คู่หูผู้ไม่รู้จักความกลัว

"หมอบลงค่ะเซร่า!" เสียงตะโกนก้องที่แฝงไปด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในน้ำเสียงของลีโอ ดังก้องกังวานตัดผ่านเสียงคำรามกึกก้องของผนังหินที่กำลังถล่มทลายลงมาเป็นฝนหินผา ดวงตาสีอำพันของชายหนุ่มไม่ได้ฉายแววความเยือกเย็นหรือความมั่นอกมั่นใจอย่างเคย ในวินาทีที่ฝูงเงาร่างมหัศจรรย์นับร้อยคู่ที่มีดวงตาสดใสสีเพลิงก้าวออกมาจากความมืดมิดของชั้นใต้ดินดันเจี้ยนระดับ B หัวใจของอดีตโปรเพลเยอร์การ์ดเกมกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เป็นเพราะเขากวาดสายตาไปเห็นร่างของหญิงสาวผมสั้นในชุดเกราะฮันเตอร์สีเงินยวงกำลังทรุดฮวบลงกับพื้น ท่ามกลางซากปรักหักพังและควันสีดำทึบที่พวยพุ่ง เซร่า ฮันเตอร์สาวสายแทงค์ผู้มักจะมีรอยยิ้มร่าเริงและคำพูดให้กำลังใจเขาเสมอ บัดนี้แขนขวาของเธอกำลังสั่นเทา โล่เหล็กกล้าประจำตัวบิดเบี้ยวผิดรูปจนแทบจะกลายเป็นเศษเหล็ก เศษซากศิลาเวทมนตร์ขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่จุดที่เธอกำลังนอนหายใจรวยรินอย่างแม่นยำราวกับมีชีวิต *ตูมมม!* แรงระเบิดจากการปะทะทำให้ฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ลีโอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ร่างกายขยับไปเองก่อนที่สมองจะทันได้ประเมินความเสี่ยง เขากระโจนเข้าหาพายุฝุ่น หูอื้ออึงจากแรงสั่นสะเทือน รอบตัวมีแต่เสียงโครงสร้างของดันเจี้ยนที่กำลังพังครืนลงมา บ่งบอกว่าอาณาเขตแห่งนี้กำลังจะล่มสลายลงในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า "ลี...โอ?" เสียงหวานปนหอบหายใจของเซร่าดังลอดออกมาจากใต้ซากหิน เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่กลุ่มควัน ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เขาด้วยความตกตะลึงระคนโล่งอก "นาย... เข้ามาทำไมดันเจี้ยนนี้มันอันตรายเกินไปนะ รีบหนีไปซะ!" "ถ้าฉันหนีแล้วใครจะเก็บกวาดความซวยที่คุณก่อไว้ล่ะคะ" ลีโอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวสะอาด มือเรียวยาวรีบควานหาสำรับการ์ดในกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว สภาพแวดล้อมรอบตัวพวกเขานับว่าวิกฤตถึงขีดสุด หินหนืดร้อนจัดจากใต้พิภพกำลังไหลทะลักเข้ามาตามรอยแตกของพื้นห้องโถง ขณะที่ฝูงมอน스터เงาเพลิงนับร้อยตัวกำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงคำรามต่ำในลำคอของพวกมันประสานกันจนพื้นดินสั่นสะเทือน ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่ตรงหน้าของลีโอราวกับจะเยาะเย้ยความไร้พลังของมนุษย์ [คำเตือน: ดันเจี้ยน "ซากโบราณสถานแห่งความพิศวง" กำลังเข้าสู่สภาวะล่มสลายสมบูรณ์] [เวลาที่เหลือรอดก่อนดันเจี้ยนยุบตัว: 03 นาที 45 วินาที] [ตรวจพบศัตรูระดับบอสและสมุนจำนวนมาก เกินกว่าขีดจำกัดความปลอดภัยของปาร์ตี้!] "บ้าเอ้ย..." ลีโอสบถเบาๆ ในลำคอ สายตากวาดมองความน่าจะเป็นทั้งหมดในเสี้ยววินาที เซร่าขาหักและเสียเลือดมาก ขยับตัวแทบไม่ได้ ส่วนเขามีมานาเหลือเฟือแต่ไม่มีทักษะโจมตีรุนแรงพอจะกำจัดมอนสเตอร์นับร้อยในคราวเดียว หากใช้เวทมนตร์โจมตีสุ่มสี่สุ่มห้า แรงสะท้อนอาจทำให้เพดานถล่มลงมาทับพวกเขาทั้งเป็น ทว่า ในวินาทีที่เงาเพลิงตัวแรกพุ่งเข้ามาอ้าปากกว้างหมายจะขย้ำร่างของเซร่า แววตาของลีโอก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของนักพนันที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่มันคือแววตาของเซียนการ์ดผู้กุมชะตากรรมของกระดานไว้ทั้งหมด "ฉันบอกแล้วไงคะว่าการ์ดของฉันไม่ได้มีไว้แค่เล่นตลก" ลีโอสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็ว การ์ดเวทมนตร์สามใบหลุดออกมาจากปลายนิ้ว เปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าครามตัดกับความมืดมิดของดันเจี้ยนที่กำลังพังทลาย *ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!