เมื่อผู้มีอิทธิพลก้าวเข้ามา

กลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุง มันเป็นกลิ่นที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียนสำหรับธันวา เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่พิมพ์เขียวโครงการ ‘Heritage Park’ ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนา “วัสดุเกรดนี้มันเกินความจำเป็นไปหน่อยนะธันวา” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของอัครพลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง แสงไฟจากภายนอกอาคารที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่ทาบลงบนใบหน้าซีกหนึ่งที่ดูเหมือนรูปปั้นไร้อารมณ์ ธันวาเงยหน้าขึ้น สบตากับชายผู้มีอิทธิพลที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์ด้วยความสงบที่เย็นเยียบ “คอนกรีตเสริมเหล็กชนิดพิเศษและสารเคลือบกันสนิมเกรดพรีเมียม คือมาตรฐานขั้นต่ำที่ผมกำหนดไว้ครับคุณอัครพล หากเราต้องการให้โครงสร้างนี้คงอยู่ไปอีกหนึ่งศตวรรษตามที่ระบุไว้ในสัญญา” “หนึ่งศตวรรษ?” อัครพลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งราวกับเสียงกระดาษทรายขัดไม้ “คนเมืองนี้มีอายุขัยเฉลี่ยไม่ถึงแปดสิบปีด้วยซ้ำธันวา เราไม่ได้สร้างอนุสาวรีย์เพื่อบูชาอดีต เราสร้างเพื่ออนาคต... และอนาคตที่ว่า คือกระแสเงินสดที่ต้องหมุนเวียนได้คล่องตัว” เขาลุกขึ้นเดินตรงมาที่โต๊ะ มือหนาที่ประดับด้วยแหวนทองคำเพียงวงเดียวชี้ไปที่จุดสำคัญของแบบแปลน “ลดสเปคคอนกรีตลงครึ่งหนึ่ง เปลี่ยนวัสดุหุ้มอาคารเป็นพลาสติกคอมโพสิตเลียนแบบหินธรรมชาติ ส่วนต่างที่เหลือ... ถือว่าเป็นค่าบริหารจัดการโครงการที่คุณต้องดูแลให้เรียบร้อย” ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง จังหวะการเต้นของหัวใจเขายังคงสม่ำเสมอ เขาไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ นี่คือสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่เริ่มรับงานนี้ การทำลายประวัติศาสตร์ไม่ใช่แค่การทุบทิ้ง แต่มันคือการปล่อยให้มันผุพังไปตามกาลเวลาด้วยวัสดุห่วยๆ ที่จงใจเลือกมา “ถ้าผมทำแบบนั้น โครงสร้างนี้จะพังถล่มลงมาภายในสิบปีครับ” ธันวาตอบเสียงเรียบ “ถ้ามันพังลงมาในอีกสิบปี บริษัทของคุณก็กลายเป็นบริษัทใหม่ไปแล้ว หรือไม่ก็ล้มละลายหายไปจากสารบบ” อัครพลโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความถูกต้องหรอกนะธันวา มันขับเคลื่อนด้วย ‘ทางเลือก’... คุณจะเลือกเป็นสถาปนิกผู้ซื่อสัตย์ที่ต้องไปนั่งขายแบบแปลนบ้านพักตากอากาศกระจอกๆ หรือจะเลือกร่วมงานกับคนที่กำหนดทิศทางของเมืองนี้ไปพร้อมกับผม?” ในวินาทีนั้น ธันวานึกถึงใบหน้าของรินรดา เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ ความพยายามที่จะรักษาพื้นที่สีเขียวแห่งนี้ไว้ให้คนจนเมือง ถ้าเขายอมตกลง อนาคตที่เขากับเธอเคยวาดฝันไว้ในห้องทำงานเล็กๆ จะกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที “ผมต้องการเวลาคิดครับ” ธันวาเอ่ยสั้นๆ อัครพลยิ้มมุมปาก เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบแฟ้มเอกสารบางอย่างขึ้นมาโยนลงบนโต๊ะต่อหน้าธันวา “ไม่มีเวลาแล้วธันวา เพราะหลักฐานบางอย่างกำลังจะถูกทำลายคืนนี้ และคุณ... คือคนเดียวที่ต้องเซ็นชื่อรับรองการ ‘ปรับปรุง’ ครั้งนี้” ธันวาก้มลงมองเอกสารในแฟ้ม หัวใจของเขากระตุกวูบ ภาพถ่ายสถานที่หนึ่งปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ มันคือห้องใต้ดินเก่าแก่ของตึกประวัติศาสตร์ที่เขากำลังออกแบบ พื้นที่ตรงนั้นไม่ได้ถูกระบุไว้ในแบบแปลนสาธารณะ แต่ในเอกสารชุดนี้ มันถูกระบุว่าเป็น ‘พื้นที่ทิ้งขยะก่อสร้าง’ ทั้งที่ในความเป็นจริง มันคือสถานที่เก็บเอกสารลับเกี่ยวกับที่ดินแปลงนี้ทั้งหมด เขารีบเก็บเอกสารใส่กระเป๋าด้วยท่าทีสุขุมที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ผมจะดำเนินการตามที่แจ้งครับ แต่ผมต้องเข้าไปตรวจสอบหน้างานด้วยตัวเองในคืนนี้” “เชิญเลย” อัครพลพายมือ “หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะ เพราะเมืองนี้ไม่ได้เมตตาคนที่ยืนอยู่ผิดข้าง” ธันวาเดินออกจากห้องทำงานด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่เมื่อก้าวพ้นประตูเหล็กนิรภัยออกมา ลมหายใจเขากลับติดขัด เขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิต ทันทีที่เขาเดินเข้าสู่โถงทางเดินอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากความมืดด้านหลัง เขาสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปในทันที แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ทำให้เขามองเห็นร่างของใครคนหนึ่งยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่ตรงนั้น “คุณมาช้าไปธันวา” รินรดากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันเจอเบาะแสที่น่าสนใจกว่าเรื่องวัสดุก่อสร้างแล้ว... ดูนี่” เธอเปิดซองเอกสารออก เผยให้เห็นรายชื่อบริษัทเชลล์คอมพานีที่จดทะเบียนภายใต้ชื่อของธันวาเอง ซึ่งเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน! ธันวาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง “นี่มันหมายความว่ายังไง... ใครเป็นคนทำ?” ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตอบ เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องล่างของตึก พร้อมกับเสียงกระจกแตกกระจายจากการจู่โจมของหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่พุ่งเข้าล้อมอาคารเอาไว้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามงานเขียนของ "คนมองเมือง" เสมอมานะครับ