รอยยิ้มของภูเขา

"ถ้าคุณยังติดโบว์สีส้มช่อนี้เบี้ยวไปอีกนิดล่ะก็ งานแต่งของเราคงได้กลายเป็นงานรวมญาติขี้เมาแทนงานมงคลแน่ค่ะ พายุ" รสาพรเอ่ยกลั้วหัวเราะ มือเรียวบางที่กำลังถือริบบิ้นผ้าไหมสีครีมสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้น เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ของพายุที่ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินผา ท่ามกลางกองผ้าสีละมุนและกลิ่นดอกส้มจางๆ ที่อบอวลไปทั่วศาลาไม้กลางไร่ ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวหนี ซ้ำยังยอมก้มหัวลงมาให้เธอกระชับปมโบว์ที่ปกเสื้อสูทผ้าลินินสีอ่อนนั้นอย่างว่าง่าย พายุเลื่อนสายตาลงมองปลายนิ้วที่บรรจงจัดแต่งความเรียบร้อยให้เขา แววตาของเขาที่เคยดุดันและเงียบขรึมยามมองไร่ส้ม บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบจะละลายหายไปกับอากาศรอบกาย "ผมแค่ไม่ชิน" เขาตอบเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดหน้าผากของเธอ "ปกติมีแต่เรื่องงาน เรื่องดิน เรื่องปุ๋ย ไม่เคยต้องมานั่งกังวลเรื่องดอกไม้หรือพิธีรีตองแบบนี้... แต่ถ้ารสาบอกว่าดี ผมก็ว่าดีครับ" "คุณพายุคะ" รสาพรเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความตื้นตัน "งานนี้ไม่ใช่เรื่องของดอกไม้ หรือแค่พิธีการนะคะ แต่มันคือการที่คนทั้งไร่ ทั้งแม่เฒ่าคำใส ป้าอิ่ม หรือแม้แต่พวกเด็กๆ ในชุมชน อยากจะช่วยกันเนรมิตพื้นที่แห่งนี้ให้เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด... สำหรับเรา" พายุชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นกุมมือของเธอเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักส่งผ่านเข้าสู่หัวใจของรสาพรโดยตรง นี่คือชายผู้ที่เคยปิดตายหัวใจจากโลกภายนอก แต่วันนี้เขากลับเปิดประตูบานนั้นกว้างออกเพียงเพื่อจะให้เธอก้าวเข้าไปยืนเคียงข้าง "ขวัญบอกฉันว่า งานแต่งงานที่สวยที่สุดไม่ใช่ที่ที่มีราคาแพงที่สุด" เพียงขวัญที่เดินถือตะกร้าดอกไม้ป่าเข้ามาสมทบเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกว้าง "แต่มันคือวันที่หัวใจของคนสองคนตัดสินใจจะข้ามผ่านภูเขาด้วยกัน... โดยไม่ต้องกลัวหลงทางอีกต่อไปแล้ว" บรรยากาศในศาลาไม้เริ่มคึกคักขึ้นเมื่อคนงานในไร่ต่างทยอยนำงานฝีมือที่ช่วยกันทำมาวางเรียงราย ทั้งซุ้มประตูไม้ไผ่ที่ประดับด้วยดอกส้มสีขาวบริสุทธิ์ เสียงหัวเราะและการหยอกล้อของคนในชุมชนทำให้หัวใจของรสาพรฟูฟ่อง เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่ถักทอเข้าด้วยกันเหมือนใยแมงมุมที่งดงามและไม่มีวันขาดสะบั้น ทว่า ท่ามกลางความสุขที่กำลังหอมหวาน รสาพรกลับสังเกตเห็นบางอย่าง... สายตาของพายุที่ทอดมองออกไปยังแนวป่าทึบหลังไร่ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังสะกิดใจ "พายุคะ คุณมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า" เธอถามเสียงแผ่ว ขณะที่ทุกคนเริ่มถอยออกไปปล่อยให้ทั้งคู่ได้มีพื้นที่ส่วนตัว ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปนานจนเธอเกือบจะถอดใจ แต่แล้วเขาก็หันกลับมา มือหนากระชับมือเธอไว้แน่นขึ้น คล้ายกับกลัวว่าเธอจะหายไปกับสายลม "ที่ตรงนี้..." เขาเริ่มเสียงพร่า "มันคือจุดที่ครอบครัวผมเคยฝันว่าจะสร้างบ้านหลังแรกให้สมบูรณ์ แต่ก่อนที่จะได้เริ่ม... ทุกอย่างก็พังทลาย ผมเคยเกลียดที่นี่ เคยไม่อยากจะเหยียบย่างเข้ามา จนกระทั่งคุณเข้ามา" รสาพรบีบมือเขาตอบ เป็นความเงียบที่เข้าใจกันอย่างลึกซึ้ง "รสาครับ ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะมีใครหรืออะไรกลับเข้ามาในชีวิตผม ผมอยากให้รู้ว่าที่แห่งนี้... และหัวใจดวงนี้ จะเป็นของคุณเสมอ" เธอยิ้มให้เขา พลางส่ายหน้าช้าๆ "ไม่มีอะไรมาพรากเราได้หรอกค่ะ พายุ ไม่ต้องกังวลนะคะ" ทว่าทันทีที่เธอกล่าวจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าไร่ พายุชะงักไปทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นเยียบในเสี้ยววินาทีเมื่อมองเห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนที่เดินมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเก่า รสาพรหันไปมองตามสายตาเขา หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้า แต่แววตานั้นกลับจ้องมองพายุด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "พ่อ... กลับมาแล้วนะ พายุ" พายุปล่อยมือรสาพรออกโดยไม่รู้ตัว ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในขณะที่มือของรสาพรที่ว่างเปล่า กลับรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาจับใจ เมื่อมองเห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของชายแปลกหน้าที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น... รอยยิ้มที่ไม่ได้มาเพื่อแสดงความยินดี แต่ดูเหมือนมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พายุพยายามจะเริ่มต้นใหม่ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก พายุค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาฝังมันไว้ลึกสุดใจ โดยทิ้งให้รสาพรยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงกลางระหว่างความสุขที่กำลังจะเริ่มต้น กับคลื่นลมพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาทำลายทุกอย่างในชั่วพริบตา น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เปราะบางและลุ้นระทึกที่สุดไปพร้อมกับรสาและพายุนะคะ