ห้องพิจารณาคดีสีเทา

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพิจารณาคดีลับระดับวีไอพี ไม่ได้ช่วยลดทอนไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิทแม้แต่น้อย แผ่นกระดาษสำนวนคดีในมือของรินรดาพับยับยับเล็กน้อยด้วยแรงบีบจากเรียวนิ้วเรียวสวย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจ้องมองไปยังบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังนั่งจิบวิสกี้สีอำพันในแก้วเจียระไน ทั้งที่นี่คือเขตอำนาจศาล แต่วิถีปฏิบัติของ ‘คิรากร’ กลับเยייהหยันกฎหมายทุกตัวอักษรราวกับว่าเขานี่แหละคือผู้บัญญัติมันขึ้นมาเอง “คุณกำลังเล่นกับไฟ ทนายรินรดา” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ในความมืดดังลอดริมฝีปากหยักลึกที่ยกยิ้มเยาะ คิรากรวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้อง “คดีนี้ลูกความของคุณไม่มีทางชนะ... และคุณเองก็ไม่มีทางรอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันเช่นกัน” “ศาลยังไม่ได้ตัดสินค่ะ ท่านประธานคิรากร” รินรดาเชิดหน้าขึ้น ศักดิ์ศรีและความถูกต้องคือเกราะคุ้ม ภัยเดียวที่เธอเหลืออยู่ “ดิฉันทำหน้าที่ตามกรอบของกฎหมาย ไม่ได้หวาดกลัวอิทธิพลมืดที่พยายามครอบงำกระบวนการยุติธรรมอย่างที่คุณกำลังทำอยู่” คำพูดที่เฉียบคมและดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความท้าทายทำให้รอยยิ้มบนมุมปากของมาเฟียหนุ่มหุบลงทันที แววตาคมกริบของคิรากรเปลี่ยนเป็นความดิบเถื่อนและกระหายใคร่รู้ เขาไม่ได้โกรธ... ตรงกันข้าม ความอวดดีและดื้อรั้นของทนายสาวตรงหน้ากลับปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็วจนเธอเผลอถอยหลังชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย้ายวนอันตรายโอบล้อมร่างบางไว้ทุกทิศทาง จนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล “กฎหมายเหรอ?” คิรากรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางเพศที่ระอุอุ่น “ในโลกของฉัน... ร่างกายและคำสั่งของฉันต่างหากคือความจริงแท้ที่สุด ทนายสาวคนสวย” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามผลักแผงอกกว้างออกไปด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่เขากลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงหิน มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แล้วตรึงแนบกับผนังเหนือศีรษะ แรงบีบที่พอเหมาะทำให้เธอรู้สึกทั้งเจ็บแปลบและวาบหวามในเวลาเดียวกัน สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ขึ้นตามท่อนแขนเนียนนุ่มทำให้ขนลุกชันไปทั้งร่าง “ปล่อยนะ...” เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับกลีบปากอิ่มของเธอ “ฉันจะปล่อยเธอแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้” คิรากรกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และสัมผัสอันดุดันทำให้สมองของรินรดาขาวโพลน “จำไว้ว่าทุกคำที่คุณใช้เถียงฉันในห้องพิจารณาคดีนี้ เธอจะต้องชดใช้มันบนเตียงของฉันทีละหยดน้ำตา... ด้วยความเต็มใจ” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงปฏิเสธ ประตูห้องพิจารณาคดีลับก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สาม—อัครินทร์ คู่ปรับตัวฉกาจของคิรากร ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาและเอกสารลับในมือ “ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานคิรากรสินะครับ” อัครินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองร่างของรินรดาที่ถูกตรึงอยู่ใต้ร่างของคิรากรด้วยความสนใจ “แต่เกรงว่าหลักฐานชิ้นใหม่ในมือผมชิ้นนี้ จะทำให้ทนายรินรดาต้องเปลี่ยนใจมาอยู่ฝั่งเราแทนที่จะเป็นผู้ชายเถื่อนๆ คนนี้” คิรากรไม่ได้ถอยห่าง เขายังคงใช้สายตาดุดันจ้องมองรินรดาไม่วางตา ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงล็อกข้อมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนที่เขาจะโน้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติกระเจิง “เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... รินรดา” จูบแรกยามสายัณห์