การตัดสินใจครั้งใหญ่ (Climax)

“คุณต้องเลือกนะคะพายุ... ระหว่างอนาคตที่บริษัทสร้างมาให้คุณกับตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง กับแค่ ‘ไร่ส้ม’ ที่ไม่มีวันเติบโตไปกว่านี้ได้” เสียงของหญิงสาวในชุดสูทราคาแพงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในเรือนรับรองของไร่ส้มนั้นเฉียบคมราวกับใบมีด เธอคือตัวแทนจากกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่บินลัดฟ้ามาจากเมืองกรุงเพื่อกดดันชายหนุ่มคนเดียวที่ยืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างของพายุดูมั่นคงและเงียบงัน แต่รสาซึ่งยืนหลบมุมอยู่หลังประตูกระจกบานใหญ่กลับมองเห็นมือที่เขากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พายุไม่ได้หันกลับไปตอบทันที เขามองออกไปนอกหน้าต่าง มองไร่ส้มที่เขารักดั่งชีวิต ต้นส้มสีเขียวสลับเหลืองทองที่เขาทนุถนอมมาตั้งแต่วันที่เหลือเพียงตัวคนเดียว มันไม่ใช่แค่ต้นไม้ แต่มันคือลมหายใจ คือความทรงจำ และคือที่ที่เขาสามารถเป็น ‘พายุ’ คนเดิมที่อบอุ่น ไม่ใช่ ‘พายุ’ นักบริหารที่เย็นชาในคราบนักธุรกิจ “คุณกำลังขอให้ผมทิ้งชีวิตตัวเอง เพื่อไปแลกกับเศษเงินในซองนั้นหรือครับ?” น้ำเสียงของพายุแหบพร่า ทว่าหนักแน่น “มันไม่ใช่เศษเงิน แต่มันคือความมั่นคง! คุณรสาคนนั้นให้อะไรคุณได้? นอกจากความสงบที่กินไม่ได้” รสาที่ยืนฟังอยู่หน้าห้องถึงกับตัวชาวาบ คำถามนั้นแทงใจดำเธอยิ่งกว่าใคร เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เข้ามาพักใจในไร่แห่งนี้ และถ้าหากพายุเลือกทางเลือกที่รุ่งโรจน์กว่า เธอก็คือตัวถ่วงที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากเรือนรับรอง พายุเดินตรงมาที่ระเบียงที่รสายืนอยู่ เขาเห็นเธอแล้ว ดวงตาคมกริบของเขาสั่นไหวครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างที่เขามอบให้เธอเสมอมา เขาไม่ได้พูดอะไร แต่หยิบเอกสารสัญญาที่ถืออยู่ในมือขยำจนยับยู่ยี่แล้วโยนลงถังขยะข้างๆ ราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า “ผมเลือกแล้ว” พายุหันไปบอกผู้หญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด “เชิญคุณกลับไปเถอะครับ ไร่ส้มนี้ไม่ได้มีไว้ขาย และผม... ก็ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาวางแผนชีวิตให้” หญิงสาวคนนั้นหน้าถอดสี เธอจ้องมองพายุด้วยความโกรธจัดก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่โรยตัวลงมาอย่างหนักอึ้ง รสาค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด “คุณทำแบบนี้... เพื่ออะไรคะพายุ มันคุ้มแล้วหรือที่ทิ้งโอกาสนั้นไป” พายุหันมาหาเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวต่อหน้าคนแปลกหน้า กลับกลายเป็นความอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของรสา “รสา...” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ “ในวันที่ผมสูญเสียทุกอย่าง ไร่ส้มแห่งนี้คือที่เดียวที่กอดผมไว้ แต่ในวันที่ผมเริ่มสูญเสียความรู้สึกของตัวเอง รสา... คุณคือคนที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ต่อในฐานะคนคนหนึ่ง ไม่ใช่เครื่องจักรทำเงิน” เขาเชยคางหญิงสาวขึ้น สบตาเธอด้วยความรักที่ยากจะปิดบัง “ผมไม่ได้ทิ้งโอกาสครับ ผมแค่เลือกโอกาสที่แท้จริงของชีวิต ผมเลือกที่จะมีไร่ส้ม มีความสุข และมีคุณ... อยู่ในทุกๆ เช้าของผม” คำพูดนั้นเรียบง่ายทว่าหนักแน่นราวกับภูเขา รสาปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมา เธอเคยถูกหักหลัง เธอเคยหวาดกลัวการเริ่มต้นใหม่ แต่ในนาทีนี้ สิ่งที่พายุตัดสินใจมันได้ทำลายกำแพงในใจของเธอลงจนหมดสิ้น “แต่ฉันไม่มีอะไรเลยนะคะ ฉันเป็นแค่คนพังๆ ที่มาพักใจ...” “คุณไม่ได้พัง รสา” พายุแทรกขึ้นมาพลางเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา “คุณแค่ต้องการคนที่จะดูแลหัวใจคุณให้ดีขึ้นเท่านั้นเอง และผม... เต็มใจที่จะเป็นคนนั้นไปตลอดชีวิต” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ รสาหลับตาลงรับสัมผัสจากเขา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบที่กำลังเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือความเจ็บปวดในอดีต กลิ่นอายของสวนส้มยามใกล้ค่ำอบอวลไปด้วยความสุขที่แผ่ซ่าน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะบรรจบกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของพายุก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศแสนหวานนั้นลง เขาถอยห่างออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะหยิบเครื่องขึ้นมาดู ดวงตาของพายุเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อสายที่โทรเข้ามา มันไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน แต่เป็น ‘ชายหนุ่ม’ ที่รสาเคยบอกว่าเป็นอดีตคนรักที่หักหลังเธอไปเมื่อปีก่อน เขามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของรสาที่เริ่มซีดเผือด ความเงียบที่น่ากลัวเข้าปกคลุมทั่วทั้งระเบียง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจกดรับสายแล้วเปิดลำโพงให้เสียงจากปลายสายดังออกมา “พายุ... ฉันรู้ว่าเธอกำลังอยู่กับรสา บอกเธอด้วยนะว่าฉันกลับมาแล้ว และฉันไม่ได้มาเพื่อ ‘ขอโทษ’ แต่ฉันมาเพื่อ ‘พาเธอคืนไป’ เหมือนเดิม” สิ้นเสียงปริศนาจากปลายสาย พายุหันมาจ้องหน้ารสาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปในทันที... ความไว้ใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเริ่มสั่นคลอน พร้อมกับคำถามที่ว่า... แท้จริงแล้วรสายังมีความลับอะไรที่ซ่อนไว้จากเขากันแน่? ด้วยรักจากใจ... น้ำผึ้งหยดแรกค่ะ