มิตรภาพใหม่ในเมือง

"ขวดโหลเซรามิกเคลือบสีครามพวกนี้ หากวางปะปนกับสินค้าทั่วไปในตลาดอำเภอ รับรองว่าต่อให้ติดป้ายราคาถูกครึ่งต่อครึ่ง ก็คงไม่มีใครชายตาแลหรอกครับ... เพราะสิ่งที่ชาวบ้านแถบนี้คุ้นชิน คือยาต้มรสชาติขมปี๋หม้อใหญ่ ไม่ใช่ 'น้ำเชื่อมกระชายดำบำรุงธาตุ' ที่ถูกบรรจุอย่างประณีตราวกับสินค้าจากเมืองหลวงเช่นนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววขบขันดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของสิงหาที่ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลัง ฝ่ามือหยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมเอื้อมมาโอบเอวบางของพัดชาไว้หลวมๆ ปลายจมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียอยู่แถวลาดไหล่สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรที่ติดตัวภรรยาหนุ่มอย่างคุ้นเคย พัดชาไม่1ได้ขัดขืน เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงใช้กระดาษสาปิดผนึกปากขวดโหลยาแต่ละใบอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่คมกวาดมองผลงานนับสิบขวดที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งด้วยความพึงพอใจ นี่คือผลผลิตล็อตแรกจากมิติฟาร์มที่เขาแอบนำออกมาแปรรูปเป็นยาสมุนไพรฟื้นฟูร่างกายสำหรับผู้ใช้แรงงานและคนสูงวัยในยุค 70 "คุณก็พูดเกินไปครับสิงหา ของดีต่อให้ซ่อนอยู่ในถ้ำลึก ผู้มีตาแหลมคมย่อมมองเห็นคุณค่าในตัวมันเองอยู่ดี... อีกอย่าง วันนี้เราไม่ได้จะไปวางขายตามแผงลอยซอมซ่อเสียหน่อย" พัดชาหันกลับมาสบตา พร้อมกับใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาหน้าผากของสามีอย่างเบามือ "จำร้านขายยา 'เป่าเหอทัง' ของเถ้าแก่เฉินที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้ไหมครับ? นั่นคือเป้าหมายแรกของเราในเช้าวันนี้" สิงหาพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเป็นห่วงระคนชื่นชม "ผมเป็นห่วงก็แต่พวกเหลือบไรในตลาดอำเภอ... โดยเฉพาะตาเฒ่าเฉินหลงผู้จัดการสหกรณ์ค้าปลีก ถึงช่วงนี้เขาจะโดนคุณเล่นงานจนหัวซุกหัวซุนเรื่องคดีทุจริตแป้งสาลีล็อตก่อน จนต้องเก็บตัวเงียบอยู่ในสำนักงาน แต่วายร้ายพวกนี้มักจะกัดไม่ปล่อยเมื่อจนมุมนะครับ" "ปล่อยให้เขาดิ้นรนไปเถอะครับ" พัดชากล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้สิงหารู้สึกใจเต้นระทึกทุกครั้ง "คนอย่างเฉินหลงใช้ชีวิตอยู่บนความโลภมาครึ่งค่อนชีวิต เมื่อผลประโยชน์มหาศาลหลุดมือ เขาย่อมหาทางแก้แค้น... แต่ความแค้นที่ปราศจากสมอง ก็เป็นเพียงสะพานที่ทอดให้เราเดินไปเหยียบย่ำได้ง่ายขึ้นเท่านั้น" รถจักรยานเหล็กคันเก่าแต่ขัดสีฉวีวรรณจนเงางามถูกเข็นออกมาจอดเทียบหน้าบ้าน ด้านท้ายรถบรรทุกตะกร้าไม้สานบุด้วยผ้ากระสอบอย่างดี ภายในบรรจุขวดโหลสมุนไพรและตลับขี้ผึ้งไพลสดสำหรับบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งไอเทมลับที่พัดชามั่นใจว่าจะต้องตีตลาดกลุ่มคนงานโรงงานและชาวนาในอำเภอได้อย่างแน่นอน