การไล่ล่าของศัตรู

หัวใจของหลินเฟยกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังในพริบตาเดียว! ตรอกซอกซอยแคบอับชื้นหลังภัตตาคารหรูในย่านใจกลางเมืองยามวิกาล ถูกอาบด้วยแสงไฟนีออนสีส้มสลัวที่กะพริบราวกับใกล้จะดับแหล่ไม่ดับแหล่ เงาร่างของชายฉกรรจ์สี่คนในชุดสูทสีเข้มเดินล้อมกรอบเข้ามาทีละก้าว แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความโลภที่ปิดไม่มิด กลิ่นอายคุกกามแผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง "คุณหนูหลิน... วิ่งหนีไปไหนไม่พ้นแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของ ซ่งอี้ ดังลอดออกมาจากความมืด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูภูมิฐานในอดีต บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นและตัณหา ดวงตาคู่คมจ้องมองหลินเฟยราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "คิดเหรอว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้? เงินในบัญชีนั่นน่ะ... อีกไม่นานมันก็จะกลายเป็นของผมทั้งหมด เมื่อผมทำให้คุณเซ็นโอนหุ้นพวกนั้น!" หลินเฟยถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นสูงสีดำสนิทกระทบกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด แต่สีหน้ากลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่ซ่งอี้คาดหวังแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีดำสนิทคู่สวยฉายแววเย้ยหยันและสมเพชเวทนาออกมาอย่างชัดเจน "หึ... ซ่งอี้ นายมันก็เป็นได้แค่สุนัขจนตรอกที่รอเศษเงินจากฉันเท่านั้นแหละ" หลินเฟยเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังกรีดแทงเข้าไปในความรู้สึกของอดีตคนรักอย่างจัง "คิดว่าส่งคนมาขู่กรรโชกในมุมมืดแบบนี้ แล้วฉันจะยอมจำนนหรือไง? นายประเมินฉันต่ำเกินไปแล้ว" "นังตัวดี! ปากเก่งนักนะ!" ซ่งอี้หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาโบกส่งสัญญาณให้ลูกน้องพุ่งเข้าใส่ทันที "จับตัวมันไว้! แล้วฉีกเสื้อผ้ามันถ่ายรูปส่งให้สื่อซะ ให้มันรู้ว่าจุดจบของคนที่กล้าหยามซ่งอี้เป็นยังไง!" สิ้นคำสั่งของซ่งอี้ ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ทั้งสี่คนก็พุ่งทะยานเข้ามาหาหลินเฟยด้วยความเร็วดุจพายุ แรงลมจากการเคลื่อนไหวทำให้ผมยาวสลวยของเธอปลิวสยาย หัวใจของหลินเฟยเต้นระรัวด้วยความตื่นตัว แม้เธอจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่สถานการณ์ตรงหน้าก็ยังอันตรายเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะรับมือไหว ทว่า... ในวินาทีที่หมัดหนาหนักกำลังจะพุ่งเข้าประชิดใบหน้าของเธอ *ตุบ! โครม! อ๊ากกก!* เสียงกระดูกหักดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นราวกับภาพตัดต่อ ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่พุ่งเข้ามาเมื่อครู่กลับลอยกระเด็นไปคนละทิศละทางราวกับกระดาษ ไล่ชนกับถังขยะและกำแพงอิฐจนฝุ่นตลบอบ أวล ร่างทั้งร่างนอนบิดเร้าด้วยความเจ็บปวดปางตายบนพื้นโดยที่หลินเฟยยังไม่ทันได้กระพริบตาด้วยซ้ำ! ซ่งอี้เบิกตากว้างจนแทบถลันออกมาจากเบ้า รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก "อะ... อะไรกันวะ! พวกแกทำบ้าอะไรอยู่ ลุกขึ้นมาสิ!" เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทเนี๊ยบกริบปรากฏขึ้นจากความมืดอย่างไร้สุ้มเสียง รองเท้าหนังขัดมันก้าวเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตอย่างมั่นคงและสง่างาม บอดี้การ์ดมืออาชีพนับสิบชีวิตในชุดสูททับด้วยเสื้อเกราะกันกระสุนปรากฏตัวขึ้นปิดล้อมตรอกซอกซอยนี้ไว้ทั้งหมดในพริบตา พวกเขาคือหน่วยรักษาความปลอดภัยระดับท็อปที่ถูกส่งตรงมาจากคฤหาสน์ส่วนตัวของคีย์—ชายผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของประเทศ หลินเฟยผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ "ฉันเตือนนายแล้วนะ... ว่าอย่าเล่นกับไฟ" หลินเฟยเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าเย็นเยียบเสียจนซ่งอี้ต้องสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "แก... พวกแกเป็นใครวะ!" ซ่งอี้ถอยหลังก้นจ้ำเบ้าด้วยความหวาดกลัว เมื่อบอดี้การ์ดหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้เขา รัศมีกดดันระดับที่สามารถฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่าแผ่ซ่านออกมาจนเขาแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่ซ่งอี้กำลังจะอ้าปากร้องขอชีวิต เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากฟากฟ้า แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสว่างจ้าส่องตรงลงมายังกลางตรอกซอกซอย ราวกับฉากในภาพยนตร์ฮอลลีวูดฟอร์มยักษ์ แรงลมมหาศาลทำให้ฝุ่นผงปลิวว่อน แรงกดดันอันทรงอำนาจแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ พร้อมๆ กับที่ประตูเฮลิคอปเตอร์ถูกเปิดออก และร่างสูงสง่าของ 'คีย์' ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและนาฬิกาเรือนหรูราคาแปดหลัก ก้าวลงมาจากบันไดเชือกอย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองซ่งอี้ด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หลินเฟยด้วยความอ่อนโยนจนน่าใจหาย "เฟยเฟย..." เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ขณะที่เขาก้าวเข้าไปโอบเอวบางเอาไว้แนบ ซ่งอี้หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เมื่อตระหนักได้ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร—มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่แม้แต่นักการเมืองยังต้องก้มหัวให้! "มาช้าไปนิดเดียวนะคะคุณคีย์..." หลินเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นที่มุมปาก "แต่... มาได้จังหวะเวลาพอดีเลยค่ะ" คีย์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระรัวที่ทำให้หัวใจของหลินเฟยวูบไหว "สำหรับเธอแล้ว... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ผมก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผมเดียวหรอกนะ... และสำหรับมัน..." คีย์ปรายตามองซ่งอี้ที่กำลังสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ "จัดการให้สิ้นซาก อย่าให้มันได้ผุดได้เกิดอีก" บอดี้การ์ดก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของซ่งอี้ขึ้นมาทันที ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหาความเมตตาที่ดังลั่นตรอก ทว่า ในวินาทีที่ซ่งอี้กำลังจะถูกลากตัวออกไป สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้น ซึ่งแสดงข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารระดับโลกที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ—ยอดเงินฝากในบัญชีของหลินเฟยพุ่งทะยานทะลุเพดานเกินกว่าที่ระบบจะคำนวณได้ พร้อมกับชื่อผู้ถือบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ปรากฏเด่นหรา... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสะใจนี้นะคะ --- ม่านหมอกโรแมนซ์