การยอมสยบของศัตรูทั้งมวล

"แก... แกทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างไหมวะ!" เสียงตะคอกด้วยความตื่นตระหนกของธันวา ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยในยามที่เขากดขี่ผู้อื่น บัดนี้กลับซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากจนถึงลำ颈สูทราคาแพงระยับสั่นเทาตามแรงสะท้านของร่างกาย รอบกายของเขามีเหล่านักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของกลุ่มทุนข้ามชาติ และผู้ถือหุ้นใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์ยืนอัดแน่นกันอยู่ร่วมร้อยชีวิต แต่ไม่มีใครสักคนกล้าส่งเสียงดัง หรือแม้แต่จะหายใจแรง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังหน้าจอโปรเจกتورขนาดมหึมากลางห้อง ที่เวลานี้กำลังแสดงตัวเลขยอดทรัพย์สินสุทธิของบริษัทในเครือตระกูลธันวา ซึ่งกำลังดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็วราวกับกราฟมรณะ ป้ายสีแดงฉานกระพริบเตือนสถานะ 'ล้มละลาย' และ 'ถูกยึดทรัพย์' สลับกันไปมา เป็นดั่งฆรณียกเลิกอำนาจทั้งหมดที่ธันวาเคยภาคภูมิใจ เรย์ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะประธาน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าแววตาคู่คมกริบกลับเย็นชาและดุดันราวกับพญามารที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้เป็นจุล พลังเวทมนตร์มหาศาลที่ถูกผนึกไว้ใต้จิตสำนึกแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนเหล่านักธุรกิจแถวหน้าของประเทศรู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า ข้างกายของเรย์ ลินินยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อย่างสง่างาม มือเรียวบางของเธอสอดประสานอยู่กับฝ่ามืออุ่นของสามี แม้ในอดีตเธอจะต้องทนทุกข์และลำบากเคียงบ่าเคียงไหล่เรย์มาในยามที่เขายังเป็นแค่ชายหนุ่มไร้ค่า แต่ในวินาทีนี้ สายตาที่เธอมองไปยังธันวาและคนอื่นๆ กลับเต็มไปด้วยความราบเรียบและเด็ดเดี่ยว เธอนิ่งสนิท ไม่มีความหวาดกลัวเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เพราะเธอรู้ดีว่า... ผู้ชายคนนี้คือฟ้าที่ไม่มีวันถล่มลงมาทับเธออีกต่อไป "ธันวา" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในทันที "ตอนที่นายเหยียบยاردเรา สั่งให้ รปภ. ไล่เราออกจากร้านอาหาร หรือตอนที่นายพยายามใช้เงินซื้อความอับอายของภรรยาฉัน นายเคยคิดถึงวันนี้ไหม?" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาสั่นพับจนแทบจะยืนไม่อยู่ เขาพยายามอ้าปากแก้ตัว แต่ลำคอกลับตีบตัน ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ที่จะหลุดออกมาปกป้องศักดิ์ศรีของตนเองได้อีก "ระ... เรย์ นายเข้าใจผิดแล้ว..." ธันวาฝืนเค้นเสียงสั่นเครือออกมา พร้อมกับทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี "ฉัน... ฉันขอร้องล่ะ ยกโทษให้ฉันเถอะ อยากได้อะไร ฉันยกให้หมด บริษัท หุ้น รถ บ้าน ทุกอย่าง... เอาไปให้หมดเลย!" ภาพของทายาทมหาเศรษฐีผู้เย่อหยิ่งกำลังก้มกราบแทบเท้าของคนที่เขาเคยเหยียดหยาม ทำให้เหล่านักธุรกิจรอบข้างต่างพากันเบือนหน้าหนีด้วยความเวทนาและหวาดกลัว บางคนถึงกับขาอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้นตาม เพราะพวกเขารู้ดีว่า... เรย์ไม่ได้ใช้แค่ 'เงิน' ในการซื้อกิจการของพวกเขา แต่เรย์กำลังใช้ 'อำนาจที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ของโลกใบนี้' ในการพิพากษาพวกมันทีละคน "ของพวกนั้น... ฉันไม่ได้สนใจตั้งแต่แรกแล้ว" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ชิดขึ้นอีกนิด เงาของร่างสูงใหญ่ทอดทับร่างของธันวาจนมิด "สิ่งที่ฉันต้องการ คือการทำลายความมั่นใจโง่ๆ ที่นายใช้เหยียบย่ำคนอื่นต่างหากล่ะ" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของเหล่านักธุรกิจนับร้อยชีวิตในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างเพรียบพร้อม ข้อความอีเมลจากธนาคารกลางและสำนักงานตรวจสอบทรัพย์สิน แจ้งเตือนการอายัดบัญชีและการโอนสิทธิ์การถือครองหุ้นทั้งหมดไปยังชื่อของผู้ถือครองใหม่... 'เรย์' บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน ทุกคนต่างเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า ในโลกใบนี้ อำนาจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเก่าแก่หรือเส้นสายทางการเมือง แต่มันอยู่ที่ชายหนุ่มผู้นำพาความมั่งคั่งระดับพันล้านทะลุมิตินี้ต่างหาก ประธานสมาคมนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ซึ่งยืนอยู่แถวหน้าสุด ตัดสินใจก้าวออกมาข้างหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะค่อยๆ โค้งตัวลงต่ำจนหน้าผากเกือบแตะพื้น ตามด้วยกรรมการบริหารคนอื่นๆ ที่ต่างพากันคุกเข่าลงตามอย่างพร้อมเพรียงกัน "ท่านเรย์..." เสียงสั่นพร่าของประธานสมาคมเอ่ยขึ้นด้วยความนอบน้อมถึงขีดสุด "พวกเรา... ขอน้อมรับการตัดสินใจทุกประการ ขอท่านโปรดเมตตาพวกเราด้วยครับ" การยอมสยบของศัตรูและเหล่านักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลทั้งมวลเสร็จสิ้นลงในพริบตาเดียว ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีหยดเลือด มีเพียงความพ่ายแพ้อย่างราบคาบที่ไม่มีวันลุกขึ้นมาต่อกรได้อีก เรย์ก้มมองธันวาที่นอนหมอบอยู่แทบเท้าด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ก่อนจะหันมามองลินินภรรยาสุดที่รักที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่บางของเธออย่างทะนุถนอม พร้อมกับเตรียมตัวจะหันหลังเดินออกจากห้องโถงแห่งนี้ ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวจบลงแล้วนั้นเอง... เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของประตูทางออกด้านหลังห้องจัดเลี้ยง เป็นจังหวะเนิบนาบแต่น่าขนลุก "แปะ... แปะ... แปะ..." ร่างของชายชราในชุดสูทสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวพ้นเงาสลัวออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ และรอยยิ้มที่ลึกล้ำจนน่ากลัว ในมือถือสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าที่หน้าจอกำลังแสดงภาพถ่ายลับของลินินในวัยเด็ก พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลักของโทรศัพท์ของเรย์เอง *“ยินดีด้วยกับการชัยชนะ... แต่เกมกระดานจริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ ท่านจอมเวท”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" คนนี้มาโดยตลอดนะครับ