การเดินทางเข้าสู่ตัวอำเภอในยามสาย เต็มไปด้วยวิถีชีวิตของผู้คน เสียงล้อเกวียน เสียงพูดคุยต่อรองราคาพืชผล และกลิ่นอายของความเป็นชนบทที่กำลังก้าวผ่านสู่ยุคเปลี่ยนผ่าน พัดชาปั่นจักรยานเคียงคู่ไปกับสิงหาที่จูงรถบรรทุกสินค้าตามมาติดๆ สายตาหลายคู่จากชาวบ้านข้างทางหันมามองคนทั้งสองด้วยความสนใจ บ้างก็แอบซุบซิบถึงความเปลี่ยนแปลงของอดีตคุณหมอชนบทผู้เคยอ่อนแอ แต่วันนี้กลับยืนหยัดได้อย่างสง่างามและมีราศีจับยิ่งกว่าใคร เมื่อมาถึงย่านการค้าใจกลางอำเภอ พัดชาเลือกที่จะไม่แวะเข้าไปในตลาดสดที่วุ่นวาย แต่กลับเลี้ยวเข้าสู่ตรอกเงียบสงบย่านตึกแถวโบราณ ที่ตั้งของร้านขายยาจีนแผนโบราณ 'เป่าเหอทัง' ร้านเก่าแก่ที่มีกลิ่นอายของรากไม้และสมุนไพรลอยโชยออกมาเตะจมูกแต่ไกล กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูไม้บานพับดังขึ้นเบาๆ ชายชราผมขาวโพลนในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเข้มกำลังงละมักงะมักกับการจัดเตรียมสมุนไพรลงในลิ้นชักไม้ไผ่ เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตานิ่งสงบตามประสาหมอยาผู้ผ่านโลกมามาก แต่ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับขวดโหลเซรามิกในมือของพัดชา ประกายตาก็พลันเปลี่ยนเป็นความฉงนระคนทึ่ง "ยินดีต้อนรับครับ... พ่อหนุ่ม สองคนนี้ดูแปลกหน้า ไม่ทราบว่าต้องการหาซื้อสมุนไพรตัวไหน หรือว่า..." เถ้าแก่เฉิน เจ้าของร้านเป่าเหอทังเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง พัดชาโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อมในฐานะผู้น้อย ก่อนจะวางขวดโหลเซรามิกสีครามลงบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมันอย่างระมัดระวัง เปิดฝาออกช้าๆ เผยให้เห็นเนื้อครีมสมุนไพรสีเขียวอ่อนที่ส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจของไพลและเมนทอลธรรมชาติอบอวลไปทั่วทั้งร้าน "สวัสดีครับเถ้าแก่เฉิน ผมชื่อพัดชา ส่วนนี่สามีผมชื่อสิงหาครับ... วันนี้ผมไม่ได้มาหาซื้อยา แต่ตั้งใจนำ 'นวัตกรรมสมุนไพร' ล็อตแรกมาให้เถ้าแก่ได้ลองพิจารณาดูครับ" เถ้าแก่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยโน้มตัวลงมาดมกลิ่นใกล้ๆ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วแตะเนื้อขี้ผึ้งขึ้นมาเพียงเล็กน้อยแล้วลองป้ายลงบนหลังมือของตนเอง ความเย็นวาบที่แผ่ซ่านตามด้วยความอบอุ่นผ่อนคลายกล้ามเนื้อทำให้ชายชราถึงกับอุทานออกมาเบาๆ "นี่มัน... ใช้เหง้าไพลสดผสมกับสารสกัดจากใบเปปเปอร์มินต์ป่าอย่างนั้นหรือ? แถมเนื้อสัมผัสยังเนียนละเอียด ไม่เหนียวเหนอะหนะเหมือนขี้ผึ้งทั่วไป... พ่อหนุ่ม สูตรยานี้เจ้าคิดค้นขึ้นเองอย่างนั้นหรือ?" "ครับเถ้าแก่" พัดชาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "นอกจากขี้ผึ้งแก้ปวดเมื่อยแล้ว ผมยังมีน้ำเชื่อมกระชายดำบำรุงธาตุที่ผ่านกระบวนการหมักบ่มพิเศษ ช่วยฟื้นฟูร่างกายผู้ที่อ่อนเพลียจากการทำงานหนักได้อย่างรวดเร็ว เหมาะกับยุคสมัยที่ทุกคนต้องเร่งรีบทำมาหากินเช่นนี้" เถ้าแก่เฉินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ บรรยากาศภายในร้านตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงนาฬิกาโบราณบนผนังที่เดินติ๊กๆ ชายชรากวาดสายตามองหน้าพัดชาสลับกับขวดโหลสินค้าด้วยความครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ในฐานะคนค้าขายยามาค่อนชีวิต เขาย่อมมองออกทันทีว่าสินค้าเหล่านี้มีศักยภาพในการทำกำไรมหาศาลเพียงใด หากนำไปวางขายย่อมต้องเป็นที่ต้องการของตลาดอย่างแน่นอน "ของดีจริง ข้าปฏิเสธไม่ได้..." เถ้าแก่เฉินเงยหน้าขึ้นสบตาพัดชา แววตาคมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่ง "แต่เจ้าก็รู้ว่าการจะนำสินค้าไร้ที่มาวางขายในร้านเป่าเหอทังได้ มันต้องแลกมาด้วยเงื่อนไขบางอย่าง... โดยเฉพาะในยามที่อำเภอนี้ไม่ได้สงบสุขอย่างที่ตาเห็น" สิงหาที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามจางๆ ออกมาปกป้องภรรยาโดยสัญชาตญาณ แต่พัดชายกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม รอยยิ้มมั่นใจยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา "ผมทราบดีครับเถ้าแก่เฉิน... ว่าเบื้องหลังความสงบของตลาดอำเภอแห่งนี้ มีกลุ่มอิทธิพลเก่าอย่างตระกูลเฉินและพวกพ้องคอยรีดไถ่พ่อค้าแม่ค้าอยู่" พัดชากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "แต่เถ้าแก่ลองคิดดูสิครับว่า ระหว่างการก้มหัวให้สุนัขจนตรอกที่รอวันถูกเชือด กับการร่วมมือกับคนที่จะล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก... ทางไหนจะทำให้เป่าเหอทังยืนหยัดอยู่ได้อย่างยั่งยืนกว่ากัน?" ประโยคคำถามนั้นทำให้เถ้าแก่เฉินถึงกับสะอึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ไม่คิดว่าชายหนุ่มท่าทางสำอางผู้นี้จะกล้ากล่าววาจาอุกหาญถึงเพียงนี้ ทว่า ก่อนที่เถ้าแก่เฉินจะได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ จู่ๆ ก็มีเสียงทุบประตูดังปึงปังจากด้านนอก พร้อมกับเสียงโวยวายหยาบคายที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบสงบ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ร้านขายยาเถื่อนกล้าดียังไงถึงไม่ยอมส่งส่วยประจำเดือนให้กับสมาคมพ่อค้า! หากไม่เปิด เจ้าเตรียมตัวโดนยึดร้านได้เลย!" สิงหาหันขวับไปมองทางประตู หน้าตาคมคายฉายแววดุดันขึ้นมาทันที ขณะที่พัดชากลับยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น ดวงตาคู่คมประกายวาววับด้วยความสนุกสนาน ราวกับเหยื่อที่รอคอยมานานได้เดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเองแล้ว "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดไว้นะครับสิงหา" --- โปรดติดตามตอนต่อไป... *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ)*