รหัสที่ซ่อนอยู่ในเถ้าถ่าน

“ถ้าแกยังไม่หยุดปากพล่อยๆ ฉันจะส่งแกกลับไปนอนในโลงศพที่ขุดขึ้นมานั่นเสียเดี๋ยวนี้” เสียงของฮันเตอร์ร่างยักษ์หัวหน้าปาร์ตี้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นไอของเวทมนตร์ที่เพิ่งระเบิดออกไปยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เร็นที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นพยายามยันกายขึ้น ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังจนเขาต้องกัดฟันแน่น สายตาของเขามองผ่านเศษหินและฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายไปยังใจกลางของดันเจี้ยนที่เพิ่งพังทลายลงมา “เร็น นายรอดมาได้ยังไง?” เสียงหวานทว่าเย็นเยียบของเซร่าดังขึ้นข้างตัวเธอปรากฏตัวขึ้นจากม่านแสงเวทมนตร์ที่คลี่คลายออก ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองมาที่เขา ราวกับกำลังประเมินคุณค่าของวัตถุชิ้นหนึ่งที่เกือบจะกลายเป็นขยะกองโต เร็นไม่ได้ตอบในทันที เขาใช้มือข้างที่สั่นเทาสัมผัสไปบนกำแพงหินสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะลุกไหม้อยู่ลึกๆ ภายใน การวิเคราะห์ของเขามักจะทำงานช้าเสมอ แต่วันนี้... มันกลับดังขึ้นในหัวเหมือนเสียงกระซิบจากนรก *วิเคราะห์เศษซาก: ประวัติศาสตร์ตกค้างพบความล้มเหลวของมานา... ตรวจพบรหัสโบราณสถานระดับอาณาจักร...* “ดันเจี้ยนนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเมื่อร้อยปีก่อนอย่างที่สมาคมแจ้ง” เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ สภาพความพังทลายนี้ไม่ใช่ผลจากพลังทำลายล้างของฮันเตอร์ แต่เป็นเพราะบางสิ่งที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขากำลัง 'ตื่น' ขึ้นมา “นายพูดอะไรของนาย?” หัวหน้าปาร์ตี้ก้าวเข้ามาหาด้วยสายตาคุกคาม “แกมันก็แค่ฮันเตอร์ระดับ F ที่ทำหน้าที่เป็นตัวแบกสัมภาระ อย่ามาทำเป็นอวดรู้ในเรื่องที่แกไม่มีวันเข้าใจ” เร็นไม่โต้ตอบ เขาไม่ได้สนใจคำดูถูกเหล่านั้น ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดโดยอนุภาคแสงสีน้ำเงินที่เริ่มปรากฏขึ้นในอากาศ มันหมุนวนราวกับพายุขนาดย่อม ก่อนจะพุ่งเข้าสู่ดวงตาของเขาโดยตรง *ตรวจพบระบบกู้คืนประวัติศาสตร์พังทลาย... ทำการเชื่อมต่อหน่วยความจำหลัก... เริ่มต้นการบูรณะเส้นเวลาที่สูญหาย...* เร็นรู้สึกเหมือนสมองถูกกระชากออกจากร่าง ภาพของอารยธรรมที่รุ่งเรืองแต่ถูกฝังกลบด้วยความลับที่น่าสะพรึงกลัวฉายวาบผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เขามองเห็นประวัติศาสตร์ที่บิดเบี้ยว มองเห็นความตายของคนนับพันในวินาทีที่ดันเจี้ยนนี้ถูกเซตค่าใหม่โดย 'ใครบางคน' “เร็น!” เซร่าคว้าไหล่เขาไว้ เธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุผิดปกติจากร่างกายของเขา “เธอเห็นอะไร?” เร็นหันไปมองอาจารย์สาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดกลัวจางหายไป เหลือเพียงความเข้าใจที่ลึกซึ้ง “เราไม่ได้อยู่ในดันเจี้ยนครับเซร่า เราอยู่ในคุกที่ใช้กักขังอดีต และตอนนี้... ประตูกรงกำลังจะเปิดออก” ทันใดนั้น เสียงเตือนที่รุนแรงและบีบคั้นประสาทก็ดังขึ้นภายในสมองของเขา ไม่ใช่แค่เสียงในหัว แต่มันดังกังวานไปทั่วโถงหินที่พังทลาย สะท้อนผ่านซากปรักหักพังจนเกิดเป็นเสียงครางต่ำๆ ของผืนดิน [ระบบกู้คืนประวัติศาสตร์: ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น] [เงื่อนไข: กู้คืนข้อมูลของ 'ผู้ดูแลสุสานไร้เงา' ก่อนที่ดันเจี้ยนจะลบตัวตนของทุกคนที่อยู่ในรัศมี 1 กิโลเมตร] [บทลงโทษ: การลบเลือนตัวตนตลอดกาล] [รางวัล: ปลดล็อกสายอาชีพ 'ผู้พิทักษ์บันทึกโบราณ' และการเข้าถึงพลังงานต้นกำเนิด] เงาของอะไรบางอย่างที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวกำลังค่อยๆ เลื้อยออกมาจากรอยแยกของกำแพงหินที่เร็นเพิ่งแตะไปเมื่อครู่ รัศมีพลังกดดันที่รุนแรงจนฮันเตอร์ระดับสูงข้างๆ เขาทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เร็นลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดในร่างกายหายไปเป็นปลิดทิ้งแทนที่ด้วยพลังงานสายใหม่ที่ไหลเวียนราวกับลาวาในเส้นเลือด เขาหยิบเศษเหล็กที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา มันเริ่มเปลี่ยนสภาพตามเจตจำนงของเขา กลายเป็นอาวุธที่มีลวดลายอักขระประหลาด “เซร่า... ถ้าเราอยากรอดออกไปจากที่นี่ วันนี้คุณต้องเชื่อใจผม” เร็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นของชายผู้ถือครองความลับของประวัติศาสตร์ เบื้องหน้าของพวกเขา บอสลับระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนไปนับหมื่นปีได้ลืมตาขึ้น ดวงตาสีทองวาวโรจน์จ้องมองมาที่เร็นราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่ไม่มีใครในห้องนี้เข้าใจได้เลยนอกจากเขาเพียงคนเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของตำนานบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา