การเจรจาที่ล้มเหลว

ปลายกระบอกปืนสีดำด้านที่จ่อตรงเข้ามาระหว่างคิ้ว ไม่ได้ทำให้ศิลาสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาจังหวะการหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ สายตาคมกริบมองทะลุผ่านความมืดสลัวของซากวิหารใต้ทราย ไปหยุดนิ่งอยู่ตรงรอยยิ้มมุมปากของมานพ ชายฉกรรจ์ผู้มีอิทธิพลเหนือเส้นทางค้าของเถื่อนแห่งทะเลทรายตะวันตก กลิ่นดินปืนและกลิ่นสาบอูฐลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของศิลาแลงโบราณ "คุณเดินเกมพลาดไปก้าวหนึ่งแล้วนะ ศิลา" เสียงทุ้มต่ำของมานพดังขึ้น ท่ามกลางลูกน้องติดอาวุธนับสิบคนที่ปิดล้อมทุกเส้นทางหนี โลหะเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนศิลาต้องเบี่ยงใบหน้าหลบเล็กน้อยเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว "การเดินเกมที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากครับ มานพ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว ดวงตาของนักโบราณคดีหนุ่มกวาดมองคราบดินทรายบนรองเท้าบู๊ตของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปาก "คุณคิดว่าการกำจัดผม จะทำให้แผ่นศิลาจารึกยุคสุริยันต์มูลค่าร้อยล้านนั่นตกเป็นของคุณโดยสมบูรณ์อย่างนั้นหรือ?" มานพหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าเหี้ยมเกรียมจางหายไป ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตาดุร้าย เพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้มีกำลังคนล้นมือแค่ไหน แต่ถ้าไม่มี "กุญแจถอดรหัส" ที่อยู่ในหัวของศิลา แผ่นศิลาโบราณชิ้นนั้นก็มีค่าไม่ต่างอะไรกับเศษอิฐหักพังธรรมดา ในเสี้ยววินาทีแห่งความตึงเครียดนั้นเอง เงาร่างระหงของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากเสาศิลาแกะสลักด้านหลังกลุ่มผู้มีอิทธิพลอย่างเงียบเชียบ เรย์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ยากจะคาดเดา ในมือเรียวบางของเธอกำคบเพลิงโบราณไว้มั่น แสงสีส้มสั่นไหวสะท้อนนัยน์ตาคู่คมที่มองตรงมายังศิลา "คุณนี่มันดื้อรั้นเสียจริง ศิลา" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกแกมประชด "ทำไมถึงชอบเอาชีวิตเข้ามาแขวนไว้บนเส้นด้ายเพื่อแลกกับประวัติศาสตร์ที่ตายไปแล้วอยู่เรื่อยนะ" "เพราะประวัติศาสตร์ไม่เคยโกหกใครเหมือนที่คุณทำยังไงล่ะ เรย์" ศิลาตอบสวนกลับทันควัน สายตาของทั้งคู่ประสานกันในอากาศ เกิดประกายไฟแห่งความเข้าใจและอุดมการณ์ที่ขัดแย้งอย่างรุนแรง ทั้งดึงดูดและผลักไสอยู่ในที "น่าประทับใจจริงๆ คู่หูจำเป็น" มานพหัวเราะในลำคอ ยลด2 มือลงจากปืนแต่ส่งสัญญาณให้ลูกน้องคุมเชิงไว้แน่น "ในเมื่อพวกคุณฉลาดนัก ทำไมไม่ลองตกลงกันดูหน่อยล่ะ ว่าระหว่าง 'เงินสด' มหาศาลที่ผมพร้อมจะกองให้ตรงหน้า กับ 'ชื่อเสียง' จอมปลอมที่พวกคุณกำลังไขว่คว้า อะไรมันจะช่วยให้มีชีวิตรอดออกไปจากหลุมศพนี้ได้เร็วกว่ากัน" ศิลาไม่ได้มองมานพ เขายังคงจ้องมองเรย์ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความคาดหวัง ทางเลือกของเรย์ในวินาทีนี้ จะเป็นตัวกำหนดชะตากรรมของพวกเขาทั้งหมด เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้มานพช้าๆ ระยะห่างระหว่างเธอกับชายผู้มีอิทธิพลเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ นิ้วเรียวสวยปัดผ่านไหล่กว้างของมานพเบาๆ คล้ายกำลังหยอกเย้า แต่ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง กลับค่อยๆ ควักวัตถุโลหะชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างแนบเนียน ศิลาหรี่ตาลงทันทีเมื่อสังเกตเห็นการกระทำนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยจังหวะที่ควบคุมไม่ได้ เขาจำวัตถุชิ้นนั้นได้ดี มันคือกลไกถอดรหัสฉุกเฉินที่เรย์แอบขโมยมาจากห้องทำงานของมานพเมื่อคืนนี้! "คุณพูดถูกนะ มานพ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม แสร้งทำเป็นโน้มตัวกระซิบข้างหูของเป้าหมาย "เงินสดน่ะมันหอมหวานเสมอ... แต่บางที ของบางอย่าง มันก็มีค่าเกินกว่าจะเอามาแลกกับกระดาษพวกนั้น" ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากห้องโถงชั้นใต้ดินดังขึ้นกลบทุกคำพูด แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เสาศิลาโบราณสั่นคลอน ฝุ่นผงและเศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วขณะเมื่อคบเพลิงดับลง ในความโกลาหลนั้น เรย์ไม่ได้วิ่งหนี เธออาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อแขนของศิลาไว้แน่น แรงดึงอันทรงพลังกระชากให้เขาล้มลงไปหลบหลังแท่นบูชาหินแกรนิตขนาดใหญ่ด้วยกัน ลมหายใจของทั้งคู่รดรดกันในความมืด ใกล้ชิดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติ "คุณนี่มันบ้าสิ้นดี" เรย์กระซิบชิดริมหูของเขา น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดระคนโล่งอก "ฉันเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เพราะความอุดมการณ์โง่ๆ ของคุณแท้ๆ" "แต่คุณก็เลือกที่จะช่วยผม ไม่ใช่เพราะเงินสดของมานพ" ศิลาตอบกลับในความมืด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม ก่อนที่เรย์จะได้ทันโต้ตอบ แสงไฟฉายแรงสูงสว่างวาบขึ้นจากปลายอุโมงค์ด้านหลัง แท่นบูชาที่พวกเขาหลบอยู่ถูกกระชากเปิดออกโดยเงาร่างมหึมาของลูกน้องมานพ แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ไม่ใช่ปลายกระบอกปืนที่จ่อลงมาอีกครั้ง... หากแต่เป็นรอยสลักแปลกประหลาดบนผนังด้านในแท่นบูชา ที่เพิ่งถูกแสงไฟฉายสาดส่องกระทบเข้าอย่างจัง—มันไม่ใช่ตัวอักษรโบราณของอารยธรรมสุริยันต์ที่พวกเขาตามหา แต่มันคือ "รอยนิ้วมือ" ของมนุษย์ยุคปัจจุบัน ที่เพิ่งถูกกดทับลงบนคราบเลือดสดๆ ซึ่งยังไม่แห้งสนิทดีด้วยซ้ำ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ บันทึกนักโบราณคดี