มิตรภาพในสนามรบ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและมวลอากาศที่ถูกบีบอัดจนหนักอึ้ง แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทของลีโอก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทันได้โฟกัสเสียอีกค่ะ ความมืดมิดในดันเจี้ยนระดับท้าทายไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้าที่กำลังบดขยี้ความเงียบงันให้แหลกละเอียด เสียงคำรามต่ำที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในช่องอก ทำให้ค่า HP ในหน้าต่างสถานะของลีโอเกิดอาการกะพริบเตือนสีแดงวาบ ทั้งที่ยังไม่มีการปะทะด้วยซ้ำ นั่นไม่ใช่เสียงร้องของมอนสเตอร์เวเวเวลทั่วไป แต่มันคือแรงกดดันระดับ 'ภัยพิบัติ' ที่ถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณ และตอนนี้... มันกำลังลืมตาตื่น "ถอยหลัง! เซร่า ขยับไปทางซ้ายสามก้าว!" ลีโอตวาดลั่น มือเรียวรีบตวัดดึงการ์ดเวทมนตร์ระดับ R [โล่เงามายา] ออกมาจากเด็คด้วยความรวดเร็วระดับเสี้ยววินาที แม้ปลายนิ้วจะเย็นเฉียบด้วยความตื่นตระหนก แต่สัญชาตญาณของอดีตโปรเพลเยอร์กลับทำงานอย่างแม่นยำไร้ที่ติ เขารู้ดีว่าความเร็วในการเคลื่อนย้ายมิติแบบฉุกเฉินนี้ ทำให้โครงสร้างมานาของพวกเขาไม่เสถียร และไอ้ตัวที่กำลังคำรามอยู่ในความมืดเบื้องหน้านั้น ก็จ้องจะฉีกกระชากพวกเขาก่อนที่คูลดาวน์สกิลจะรีเซ็ตเสียอีก *ตูมมม!* พื้นหินแกรนิตเบื้องหน้าที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินคมกริบพุ่งแหวกอากาศราวกับห่ากระสุนปืน ลีโอกัดฟันกรอด ทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อลดศูนย์ถ่วง พร้อมกับสะบัดการ์ดในมือออกไปอย่างไร้ความลังเล "รับไปซะ!" การ์ดพุ่งแหวกความมืดและแปรสภาพเป็นบาตราระMคำนวณทิศทางรูปทรงหกเหลี่ยมสีคราม ปกป้องร่างของเขาและหญิงสาวไว้ภายใน ทว่า แรงปะทะอันมหาศาลก็ยังคงซัดสาดทะลุผ่านเกราะเวทเข้ามา จนลีโอต้องพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาด้วยความเหนื่อยหอบ ร่างกายของเขาไม่ใช่สายแทงค์ ค่าความอดทนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน การรับแรงกระแทกทางกายภาพระดับนี้ทำเอาซี่โครงแทบจะร้าว แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังคำนวณความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตที่มีไม่ถึงสี่เปอร์เซ็นต์ แขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาโอบกอดและดึงรั้งร่างของเขาให้ถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว "ฉันรับช่วงต่อเองค่ะคุณลีโอ!" เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้อง เซร่าไม่ได้ถอยหนีตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดพื้นฐาน เธอกลับก้าวขึ้นมาประจันหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้า ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนขาที่มั่นคง โล่เหล็กขนาดใหญ่ในมือเปล่งประกายแสงสีทองอร่ามจากสกิล [การปกป้องแห่งอัศวินศักดิ์สิทธิ์] ฮันเตอร์สาวใช้ร่างของตัวเองเป็นกำแพงมนุษย์ บดบังเศษซากหินและแรงกดดันมหาศาลที่สาดซัดเข้ามาแทนเขาจนหมดสิ้น ลีโอเบิกตากว้างเล็กน้อยยามที่มองแผ่นหลังของหญิงสาว ฮู้ดคลุมศีรษะของเธอหลุดร่วงลงเผยให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความมุ่งมั่น ทว่าแผ่นหลังนั้นกลับกว้างใหญ่และอบอุ่นอย่างน่าประหลาดในสายตาของเขา *ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่ถอย?* คำถามนั้นผุดขึ้นมาในหัวของลีโอ โลกใบนี้เต็มไปด้วยผู้คนจอมปลอม ฮันเตอร์ที่พร้อมจะถีบเพื่อนร่วมทีมลงหลุมเพื่อแย่งชิงไอเทม หรือแม้แต่ทิ้งกันในยามคับขันคือเรื่องปกติสามัญที่เขาพบเจอมาตลอดชีวิตในฐานะผู้เล่นเด็คคุมเกมดวงซวย แต่เซร่า... หญิงสาวที่มักจะยิ้มแย้มและเชื่อมั่นในกลยุทธ์แปลกประหลาดของเขาอย่างหัวปักหัวปำคนนี้ กลับเลือกที่จะยืนหยัดรับดาบแทนเขาโดยไม่ลังเลเลยสักนิด "อย่าทำหน้าแบบนั้นสคะคุณลีโอ" เซร่าเหลือบสายตากลับมามองเขาเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตจนแทบไม่มีทางรอด "เราเป็นคู่หูกันไม่ใช่เหรอคะ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันบอกไว้ว่ายังไง... หน้าที่คำนวณแผนการเป็นของคุณ ส่วนหน้าที่กางโล่ปกป้องแนวหลัง... ไว้ใจให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ!" คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นนั้น ราวกับค้อนเวทมนตร์ที่ทุบลงกลางใจของลีโอ ความเย็นชาและกำแพงหนาเตอะที่เขาใช้ปกป้องความรู้สึกมาตลอดนับตั้งแต่ข้ามมิติมายังโลกใบนี้ พลันมีรอยร้าวเกิดขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนเขาเผลอกำการ์ดในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่แค่ระบบเกม ไม่ใช่แค่ตัวละคร NPC หรือเพื่อนร่วมปาร์ตี้ชั่วคราว... แต่เธอกำลังเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อความอยู่รอดของเขาอย่างแท้จริง *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของโฮสต์...] [ค่าความเชื่อใจ (Trust Level) ระหว่าง ลีโอ และ เซร่า พุ่งทะยานสู่ระดับ 'ความไว้วางใจสูงสุด (Absolute Synergy)'] [ปลดล็อกสกิลพิเศษคู่หู: [เสียงสะท้อนแห่งชะตากรรม] (Fate Resonance) - เพิ่มโอกาสคริติคอลของการ์ดทุกใบในเด็ค 30% เมื่อยืนเคียงข้างกัน!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว แต่ลีโอไม่ได้สนใจหน้าต่างสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอีกต่อไป ดวงตาสสีนิลคู่คมทอประกายเด็ดเดี่ยวขึ้นมาราวกับฟื้นคืนชีพ ริมฝีปากที่เคยเม้มสนิทคลี่ยิ้มออกมาทีละน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความเยือกเย็นหรือการคำนวณอย่างเลือดเย็นเหมือนเคย แต่มันคือรอยยิ้มของนักวางแผนผู้พบ 'ตัวแปร' สำคัญที่จะพลิกกระดานทั้งหมดได้เสียที "เข้าใจแล้ว..." ลีโอพึมพำเบาๆ เสียงของเขากลับมามั่นคงและทรงพลังอีกครั้ง "ถ้าเธอทุ่มหมดหน้าตักให้ฉันขนาดนี้... ฉันในฐานะการ์ดมาสเตอร์ ก็จะแสดงให้เห็นเองว่า การ์ดขยะในมือฉันเนี่ย มันจะถล่มบอสตัวนี้ให้ราบคาบได้ยังไง!" ลีโอขยับตัวลุกขึ้นยืนเคียงข้างเซร่าอย่างสง่างาม มือซ้ายสะบัดออกเบื้องหน้า เรียกสำรับการ์ดเวทมนตร์นับร้อยใบให้ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ราวกับดวงดาวนับร้อยที่กำลังส่องประกายท่ามกลางความมืดมิด มานาสีทองและสีครามผสมผสานกันจนเกิดเป็นเกลียวคลื่นพลังเวทอันน่าสะพรึงกลัว พลังของสกิลคู่หูที่เพิ่งปลดล็อกไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา ทำให้ทุกเซลล์รู้สึกตื่นตัวและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เบื้องหน้าของพวกเขา เงาดำมหึมาค่อยๆ ก้าวพ้นจากม่านหมอกควัน ร่างกายที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิทและดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองมาอย่างเหี้ยมเกรียม นั่นคือ 'ราชันย์มังกรโบราณ' บอสลับประจำดันเจี้ยนที่ถูกลืมเลือน แต่ทว่า ในนาทีนี้... ลีโอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว มือที่ถือการ์ดมั่นคงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะเขารู้ดีว่า ข้างกายของเขามีแนวหน้าที่แข็งแกร่งที่สุดคอยหนุนหลังอยู่ เซร่ากระชับโล่ในมือแน่น เธอยิ้มกว้างออกมาอย่างมั่นใจเมื่อเห็นแววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไป "เอาเลยค่ะคุณลีโอ! แสดงให้มันเห็นเลยว่าเด็คของคุณมันน่ากลัวแค่ไหน!" "อา... มาเริ่มตาของฉันกันเถอะ" ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นิ้วเรียวเตรียมพร้อมที่จะดึงการ์ดใบสุดท้ายออกจากเด็คเพื่อเปิดฉากการต่อสู้ครั้งประวัติศาสตร์ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะสะบัดการ์ดโจมตีสวนกลับไปนั้นเอง... แผ่นดินใต้เท้าก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะแรงกระแทกของมอนสเตอร์ แต่เป็นเพราะรอยแยกมิติสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของพวกเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือน และจากรอยแยกนั้น... ปลายรองเท้าบูทหนังสีดำสนิทคู่หนึ่ง ก็ก้าวเหยียบลงมาบนพื้นดันเจี้ยน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เก่งมาก... การ์ดมาสเตอร์แห่งโลกเก่า ที่นี่แหละคือสังเวียนจริงที่แกต้องชดใช้" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับเซร่ามาจนถึงบทนี้นะคะ!