วันเวลาที่ผลิบาน

“ปล่อยมือเถอะพายุ... อดีตมันไม่เคยตายไปไหนหรอกค่ะ มันแค่รอเวลาที่เหมาะสมจะกลับมาฉีกกระชากเราทั้งคู่อีกครั้ง” รสาพรเอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้เก่าแก่ เขากำลังถือจดหมายฉบับหนึ่งในมือ—จดหมายจากอดีตที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้ผืนดินในไร่ส้มแห่งนี้มานานหลายปี พายุไม่ได้หันกลับมา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเห็นหัวไหล่กว้างขยับไหว ก่อนจะขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือจนยับยู่ยี่ “ผมไม่ได้ปล่อยให้มันกลับมาทำลายเรา รสา...” เขาหมุนตัวกลับมา สายตาคมกล้าที่เคยดูเย็นชาในวันแรกที่เจอกัน บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ “ผมแค่กำลังจะเผามันทิ้ง เพื่อที่วันพรุ่งนี้... ในที่ที่ผมรักที่สุด จะมีแค่คุณกับผม” บรรยากาศรอบข้างที่เคยบีบคั้นค่อยๆ คลายตัวลงราวกับถูกมนตราแห่งขุนเขาปลอบประโลม เมื่อพายุเดินตรงเข้ามาหารสาพร เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ใช้อ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงดึงรั้งหญิงสาวเข้าหาตัว รสาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา มันไม่ใช่ความสับสนอีกต่อไป แต่มันคือความแน่วแน่ที่เขามอบให้กับเธอ สามวันผ่านไป... ไร่ส้มบนเนินเขาถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสถานที่ที่สวยงามที่สุดเท่าที่รสาพรเคยจินตนาการไว้ กลิ่นหอมของดอกส้มอบอวลไปทั่วอากาศผสมผสานกับไอหมอกบางเบาที่ลอยละล่องผ่านเนินเขา ไอน้ำอุ่นจากการต้มชาดอกส้มสดๆ ในหม้อดินเผาลอยกรุ่นราวกับจะช่วยปัดเป่าทุกความกังวลให้มลายหายไป เพียงขวัญเดินเข้ามาหาเพื่อนสาวที่กำลังยืนมองภาพความวุ่นวายที่เปี่ยมไปด้วยความสุขตรงหน้า เธอหยิบดอกส้มสีขาวบริสุทธิ์ขึ้นมาเสียบไว้ข้างหูของรสา “สวยเหลือเกินค่ะรสา... วันนี้เจ้าสาวของไร่ส้มคงเป็นที่อิจฉาของนางฟ้าทั้งป่าแน่นอน” “ขวัญคะ... ถ้าพายุเขายังลืมมันไม่ได้จริงๆ ล่ะ” รสาถามพลางกุมมือเพื่อนสนิทไว้แน่น “รสาดูสิคะ” เพียงขวัญพยักพเยิดไปทางชายหนุ่มที่กำลังยืนเช็ดคราบเหงื่อบนหน้าผากด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขาไม่ได้เป็นพายุที่เย็นชาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือคนรักที่กำลังเตรียมเรือนหอด้วยความทะนุถนอมที่สุด “เขากำลังทำลายกำแพงของตัวเองด้วยความรักที่มีต่อเธอ และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดค่ะ” พิธีแต่งงานริมเนินเขาเริ่มขึ้นในเวลาที่แสงสีทองของยามเย็นอาบไล้ไปทั่วไร่ส้ม ไร้ซึ่งพิธีรีตองที่หรูหรา มีเพียงเสียงดนตรีแผ่วเบาจากกีตาร์โปร่งของชาวไร่และคำสาบานที่แสนเรียบง่าย พายุในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตายืนรออยู่ใต้ซุ้มดอกไม้ที่เขาถักทอขึ้นเองด้วยมือ เมื่อรสาพรเดินก้าวเข้ามาในชุดเดรสยาวผ้าลูกไม้สีขาวพลิ้วไหว ดวงตาของพายุก็แทบจะไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเธอเลย “ผมเคยคิดว่าชีวิตของผมจะจบลงแค่การประคองไร่นี้ไปวันๆ เพื่อชดใช้ความผิดในอดีต” พายุเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง มือหนากุมมือบางของรสาไว้แนบแน่น “จนกระทั่งวันที่ไอน้ำอุ่นๆ ในแก้วชาที่คุณชงให้ผม มันทำให้ผมรู้ว่า... ผมไม่ได้ต้องการแค่ความสงบ แต่ผมต้องการคุณมาเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ” รสาพรคลี่ยิ้ม น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นที่ขอบตา เธอไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่พยักหน้าช้าๆ พร้อมกับกระชับมือเขาให้แน่นขึ้น ท่ามกลางสักขีพยานคือเหล่าคนงานและเพื่อนสนิท ไอน้ำอุ่นจากแหล่งน้ำพุร้อนใกล้เคียงลอยฟุ้งกระจายเหมือนม่านหมอกสีจางๆ โอบกอดคนทั้งคู่ไว้ในโลกของความรักที่ผลิบานที่สุด ทว่า... ในวินาทีที่พายุโน้มตัวลงมาเพื่อประทับจุมพิตที่หน้าผากของรสา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินแทรกผ่านม่านไอน้ำเข้ามาก็หยุดชะงักลง ทุกคนในงานต่างหันไปมองเป็นตาเดียว รวมถึงพายุที่ชะงักค้างไป ร่างของหญิงวัยกลางคนที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก้าวเข้ามาหยุดอยู่ห่างจากซุ้มพิธีไม่กี่ก้าว เธอสวมชุดสีดำสนิทราวกับไว้ทุกข์ให้กับงานรื่นเริงนี้ “จะแต่งงานกันทั้งที... ทำไมถึงไม่บอกกล่าวคนที่เป็นต้นเหตุของทุกอย่างบ้างล่ะคะ พายุ” เสียงนั้นกรีดแทงเข้าไปในความรู้สึกของพายุจนเขาสั่นสะท้าน มือที่กุมมือรสาไว้เริ่มเย็นเฉียบทันที หญิงสาวมองดูคนรักที่ใบหน้าถอดสีไปในพริบตา ก่อนจะหันกลับไปมองหญิงแปลกหน้าที่ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น—รอยยิ้มที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกันกับที่ปรากฏอยู่ในรูปถ่ายเก่าๆ ที่พายุเคยซ่อนไว้หลังกรอบรูปครอบครัวที่พังทลายไปแล้ว ทุกอย่างนิ่งงันดุจห้วงเวลาถูกแช่แข็ง รสาพรสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามาแทนที่ไออุ่นของฤดูกาลนี้ และในวินาทีที่หญิงปริศนาคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้เธอและพายุอีกหนึ่งก้าว พายุจึงยอมปล่อยมือจากเธอและก้าวออกมาเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะพังทลายทุกอย่างลงต่อหน้าต่อตา “คุณกลับมาทำไม...” พายุเค้นเสียงถามด้วยความร้าวรานใจ “ในเมื่อคุณตายไปจากชีวิตผมตั้งแต่วันที่แม่ต้องจากไปแล้ว” น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่ารี้ดที่น่ารักของข้าพเจ้าจะยังคงอยู่เคียงข้างไร่ส้มแห่งนี้ไปจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