บทที่ 49

"ถ้าคุณยังเลือกที่จะเงียบ... ฉันก็จะถือว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่คุณพูดมันไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิดเดียวค่ะ" น้ำเสียงของรสาพรไม่ได้ตึงเครียด แต่มันสั่นไหวด้วยความน้อย ภายในห้องทำงานเล็กๆ ของเรือนพักกลางไร่ส้ม กลิ่นหอมจางๆ ของเปลือกส้มอบแห้งผสมกับกลิ่นไอฟนยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย แสงตะเกียงสีส้มอ่อนทอดเงาทอดยาวไปบนผนังไม้สัก รสาพรยืนกอดอก มือเรียวบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววอ่อนโยนอยู่เสมอกลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ พายุยังคงยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิร์ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอกทิ้งน้ำหนักลงบนฝ่ามือทั้งสองข้างที่ค้ำขอบโต๊ะไว้ ดวงตาคมกริบมองสบตาหญิงสาวนิ่งสนิท ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความจริงที่เขาแบกรับไว้ กับความปลอดภัยของหัวใจคนที่เขากำลังปกป้อง ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมจากภายนอกหน้าต่าง แต่มันกลับทำให้ความอึดอัดภายในห้องทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว "รสา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในที่สุด มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลังเล "ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากบอก... แต่บางเรื่อง ถ้าคุณรู้แล้ว มันไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น มีแต่จะดึงคุณให้เข้ามาแปดเปื้อนกับอดีตที่ผมพยายามฝังมันไว้" "อดีตเหรอคะ?" รสาพรแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากช่างดูน่าเวทนาเสียยิ่งกว่าคราบน้ำตา "คุณคิดว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ฉันเป็นแค่คนนอกที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคุณแล้วก็จากไปอย่างนั้นเหรอคะ พายุ... คุณบอกว่าที่นี่คือบ้าน คุณบอกว่าไอน้ำอุ่นในสวนส้มแห่งนี้มันเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของฉัน แต่ทำไม... เวลาที่คุณมีแผล คุณถึงเลือกที่จะผลักไสฉันออกไปทุกที" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนรอยร้าวลึกในใจของชายหนุ่ม พายุหลับตาลงชั่วครู่เพื่อระงับความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เขาไม่ได้กลัวว่ารสาพรจะเกลียดเขา แต่เขากลัว... กลัวว่าความอบอุ่นที่เธอมอบให้ จะต้องมอดไหม้ลงเพราะไฟแค้นในอดีตที่เขายังสะสางไม่จบสิ้น ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างรีบร้อน ทำลายความตึงเครียดในห้องลงในพริบตา ก่อนที่ทั้งสองคนจะทันได้อนุญาต ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เพียงขวัญยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าที่เคยสดใสกลับซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนรสาพรต้องรีบก้าวเข้าไปหาเพื่อนสนิทด้วยความตกใจ "ขวัญ เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมหน้าตาตื่นขนาดนี้" รสาพรเอ่ยถาม มือบางแตะลงบนแขนเพื่อนที่กำลังสั่นเทา เพียงขวัญหันมามองรสาพรสลับกับพายุ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคนฟังเย็นเฉียบลงทันที "ไอ้... ไอ้ธนากร... มันออกจากเรือนจำแล้วค่ะรสา! และตอนนี้... มันกำลังมาที่ไร่ส้มนี้!" ชื่อนั้น... ชื่อที่รสาพรฝังกลบมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำ ชื่อของคนที่เคยสัญญาว่าจะดูแลเธอก่อนจะหักหลังและทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอจนย่อยยับ กลับมาลอยวนอยู่กลางอากาศอีกครั้งราวกับภูตผีจากขุมนรก รสาพรเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ราวกับถูกค้อนหนักๆ ทุบเข้าที่กลางแสกหน้า โลกทั้งใบคล้ายจะหมุนคว่ำ ลมหายใจสะดุดติดอยู่แค่ลำคอ ความรู้สึกหวาดกลัวที่เธอคิดว่ามันเลือนหายไปภายใต้ความอบอุ่นของไร่ส้ม กลับพวยพุ่งขึ้นมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้งอย่างรุนแรงจนแทบยืนไม่ไหว พายุพุ่งเข้ามาประคองร่างบางไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลงอ้อมแขนกว้างโอบกอดเธอไว้แน่น ไอร่างอุ่นๆ จากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาช่วยประคับประคองสติที่กระเจิดกระเจิงของหญิงสาว แต่ครั้งนี้... ดวงตาของพายุไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งโทสะที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รสาพรเคยเห็นมา ชายหนุ่มก้มลงมองสบตาหญิงสาวในอ้อมแขน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเด็ดขาดและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "นี่แหละคือเหตุผล... ที่ผมไม่อยากให้คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก" พายุเอ่ยกระซิบข้างใบหูของเธอที่กำลังสั่นเทา "เพราะคนอย่างมัน... ไม่มีวันปล่อยให้คนที่มันเคยทำลาย เป็นอิสระได้จริงๆ หรอกครับ" ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูดังโครมใหญ่ราวกับจะพังมันเข้ามา และเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังแทรกความเงียบเข้ามาทำให้หัวใจของรสาพรหยุดเต้นไปชั่วขณะ "รสา... ที่รัก... ผมมารับคุณกลับบ้านแล้วนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความเปราะบางของหัวใจพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก