พลังเวทที่แท้จริง

เสียงเหล็กกล้ากระทบพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับควันสีเทาที่พวยพุ่งขึ้นกลบกลืนรัศมีแสงไฟนีออนในลานจอดรถร้างแห่งนี้ ธันวาหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำมหิต ในมือของมันกำปืนพกสيمดำสนิทกระบอกโตที่เพิ่งถูกชักออกมาจากเสื้อสูทแบรนด์ดัง ปากกระบอกปืนหันตรงมายังร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "แกคิดว่ามีเงินพันล้านแล้วจะรอดไปได้เรื่อยๆ อย่างนั้นรึไอ้เรย์!" เสียงตะโกนของธันวาแหบพร่าด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองศัตรูหัวใจที่ครั้งหนึ่งมันเคยเหยียบย่ำราวกับเศษดิน "โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเงินอย่างเดียวหรอกเว้ย... แต่มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและความตายต่างหาก! ลาขาดล่ะไอ้สวะ!" นิ้วชี้ของธันวาเริ่มออกแรงเหนี่ยวไก ปลอกกระสุนในรังเพลิงพร้อมจะพ่นมรณะออกไปปลิดชีพชายหนุ่มที่มันเกลียดชังเข้ากระดูกดำ ทว่า... เรย์กลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับพญามารมองตรงไปยังทายาทตระกูลดังด้วยความรู้สึกเวทนา ราวกับกำลังมองมดปลวกที่พยายามจะโค่นล้มขุนเขา *[ระบบเปย์ล้างผลาญ: ทำการยึดทรัพย์สินทั้งหมดของเป้าหมายเสร็จสิ้น 100% เตรียมดำเนินการส่งมอบสิทธิ์ขาดให้แก่ "เรย์" ในอีก 3... 2... 1...]* เสียงแจ้งเตือนอันราบเรียบดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมๆ กับที่ร่างของลินินก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างไม่ลังเล ภรรยาสาวผู้ผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน ใช้สองมือเรียวบางคว้าแขนเสื้อของเรย์ไว้แน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววหวาดกลัวต่อปากกระบอกปืน แต่ความเด็ดเดี่ยวในแววตานั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่า เธอกล้าที่จะเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนเขา หากวินาทีนั้นมาถึงจริงๆ "เรย์... หนีไปเคน... ฮึก... หนีไปเถอะค่ะ... ไม่สิ... หนีไปเถอะครับ..." ลินินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำพูดติดปาก แต่ความห่วงใยนั้นบริสุทธิ์จนเรย์สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เรย์ยกมือขึ้นลูบศีรษะภรรยาสาวแผ่วเบา รอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างอ่อนโยน แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่ต้องกลัวครับลินิน... สามีของเธอคนนี้ จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอ แม้แต่ปลายเล็บ" สุภาพบุรุษหนุ่มเอמהด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าก้องกังวานและทรงพลังจนธันวาที่กำลังจะเหนี่ยวไกถึงกับชะงักไปชั่วขณะด้วยความรู้สึกหนสันหลังวาบ "แก... แกยังจะมีหน้ามาทำเป็นอวดดีอีกเรรึ!" ธันวาคำรามลั่นด้วยความโมโหที่ถูกเมินเฉย "ตายซะเถอะ!" *ปัง!* เสียงคำรามของปืนดังสนั่นก้องลานจอดรถ ประกายไฟแลบแปลบจากปากกระบอก กระสุนปืนความเร็วสูงพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่หน้าผากของเรย์ด้วยวิถีโค้งที่สมบูรณ์แบบ ลินินกรีดร้องสุดเสียง ดวงตาเบิกโพ้งด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ทว่า... กระสุนนัดนั้นกลับหยุดนิ่งกลางอากาศ ห่างจากหน้าผากของเรย์เพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น! มันเหมือนกับภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นสีทองอร่าม ละอองแสงเวทมนตร์ระยิบระยับปรากฏขึ้นราวกับดวงดาวนับล้านที่ถูกบีบอัดให้อยู่ในพื้นที่แคบๆ เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายเลยแม้แต่น้อย เขามีเพียงแค่การปรายตามองกระสุนลอยเคว้งคว้างนั้นด้วยความเบื่อหน่าย "อาวุธดินปูนโบราณ... ของเล่นเด็กพวกนี้ เอามาใช้ในยุคสมัยแห่งพลังเวทและอำนาจเงินตราได้อย่างไรกัน ช่างน่าสมเพชเสียจริง" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะสะบัดมือขวาเบาๆ คลื่นพลังงานมหาศาลพัดผ่านกระสุนปืนนัดนั้นจนแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา เศษโลหะร้อนจัดร่วงหล่นลงสู่พื้นคอนกรีตส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ธันวาเบิกตากว้างจนแทบถלนออกมาจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกึก สมองของมันหยุดทำงานไปชั่วขณะ ภาพที่เห็นตรงหน้าอยู่เหนือสามัญสำนึกของมนุษย์ปกติทั่วไป มันคือเวทมนตร์? หรือปีศาจ? หรือว่าภาพลวงตา? "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! แกเป็นใครกันแน่! แกทำแบบนั้นได้ยังไง!" ธันวาถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ปืนในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาสวาทลงไปบนพื้นคอนกรีต เกิดรอยร้าวลึกแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง แรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของจอมเวทผู้ทรงอำนาจทำเอาอากาศรอบตัวหนักอึ้งจนธันวาและบอดี้การ์ดที่เหลืออยู่แทบหายใจไม่ออก พวกมันทั้งหมดทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นโดยอัตโนมัติ ราวกับมีภูเขาเหล็กนับร้อยตันกดทับอยู่บนบ่า "แก... แกจะทำอะไรฉัน พ่อฉันเป็นใคร แกน่าจะรู้..." ธันวายังคงพยายามงัดเอาชื่อตระกูลอิทธิพลของตนเองขึ้นมาขู่ แม้ว่าน้ำเสียงจะสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "พ่อของแกเหรอครับ?" เรย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าของทายาทตระกูลดัง ก้มตัวลงมองมันด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี "ตอนนี้ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลแก ถูกระบบของผมโอนย้ายมาเป็นชื่อของผมเรียบร้อยแล้ว ในทางกฎหมาย... พ่อของแกตอนนี้ก็เป็นแค่คนอนาถาที่ไม่มีแม้แต่บ้านซุกหัวนอน เช่นเดียวกับแกนั่นแหละครับ" "โกหก! แกโกหก!" ธันวาสติหลุดกรีดร้องออกมาอย่างคนบ้าคลั่ง "ทรัพย์สินหมื่นล้านของตระกูลฉัน จะถูกยำยี่ในเวลาไม่กี่นาทีได้อย่างไร! แกมันก็แค่ไอ้กระจอกที่เกาะผู้หญิงกิน!" เรย์ยิ้มเยาะ ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนใกล้ตาย เขายกมือซ้ายขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า หน้าจอสีทองใสแจ๋วปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนจนทุกคนในที่นั้นได้ยินทั่วกัน *[ระบบเปย์ล้างผลาญ: ทำการหักเงินสดจำนวน 500,000,000 บาท เพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลธันวา และสั่งระงับบัตรเครดิตทุกใบของเป้าหมายในทันที]* ทันทีที่เสียงระบบเงียบลง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็แผדเสียงดังลั่นพร้อมกันหลายเครื่อง มันมือสั่นเทาควักโทรศัพท์ออกมากดรับ สายแล้วสายเล่าต่างรายงานตรงกันด้วยเสียงสะอื้นไห้ของพ่อแม่และผู้จัดการบริษัทว่า พวกเขาถูกขับไล่ออกจากคฤหาสน์ บัญชีธนาคารทุกบัญชีถูกอายัด และบริษัทกำลังจะถูกประกาศล้มละลายในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า โลกทั้งใบของธันวาล่มสลายลงในพริบตา "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!" ธันวาแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าความตาย เขาทรุดตัวลงหมอบกราบแทบเท้าของเรย์อย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาและน้ำมูกไหลนองหน้า "ท่านเรย์... ท่านเรย์ครับ! ผมผิดไปแล้ว! ได้โปรดเมตตาผมด้วย! อยากได้อะไรผมยกให้หมดเลย! ขอร้องล่ะครับ อย่าทำอะไรผมเลย!" ลินินยืนมองภาพอดีตคุณชายผู้เคยหยิ่งทะนงกำลังก้มกราบสามีของเธอด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ หัวใจของเธอดวงพองโตด้วยความภาคภูมิใจ ชายหนุ่มที่เคยถูกคนทั้งเมืองเหยียดหยามว่าเป็นไอ้เกาะเมวกิน บัดนี้ได้กลายเป็นราชาผู้กุมอำนาจที่แท้จริงเหนือทุกคน เรย์มองดูคนที่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก นอกจากเอ่ยคำสั่งสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของธันวาเย็นเฉียบ "สำหรับคนอย่างแก... การตายมันง่ายเกินไปครับ" เรย์ปรายตามองบอดี้การ์ดเงาที่เพิ่งปรากฏกายขึ้นด้านหลัง "จัดการส่งตัวมันไปยัง 'สถานที่พิเศษ' ที่ผมเตรียมไว้ซะ... ให้มันได้เรียนรู้ว่า ความยากจนและไร้ค่าที่แท้จริง มันเป็นอย่างไร" ธันวาเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวขีดสุด พยายามจะกรีดร้องขอชีวิตแต่ก็ถูกเงาสําดำสนิทพุ่งเข้าปิดปากและลากตัวหายไปในความมืดของลานจอดรถอย่างรวดเร็ว ลินินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอก้าวเข้าไปสวมกอดเอวของเรย์ไว้แน่น ใบหน้าแนบซุกกับแผงอกอุ่นๆ ของสามี สัมผัสได้ถึงความปลอดภัยที่เธอโหยหามาตลอด เรย์โอบกอดภรรยาสาวไว้แนบอก มือหนาลูบเส้นผมสลวยอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากเธอมลายสิ้นความเย็นชาในจิตใจของเขาจนหมดสิ้น ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนที่เขาวางไว้... จนกระทั่ง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไปจากทุกที มันเป็นเสียงเตือนระดับสีแดง... สีที่บ่งบอกถึงภัยคุกคามอันตรายระดับสูงสุด *[ระบบเปย์ล้างผลาญ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพิกัดพิกัดพหุภพ... เป้าหมายใหม่กำลังเคลื่อนตัวทะลุกำแพงมิติเข้ามาในรัศมี 50 เมตร... แหล่งที่มา: "องค์กรผู้สร้าง (The Creators)"...]* เรย์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังความมืดเบื้องหน้าทันที ในความมืดมิดที่ว่างเปล่า รอยแยกของมิติสีม่วงเข้มค่อยๆ ฉีกขาดออกช้าๆ ราวกับกระดาษ บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว และก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากเตือนภรรยา ร่างของใครบางคนก็ก้าวเท้าเดินออกมาจากรอยแยกมิตินนั้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากที่ทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วแน่นเป็นครั้งแรก... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" คนนี้มาโดยตลอดนะครับ