เปิดฉากงานเลี้ยงแห่งความตาย

"เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันในงานกาล่าราตรีนี้ ช่างน่าฟังเสียจริง... แต่ไม่รู้ว่าอีกสักครู่ เสียงกระดูกของใครบางคนจะเปราะบางเสียจนกลบเสียงพวกนี้หรือเปล่า" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางโถงจัดเลี้ยงหรูหราอลังการใจกลางมหานคร แชนเดอเลียร์ระยิบระยับนับร้อยดวงสาดแสงลงกระทบพื้นหินอ่อนขัดเงา สะท้อนภาพของเหล่าไฮโซและผู้มีอิทธิพลนับร้อยชีวิตที่กำลังจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส ทว่าบรรยากาศแห่งความรื่นรมย์นั้นกลับถูกแช่แข็งลงในพริบตา เมื่อประตูบานใหญ่หน้าห้องโถงถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีเท้าของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิต ธันวา ก้าวเท้าออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้น ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหารมุมหนึ่ง ซึ่งมีร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเรียบง่ายและหญิงสาวหน้าตางดงามกำลังนั่งอยู่ "เรย์... แกคิดจริงๆ หรือว่าการพาผู้หญิงที่เคยเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนต่ำๆ เข้ามาในงานระดับนี้ จะทำให้แกดูสูงส่งขึ้นมาได้?" ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงหัวesตาะร่อร่าดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงที่บัดนี้เงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ สายตาทุกคู่ในงานต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว บ้างก็สมเพช บ้างก็รอสมน้ำหน้า โดยเฉพาะตระกูลใหญ่ที่เคยถูกเรย์หักหน้าไปเมื่อหลายวันก่อน ต่างส่งเสียงซุบซิบนินทากันระงม หลายคนจำได้ว่าชายหนุ่มผู้นี้เคยเป็นเพียงไอ้หนุ่มตกอับที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อกาแฟด้วยซ้ำ การที่เขากล้าโผล่มางานประมูลการกุศลระดับพันล้านนี้ได้ ย่อมเป็นแค่การหาที่ตายแท้ๆ ลินิน ที่นั่งอยู่ข้างกายเรย์ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ฝ่ามือเรียวเล็กกำชายเสื้อของสามีแน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล แม้ในยามที่สามีของเธอเปลี่ยนไป กลายเป็นคนที่มีความลับมากมายและมีเงินทองมหาศาล แต่วันนี้ศัตรูที่ยกพวกมานั้นดูราวกับฝูงหมาป่าที่พร้อมจะฉีกกระชากพวกเขาทั้งเป็น "เรย์... เรา... เรากลับกันก่อนดีไหมคะ... เอ๊ย... ดีไหมครับ" ลินินเกือบหลุดปากพูดคำคุ้นเคย แต่เรย์ยกมือขึ้นสัมผัสหลังมือของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยมายังหัวใจที่กำลังเต้นระรัวของเธอทันที เรย์ยังคงนิ่งเงียบดั่งขุนเขา ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขายังคงใช้ช้อนเงินตักซุปเข้าปากอย่างใจเย็น ราวกับรอบตัวเขาไม่มีเสียงเห่าหอนของสุนัขรับจ้างพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ความนิ่งสงบผิดมนุษย์มนาของเรย์ ยิ่งทำให้ธันวาโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "ไอ้สวะเรย์! แกยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อีกงั้นรึ!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "วันนี้กูไม่ได้มาเพื่อเจรจา! ทรัพย์สินทั้งหมดที่แกเคยเอาหน้าไปซื้อตึกใจกลางเมืองเมื่อสัปดาห์ก่อน มันเป็นเงินสกปรกที่แกโกงมาจากบริษัทฉัน! สั่งคนของฉัน... ลากคอมันออกไปให้พ้นจากงานนี้!" สิ้นคำสั่งของธันวา บอดี้การ์ดร่างยักษ์นับสิบคนก็ก้าวพุ่งเข้ามาหมายจะรวบตัวเรย์ทันที บรรยากาศภายในห้องโถงตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ หลายคนถึงกับเบือนหน้าหนีด้วยความกลัวภาพความรุนแรงที่จะเกิดขึ้น ทว่า... เรย์ยังคงวางช้อนลงในจานอย่างนุ่มนวล เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นบนเสื้อสูทราคาแพงระยับที่เพิ่งสวมใส่ ดวงตาคมกราบกวาดมองธันวาด้วยความรู้สึกเวทนา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่พยายามจะโค่นล้มต้นไม้ใหญ่ "เสียงดังน่ารำคาญเสียจริง..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วทุกมุมห้อง "ธันวา... แกคิดว่าเงินห้าร้อยล้านที่พ่อของแกให้มาละลายเล่นในตลาดหุ้นเมื่อวานนี้ มันพอดึงศักดิ์ศรีของแกกลับคืนมาได้แล้วหรือยัง?" ธันวาชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที "แก... แกพูดเรื่องอะไร!" "ระบบ... ทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในเครือตระกูลธันวา ณ บัดนี้" เรย์พึมพำเบาๆ ในใจ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนสีดำสนิทที่ปรากฏแสงเรืองรองแปลกประหลาดขึ้นมาวูบหนึ่ง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของแขกเหรื่อเกือบครึ่งห้องดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ธันวาหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความจากผู้จัดการกองทุนส่วนตัวปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... ตระกูลของเขาล้มละลายอย่างสมบูรณ์แบบภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! มูลค่าหุ้นที่เคยค้ำจุนตระกูลมาหลายสิบปีร่วงดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดจนกลายเป็นศูนย์ในพริบตา "เป็นไปไม่ได้! แกทำอะไร... แกทำอะไรลงไป!" ธันวากรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ เขาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินอ่อนอย่างไม่เชื่อสายตา เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของศัตรูช้าๆ เงาของเขาแผ่ขยายปกคลุมร่างของธันวาจนมิด ราวกับมัจจุราชที่กำลังจะพิพากษาลมหายใจของอีกฝ่าย "แกมันก็แค่เศษสวะที่เกาะบุญเก่าครอบครัวกิน... ส่วนฉัน..." เรย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของธันวาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจจนคนฟังต้องสะท้าน "คือเจ้าของเกมที่พวกแกไม่มีวันชนะ" ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงัดเข้าปกคลุมทั่วห้องโถงและทุกคนกำลังรอคอยการตัดสินขั้นเด็ดขาด จู่ๆ หน้าต่างกระจกนิรภัยบานใหญ่ยักษ์ด้านหลังเวทีก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิด ร่างของเงาดำหลายสิบสายพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกับอาวุธปืนไรเฟิลติดลำกล้องเล็งตรงมาที่เรย์และลินิน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ!