สงครามย่อมๆ ตั้งแต่วันแรก

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มฝั่งตรงข้าม ทำให้พิมพ์มาดาแทบอยากจะสาดลาเต้เย็นในมือใส่หน้าหล่อๆ ของเขาให้รู้แล้วรู้รอด "ถ้าคุณคิดจะเอาตู้หนังสือบิวต์อินทรงโค้งบรมโบราณนี่มาไว้กลางห้องรับแขกของโครงการลักชัวรี... ผมแนะนำให้คุณไปเรียนจบสถาปัตย์มาใหม่ หรือไม่ก็ไปพบจักษุแพทย์เพื่อตรวจเช็กประสาทตานะครับ คุณพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ ลอยมาปะทะโสตประสาท พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนแปลนกระดาษพิมพ์เขียวด้วยจังหวะจะโคนน่าหมั่นไส้ กรณ์—สถาปนิกหนุ่มเจ้าของรางวัลระดับประเทศผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากจัดจนเป็นตำนาน กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนครูฝ่ายปกครองกำลังจับผิดนักเรียนมัธยมปลาย พรีมสูดลมหายใจเข้าลึก, ท่องนะโมสามจบในใจเพื่อไม่ให้แฟ้มหนังแท้ในมือลอยไปกระแทกสันจมูกโด่งเป็นสันคมนั่น เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเสียงดัง *'ก๊อก'* จนของเหลวสีน้ำตาลกระฉอดยอดเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "คุณกรณ์คะ! รบกวนช่วยถอดแว่นคู่นั้นแล้วเปิดกะโหลกหนาๆ ของคุณออกมามองโลกความเป็นจริงด้วยนะคะ ตู้หนังสือทรงโค้งบรมโบราณที่คุณว่าเนี่ย มันคือไฮไลต์ที่ช่วยเบรกความแข็งกระด้างของผนังปูนเปลือยสไตล์ลอฟท์ที่คุณดึงดันจะเอาให้ได้ต่างหากล่ะคะ! ถ้าบ้านหลังนี้ออกมาแล้วหน้าตาเหมือนโรงงานอุตสาหกรรมขนาดย่อม ลูกค้าของเราอย่างคุณมินตราคงได้วิ่งหนีออกทางหน้าต่างก่อนจะเซ็นสัญญาแน่ๆ" ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอินทีเรียร์ชื่อดังเงียบกริบ ชนิดที่ได้ยินเสียงลมหายใจของธีรภัทรเพื่อนสนิทของเธอที่นั่งกุมขมับอยู่มุมห้อง ธีร์ส่งสัญญาณมือห้ามปรามเป็นพัลวัน แต่มีหรือที่คนอย่างพิมพ์มาดาจะยอมถอย กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ทำให้เขารูปหล่อขึ้นเลยแม้แต่น้อยในสายตาเธอ มันน่าหมั่นไส้จนเธออยากจะหยิกเนื้อแน่นๆ แถวต้นแขนเขาสักทีสองที "โรงงานอุตสาหกรรม? พูดเกินไปหน่อยไหมครับคุณมัณฑนากรสายฟรุ้งฟริ้ง ดีไซน์ของผมมันคือ Minimalist Industrial ที่ทรงคุณค่าและเหนือกาลเวลา ต่างจากงานจับฉ่ายแปะทองคำเปลวตามใจฉันแบบที่คุณถนัด" "นี่คุณว่าฉันจัดบ้านลิเกเหรอคะ!" พรีมดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวตบลงบนโต๊ะประชุมปังใหญ่จนเอกสารกระจัดกระจาย "ฉันออกแบบด้วยความเข้าใจในพฤติกรรมมนุษย์ ไม่ใช่สักแต่จะเอาความเท่ของทรงเรขาคณิตมาทรมานคนอยู่จริงเหมือนคุณ!" "ก็นั่นแหละครับปัญหาของคุณ..." กรณ์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงตัว ทำให้จังหวะที่เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุมฝั่งเธอ กลายเป็นภาพการคุกคามทางพื้นที่ส่วนตัวโดยปริยาย ดวงตาสคมกริบก้มลงมองเธอในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นนิโคตินจางๆ ลอยแตะจมูก "คุณเอาแต่ใจตัวเอง เอาอารมณ์ความรู้สึกเหนือเหตุผลทางโครงสร้าง จนทำให้งานสถาปัตยกรรมมันพังพินาศ" พรีมชะงักไปชั่ววินาที ไม่ใช่เพราะคำพูดดูถูกเหยียดหยามนั่น แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอในตอนนี้มันใกล้เกินไป ใกล้จนเห็นแพขนตาดกหนาและเงาสะท้อนในดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือหน้าผาก ทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโกรธ กลับกระหน่ำรัวด้วยจังหวะแปลกประหลาด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ริมฝีปากยังคงต้องทำหน้าที่ปกป้องศักดิ์ศรี "ถอยไปไกลๆ เลยค่ะคุณกรณ์ พื้นที่ส่วนตัวของคุณมันล้ำเส้นมามากพอแล้ว" พรีมเชิดหน้าขึ้น แม้ว่าหัวใจจะเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเขาก้มตัวลงมาอีกนิด จนใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ "ถ้าผมไม่ถอยล่ะครับ คุณจะทำยังไง..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความท้าทายและประกายบางอย่างที่ทำให้สติของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง *แอ๊ด—!* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันราวกับโดนไฟดูด "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีคุณมินตราโทรมาบอกว่า เปลี่ยนใจ... อยากได้ห้องน้ำรับแขกเป็นสไตล์โมร็อกโกแทนค่ะ!" เสียงหวานใสของเลขาหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ส่งมาให้ ขณะที่พรีมและกรณ์หันขวับไปมองหน้ากันด้วยความรู้สึกเหมือนมีระเบิดมาลงกลางกบาล ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!