ท่านประธานวินัย... ถูกพบว่าเสียชีวิตอยู่บนโซฟาในห้องทำงานส่วนตัวแล้วครับ... สภาพศพ..." นายตำรวจหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก "เหมือนกับการเสียชีวิตของครอบครัวคุณธามเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน... และในมือของศพ... มีจดหมายลาตายที่เขียนด้วยลายมือของเขาเอง วางทับอยู่บนกองเอกสารคดีของคุณครับ!" ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องทันที รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือที่เคยเกาะแขนธามเผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหายใจไม่ออก การตายที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียนในวันที่ความจริงกำลังจะปรากฏ มันไม่ใช่การหนีความผิด... แต่มันคือการปิดปากครั้งสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบที่สุด ธามนิ่งงิ่งราวกับรูปปั้นสลัก นัยน์ตาสีดำสนิทไหววูบเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดั่งห้วงมหาสมุทรลึก ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อสิบปีก่อนซ้อนทับขึ้นมาในหัวทันที รูปแบบเดียวกัน วิธีการเดียวกัน... และผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเงาอันมืดมิด ก็ยังคงลอยนวลอยู่เหนือความตายครั้งนี้ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างอดกลั้น ก่อนที่ธามจะหันกลับไปมองกระจกใสสะท้อนเงาของตนเองที่ทอดลงบนพื้นห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่หลุดออกมาจากลำคอ "เกม... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ..." ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์