แผนตบหน้าครั้งที่หนึ่ง

"ของในห่อนี้... ดูเหมือนจะคุ้นตาป้าเสียเหลือเกินนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของลานวัด หลังเสร็จสิ้นพิธีทำบุญประจำหมู่บ้านประจำฤดูกาล ความจอแจของชาวบ้านที่กำลังจับกลุ่มพูดคุยกันเรื่องผลผลิตทางการเกษตรพลันเงียบเสียงลงทันที สายตาทุกคู่หันขวับมามองจุดศูนย์กลางของเหตุการณ์อย่างพร้อมเพรียง พัดชาก้าวเท้าออกมาจากใต้ร่มไม้ใหญ่ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ส่งไม่ถึงดวงตา ในมือเรียวสวยถือตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตบรรจง ภายในบรรจุห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ถูกแกะออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็น "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง" ชิ้นโตสีแดงฉ่ำวาวและส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศพะโล้และซีอิ๊วดำเตะจมูกผู้คนรอบข้างจนน้ำลายสอ ร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่—นางกิมลั้ง สะดุ้งโหยงจนถาดเครื่องกระเบื้องในมือแทบหลุดร่วง ใบหน้าที่เคยเชิดชูด้วยความมั่นใจซีดเผือดลงในพริบตา นางรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก พร้อมกับส่งเสียงแหลมสูงกลบเกลื่อนความพิรุธทันที "วะ... ว่าอะไรนะนังพัด! แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไรของแก! ของในตะกร้านั่นก็ของเซ่นไหว้ที่ฉันเตรียมมาทำบุญสิฟะ! นังเด็กนี่ อยู่ดีๆ ก็มากล่าวหาผู้หลักผู้ใหญ่ หน้าไม่อายจริงๆ!" เสียงซุบซิบเริ่มดังระงับไปทั่วบริเวณ ชาวบ้านต่างพากันมองหน้ากันด้วยความฉงน พัดชาไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดเฉือนเนื้อร้ายออกมาประจานต่อหน้าธารกำนัล "ของเซ่นไหว้ที่ว่า... เหตุใดจึงมีตราประทับร้านค้าสหกรณ์อำเภอ และรอยเย็บด้วยด้ายสีเขียวขี้ม้าแบบเดียวกับที่สามีของผมเป็นคนเย็บปิดปากถุงเมื่อวานนี้เล่าครับ?" พัดชาเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดชัดถ้อยชัดคำ ก้องกังวานไปทั่วลานวัด สิงหา ก้าวเดินตามหลังภรรยามาติดๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชือกทำงานสีซีดก무ลคล้ำแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เขายืนเป็นกำแพงมนุษย์ที่มั่นคงอยู่เบื้องหลังพัดชา สายตาดุดันคมกริบกวาดมองไปที่ป้าสะใภ้และกลุ่มญาติจอมสูบที่เริ่มหน้าถอดสีทีละคน บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ในยุค 70-80 ที่ข้าวปลาอาหารหายากและทุกหยาดหยดของทรัพยากรมีค่าดั่งทองคำ การขโมยเสบียงส่วนกลางหรือสิ่งของที่จัดเตรียมไว้เพื่อแจกจ่ายในงานบุญ ถือเป็นความผิดร้ายแรงทางสังคมที่ชาวบ้านประณามหยามเหยียดถึงขั้นเอาปี๊บคลุมหัว "แก... แกอย่ามาปรักปรำนะ!" ป้ากิมลั้งยังคงดิ้นเฮือกสุดท้าย นางหันไปโวยวายกับผู้ใหญ่บ้านที่ยืนหน้าเครียดอยู่ไม่ไกล "ผู้ใหญ่ดูมันสิคะ! สะใภ้บ้านนี้มันจงใจใส่ร้ายป้ายสีฉัน! คนกันเองแท้ๆ ทำไมใจคอถึงได้เหี้ยมเกรียมเช่นนี้!" ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขมวดคิ้วมุ่น ปัญหากระทบกระทั่งในเครือญาติเช่นนี้มักสร้างความปวดหัวให้เขาเสมอ แต่ทว่าหลักฐานคาตาและท่าทีที่นิ่งสงบเกินไปของพัดชาทำให้เขาไม่กล้าตัดสินส่งเดช "ใจเย็นๆ กันก่อนทั้งสองฝ่าย... นังพัด ไหนลองบอกเหตุผลของผู้กองกับหลานมาให้ชัดเจนซิ ว่าทำไมถึงมั่นใจนักว่าเป็นของที่หายไปจากบ้านพวกเธอ" ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประนีประนอม พัดชาก้าวไปข้างหนิวหนึ่งก้าว สายตากวาดมองฝูงชนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน "เมื่อคืนนี้ เวลาประมาณตีสอง ผมตื่นขึ้นมาเพื่อเคี่ยวสมุนไพรและเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารแจกจ่ายในงานบุญวันนี้ ผมสังเกตเห็นเงาคนลับๆ ล่อๆ อยู่บริเวณห้องเก็บเสบียงหลังบ้าน และบังเอิญว่า..." เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "...ผมได้โรย 'แป้งเรืองแสง' ผสมเกสรดอกไม้ป่าที่ติดทนนานและล้างไม่ออกไว้ที่ปากถุงวัตถุดิบทุกถุงครับ ป้าสะใภ้ใหญ่... ถ้าตอนนี้ผมขออนุญาตนำ 'หลอดไฟอัลตราไวโอเลตประดิษฐ์' ส่องดูที่มือของป้า มือของลูกพี่ลูกน้อง และข้าวของในตะกร้านั้น... คิดว่าสีเรืองแสงสีม่วงเข้มจะติดอยู่บนมือใครบ้างหรือครับ?" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที ป้ากิมลั้งหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ จะหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา ร่างอ้วนท้วนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวและอับอาย ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและชัยชนะตกเป็นของพัดชาอย่างงดงามนั้นเอง... เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานใสก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางประตูทางเข้าวัด "แปะ... แปะ... แปะ... ช่างเป็นการแก้แค้นที่แยบยลและสะใจเสียจริง คุณหมอพัดชา..." ร่างระหงของหญิงสาวในชุดโค้ทกันหนาวสีแดงสด ท่าทางสะสวยแต่แววตากลับซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม ก้าวเข้ามาท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน นางย่างสามขุมเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพัดชา ก่อนจะส่งยิ้มเยือกเย็นแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสองสามีภรรยาเย็นเฉียบ "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ... ที่หลักฐานมัดตัวป้าของคุณน่ะ มันเป็นของจริงก็จริง แต่วัตถุดิบในหม้อต้มที่บ้านของคุณตอนนี้... กำลังถูกเจ้าหน้าที่จากกองสารวัตรทหารเข้าตรวจค้นเพราะข้อหามี 'ยาต้องห้าม' ซุกซ่อนอยู่ต่างหากล่ะครับคุณหมอ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมและสะสมแต้มความแค้นไปกับหมอภัทรนะครับ