* "กระบวนท่าที่หนึ่ง: [กำแพงกระจกเงามายา]!" การ์ดใแรกสลายกลายเป็นละอองแสงโปร่งใส ก่อตัวเป็นม่านพลังงานรูปทรงหกเหลี่ยมซ้อนทับกันสามชั้นขวางกั้นระหว่างพวกเขากับฝูงเงาเพลิง ร่างของมอนสเตอร์ตัวแรกพุ่งชนเข้ากับม่านพลังอย่างจัง แรงกระแทกสะท้อนกลับหาตัวมันเองจนร่างสีดำทึบแตกสลายกลายเป็นละอองไฟสีแดง แต่ปัญหาคือจำนวนที่มากเกินไป แรงกดดันมหาศาลทำให้ม่านพลังชั้นแรกเริ่มมีรอยร้าว "เซร่า หลับตาลงแล้วเชื่อใจฉันค่ะ!" ลีโอก้าวเข้าไปประคองร่างของฮันเตอร์สาวขึ้นมาพาดบ่าอย่างทุลักทุเล กล้ามเนื้อแขนเกร็งเครียดจนเส้นเลือดปูดโปน น้ำหนักของชุดเกราะหนักผสมกับแรงโน้มถ่วงทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด "แต่นายจะแบกฉันหนีไม่ไหวหรอกนะ ลีโอ!" เซร่ากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บปวดและรู้สึกผิด ดวงตาคู่สวยคลอด้วยหยาดน้ำใส "ปล่อยฉันไว้ที่นี่เเล้วนายรอดไปคนเดียวเถอะ..." "ฉันเกลียดการเล่นเกมแล้วแพ้กลางคันค่ะ และยิ่งเกลียดพวกชอบยอมแพ้ก่อนหมดเวลามากที่สุด" ลีโอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะหอบเหนื่อยแต่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด "ถ้าคุณตายที่นี่ ฉันจะไปหาการ์ดหายากจากที่ไหนมาเติมเต็มเด็คของตัวเองล่ะคะ เพราะฉะนั้น... อยู่เงียบๆ แล้วเกาะฉันไว้แน่นๆ!" สิ้นคำพูด ลีโอก็ดีดตัวพุ่งไปข้างหน้าอย่างสุดแรงเกิดพร้อมกับการ์ดใบที่สองในมือขวาที่ถูกชูขึ้นฟ้า "การ์ดสนับสนุนระดับ A: [ลมหายใจแห่งภูตลม]!" สายลมหมุนวนรุนแรงพัดพาเอาฝุ่นควันและเศษหินรอบตัวให้ลอยขึ้นฟ้า แรงลมมหาศาลช่วยพยุงน้ำหนักของพวกเขาทั้งสองคนให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงราวกับเหาะเหิน ท่ามกลางหินผาที่ร่วงหล่นลงมาเฉียดหัวไปอย่างฉิวเฉียด ทุกย่างก้าวคือการคำนวณความน่าจะเป็นของเศษหินที่ตกลงมา ลีโอหลบหลีกสิ่งกีดขวางได้อย่างแม่นยำรา3กับติดเรดาร์นำทางในหัว เบื้องหน้าคือทางออกของดันเจี้ยนที่เหลือระยะทางอีกไม่ถึงร้อยเมตร แต่ทว่า... *โครมมมม!* แผ่นดินไหวครั้งใหญ่สะท้อนขึ้นมาอีกระลอก เสาหินยักษ์ต้นสุดท้ายที่ค้ำจุนเพดานทางออกหักสะบั้นลงมาขวางกั้นเส้นทางหนีตายของพวกเขาไว้จนหมดสิ้น ปิดตายทางออกเดียวที่มีอยู่จนกลายเป็นทางตันที่ไร้ซึ่งความหวัง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง เสียงคำรามของฝูงมอนสเตอร์เงาเพลิงดังไล่หลังมาติดๆ ความร้อนแผดเผาจนผิวหนังแสบร้อน ลีโอวางร่างของเซร่าลงพิงกับผนังหินที่ยังพอแข็งแรง หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าอาบด้วยเหงื่อและควันไฟ เขาก้มมองสำนานการ์ดในมือที่ตอนนี้เหลือการ์ดใบสุดท้าย—ใบที่เขาไม่เคยคิดอยากจะใช้มันเลยในชีวิตนี้ เซร่าเงยหน้ามองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านบังลมร้อนให้เธอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งบนหลังมือของลีโอ รอยสักรูปไพ่ทาโรต์สีทองที่ถูกผนึกไว้กำลังเปล่งแสงเรืองรองอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของเธอดังเสียจนปวดขมับ [ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับ: "เจตจำนงแห่งผู้กล้าสายคุมเกม"] [ระบบกำลังเชื่อมต่อกับโฮสต์สำรอง... เริ่มต้นกระบวนการสืบทอดพลังระดับ SSS] [คำเตือน: บุคคลปริศนาภาระผูกพันระดับสูง กำลังก้าวข้ามขอบเขตมิติเข้ามาในพื้นที่ดันเจี้ยน!] ลีโอชะงักก้าง ดวงตาสีอำพันหรี่แคบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่ไม่ได้มาจากฝูงมอนสเตอร์เงาเพลิงเบื้องหน้า แต่มาจากความว่างเปล่าด้านหลังที่กำลังฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีม่วงเข้ม เงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้น... พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์ของลีโอในบทนี้นะคะ!