ล็อกอินสู่นรกในคราบสวรรค์

"ไอ้ขยะไร้สังกัด แกคิดว่ากิลด์ 'ราชันย์โลหิต' เป็นโรงทานหรือไงวะ ถึงกล้าเสนอหน้าเข้ามาในเขตล่ามอนสเตอร์ระดับสี่แบบนี้?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระเบิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นของดันเจี้ยนใต้พิภพ รองเท้าบูทหุ้มเกราะเหล็กกล้าเหยียบลงบนพื้นดินเปียกแฉะจนเกิดเสียงดังน่ารำคาญ กิลด์มาสเตอร์แห่งราชันย์โลหิตนามว่า 'เดธโคล์' ยืนค้ำหัวร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโขดหิน สายตาของมันเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองดูเศษขยะเปียกปอนที่เกะกะสายตา คิริวไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าอีกฝ่าย เขากำลังใช้ปลายนิ้วเขี่ยฝุ่นบนเสื้อคลุมสีดำสนิทอย่างไร้ความใส่ใจ ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวของเขากลับทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงอย่างประหลาด "หูหนวกหรือเป็นใบ้ไปแล้ววะ? หรือเพราะรู้ตัวว่าเลเวลต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะพูดจาโต้ตอบ?" เดธโคล์แค่น หัวเราะในลำคอ มันกวาดสายตามองลูกน้องนับสิบคนที่ปิดล้อมพื้นที่ไว้หมดทางหนี พร้อมกับยกดาบใหญ่พาดบ่า "ในโลก 'Aether Online' แห่งนี้ ความอ่อนแอคือความผิดบาป แกไม่มีทั้งกิลด์ ไม่มีทั้งเงินทอง และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจร่วมเขตกับพวกเรา ไสหัวออกไปซะ หรือจะให้พวกฉันส่งแกกลับจุดเกิดด้วยการฟันให้เป็นชิ้นๆ ล่ะ?" เสียงซุบซิบจากผู้เล่นรอบข้างดังระงม ทุกคนต่างส่ายหัวด้วยความสมเพช คิริวในสายตาของพวกเขาก็เป็นแค่พวกไร้ค่าที่หลงเข้ามาในดินแดนของผู้เล่นระดับท็อปเพื่อรอความตาย แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคิริว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร "พูดจบแล้วสินะครับ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ เรียบง่าย แต่กลับทรงพลังจนทำให้เสียงหัวเราะรอบด้านเงียบกริบลงในทันที เดธโคล์ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีของมันกำลังถูกเหยียบย่ำด้วยสายตาคู่นั้น "แกหมายความว่ายังไงวะไอ้—" "ผมแค่กำลังคิดว่า..." คิริวขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันมหาศาลที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยเริ่มแผ่ขยายออกมารอบทิศทาง จนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "พวกคุณอุตส่าห์เสียเวลามาต้อนรับผมถึงที่นี่... ผมควรจะตอบแทนด้วยการส่งพวกคุณกลับจุดเกิดทีละคน หรือจะกวาดล้างทั้งกิลด์ให้หายไปจากแผนทีในคราวเดียวดีล่ะครับ?" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในดันเจี้ยนก็ดิ่งฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวจากลมหายใจ วงเวทย์สีครามเข้มขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใต้เท้าของคิริวโดยไม่มีการร่ายคาถา ตัวอักษรโบราณนับล้านลอยวนเวียนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคำรามกึกก้อง เดธโคล์หน้าถอดสีทันที มันสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเกาะกุมขั้วหัวใจ "มะ... มันเวทมนตร์บ้าอะไรกัน! ทำไมระบบถึงไม่แจ้งเตือนการร่ายคาถา!?" ก่อนที่มันจะได้ขยับตัว... *เปรี้ยงงงงงง!* ลำแสงสีดำสนิทพุ่งทะยานจากพื้นดินขึ้นสู่ท้องฟ้า ดับสิ้นทุกสรรพเสียงและความ arrogantly ของเหล่าผู้เล่นระดับสูงในพริบตาเดียว ร่างของพวกมันแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงที่ลอยล่องหายไปกับอากาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตกตะลึงงันของคนที่เหลือรอดอยู่ห่างๆ คิริวสะบัดมือเบาๆ เพื่อปัดฝุ่นออกจากแขนเสื้อ ท่าทียังคงสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาจากเงาสลัวของทางเดินดันเจี้ยน ร่างของหญิงสาวในชุดเกราะอัศวินสีเงินยวงประดับลวดลายทองคำก้าวออกมาก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม ดวงตาคู่คมกริบเต็มไปด้วยความจงรักภักดีและประกายแห่งความคลั่งไคล้ "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนครับ ท่านคิริว..." เอลิน่าเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายด้วยความเทิดทูน "กองกำลังสำรองของกิลด์ราชันย์โลหิตด้านนอก ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว" คิริวเหลือบมองข้ารับฝั่งกายเพียงครู่เดียวก่อนจะแย้มยิ้มบาง "ดีมาก... นี่เป็นแค่บทเริ่มต้นเท่านั้น เอลิน่า" เขาก้าวเท้าเดินผ่านซากปรักหักพังไปยังใจกลางดันเจี้ยน โดยมีเอลิน่าเดินตามติดไม่ห่าง พร้อมกับหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นตรงหน้าคิริว แจ้งเตือนการยึดครองดินแดนสำเร็จ พร้อมกับยอดเงินในระบบบัญชีกลางที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัดจนแตะตัวเลขสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์ และในวินาทีนั้นเอง เสียงประกาศก้องกังวานจากระบบกลางก็ดังขึ้นทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์Aether Online— *[ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'คิริว' ได้ทำการประกาศสงครามกับกิลด์ระดับท็อป 10 ทั่วโลกพร้อมกัน... จุดสิ้นสุดของยุคสมัยเก่าได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]* ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่าน และเตรียมพบกับความสะใจในตอนต่อไปด้วยนะครับ