ยินดีต้อนรับสู่เซิร์ฟเวอร์ผุพัง

"เลิกทำหน้าเหมือนคนเพิ่งเสียบ้านให้เจ้าหนี้ได้แล้ว เจ้ามนุษย์ไร้น้ำยา ลุกขึ้นมาสำรวจดูเสียทีว่าสภาพศพของเจ้าในตอนนี้ มันดูอนาถกว่าซากสุนัขข้างทางแค่ไหน!" เสียงแหลมสูงที่เจือด้วยความรำคาญใจดังขึ้นข้างหู เรย์สะดุ้งสุดตัวพลันยันกายลุกขึ้นจากพื้นหินเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าสีดำ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับเพิ่งถูกรถสิบล้อชนเข้าจังเบอร์ เขาขยี้ตาที่พร่ามัว กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสกับภาพตรงหน้า สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนในหอพักที่คุ้นเคย แต่เป็นโถงทางเดินหินอ่อนที่ผุพังจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ผนังมีรอยขีดข่วนคล้ายกรงเล็บขนาดมหึมาฝากไว้เป็นอนุสรณ์ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือสิ่งมีชีวิตที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ มันไม่ใช่คน แต่มันคือโครงกระดูกมนุษย์ในชุดคลุมเวทมนตร์สีม่วงเก่าคร่ำคร่า ที่เบ้าตาว่างเปล่าของมันมีเปลวไฟสีฟ้าครามเต้นระริกราวกับกำลังเย้ยหยันเขา "นี่... ฝันไปใช่ไหม?" เรย์พึมพำ พยายามหยิกแขนตัวเองจนเป็นรอยแดง "ถ้าฝันแล้วได้มาอยู่ในดันเจี้ยนร้างที่ลึกที่สุดของเซิร์ฟเวอร์ 'เอเธอร์เทีย' แห่งนี้ ข้าว่าเจ้าคงจะเสียสติไปแล้วล่ะนะ" โครงกระดูกตนนั้นกอดอกพลางถอนหายใจ (ถึงแม้จะไม่มีปอดให้ถอนก็ตาม) "แนะนำตัวให้รู้จัก ข้าคือลูซี่ อดีตจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ที่ต้องมาติดแหง็กอยู่ในร่างโครงกระดูกพูดได้เพราะไอ้คำสาปเฮงซวยนี่ ส่วนเจ้า... คือผู้โชคร้ายคนล่าสุดที่ถูกระบบส่งมาประเดิมคลาสที่ไม่มีใครอยากได้" เรย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ไหวพริบของเขาสั่งให้เขาสงบสติอารมณ์ แม้ในใจจะกำลังกรีดร้องก็ตาม เขาเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเขาโดยอัตโนมัติ [แจ้งเตือนระบบ: ยินดีต้อนรับสู่ 'เซิร์ฟเวอร์ผุพัง' ดันเจี้ยนแห่งความตาย] [สถานะผู้เล่น: เรย์] [อาชีพ: เนโครแมนเซอร์ (คลาสที่ถูกลืม)] [สถานะอาชีพ: ไร้พันธมิตร, ไร้กองทัพ, ไร้ค่าสถานะเริ่มต้น] [ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอดจากชั้นที่ 1 ให้ครบ 24 ชั่วโมง] "เนโครแมนเซอร์เนี่ยนะ?" เรย์แค่นหัวเราะพลางยันกายขึ้นยืน "ในเกมนี้อาชีพนี้ถือเป็นขยะเปียกไม่ใช่หรือไง? สกิลอัญเชิญซากศพกินค่ามานาสูงลิ่วแต่พลังโจมตีแทบเป็นศูนย์ แถมยังโดนพวกพาราดินไล่กวดเหมือนเจอหนูสกปรกอีก" "ถูกต้อง! เจ้าฉลาดกว่าที่ข้าคิดไว้เล็กน้อยนะ" ลูซี่หมุนตัววนรอบเรย์หนึ่งรอบ "แต่ที่เจ้าเข้าใจผิดคือ 'ไม่มีใครใช้' ไม่ได้แปลว่า 'ไร้ประโยชน์' เสมอไปหรอกนะ ถ้าเจ้ามีมันสมองที่เฉียบแหลมพอจะพลิกแพลงศพเน่าๆ พวกนี้ให้เป็นกลยุทธ์ล่ะก็นะ" เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเดินสำรวจกองซากศพที่วางระเกะระกะอยู่ตามพื้นทางเดิน แต่ละร่างมีชุดเกราะที่แตกหักและดาบสนิมเขรอะ นี่คือดันเจี้ยนร้างที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนย่างกรายเข้ามาเพราะความยากระดับนรกขุมที่หนึ่ง แต่ในสายตาของคนมองโลกในแง่ดีอย่างเรย์ นี่มันไม่ใช่ดันเจี้ยน... แต่มันคือ 'วัตถุดิบ' "ลูซี่ ถ้าฉันจะปลุกพวกมันขึ้นมาเพื่อสร้างกำแพงกั้นทางเข้าล่ะ?" "ฮ่าๆๆ! เจ้าคิดจะใช้ศพทหารยามพวกนี้เนี่ยนะ? พลังมานาของเจ้ากระจอกเกินกว่าจะควบคุมพวกมันได้เกินสามนาทีด้วยซ้ำ!" ลูซี่หัวเราะร่า เรย์ไม่สนใจเสียงวิจารณ์ เขาหลับตาลง สัมผัสถึงกระแสพลังมานาที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง แม้มันจะเบาบางจนน่าเวทนา แต่มันกลับมีความอบอุ่นบางอย่างที่เขารู้สึกว่าควบคุมได้ เขาไม่ได้พยายามอัญเชิญด้วยพลังเวทมนตร์มหาศาลเหมือนในตำราที่เคยอ่าน แต่เขาใช้ความเข้าใจเรื่อง 'โครงสร้าง' ในฐานะอดีตนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ เขาไม่ได้ใช้มานาเพื่อ 'ปลุก' แต่เขาใช้มานาเพื่อ 'เชื่อมต่อ' *แกร๊ก...* เสียงกระดูกขยับดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน ซากศพที่เรย์แตะมือลงไปเริ่มขยับเขยื้อน มันไม่ได้ลุกขึ้นมาเดินเหินแบบซอมบี้ไร้สมอง แต่มันขยับข้อต่อและจัดระเบียบโครงสร้างตัวเองให้มั่นคงเหมือนนั่งร้านที่แข็งแกร่ง "เจ้าทำอะไรน่ะ?" ลูซี่หยุดหัวเราะ เบ้าตาที่ว่างเปล่าจ้องมองสิ่งที่เรย์ทำด้วยความประหลาดใจ "ก็แค่จัดระเบียบโครงสร้างให้มันรับน้ำหนักได้มากขึ้นเท่านั้นเอง" เรย์ปัดฝุ่นออกจากมือ "ลูซี่ บอกข้าที ว่าจุดที่พวกศัตรูจะบุกเข้ามาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าคือตรงไหน?" ลูซี่นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะชี้ไปยังสุดทางเดินมืดมิดที่ซึ่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายเริ่มดังแว่วเข้ามา "พวกหมาป่าเงาเลเวล 15 กำลังจะมาถึง... เจ้ามนุษย์ ถ้าเจ้าพลาด เจ้าจะเป็นเพียงแค่อาหารมื้อถัดไปของพวกมัน" เรย์กระชับอาวุธชิ้นแรกในชีวิต—กระดูกต้นขาที่เขาเหลาจนแหลมคมเป็นหอก—ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นเหมือนคนเจอโจทย์เลขข้อใหญ่ที่แก้ได้สำเร็จ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบความคิดสร้างสรรค์ของผู้เล่น: ปลดล็อกสกิลพิเศษ 'วิศวกรซากศพ' (Unique Skill)] [คำเตือน: บอสลับ 'ผู้เฝ้าประตูกระดูกเหล็ก' รับรู้ถึงการมีอยู่ของคุณแล้ว!] [ระดับความยากของภารกิจพุ่งสูงขึ้นสู่ระดับ SSS: จงเอาตัวรอดจากการไล่ล่าของบอสในสภาพที่เหลือพลังมานาเพียง 5%!] เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสิ่งที่อยู่ปลายทางเดินเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะการย่างกรายของสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ ลูซี่ชะงักไปทันที เสียงของเธอสั่นเครืออย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "เรย์... ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่ามาที่นี่... เจ้านั่นไม่ใช่หมาป่าธรรมดา... มันคือบอสที่ถูกลืม!" ขอบเขตของความมืดตรงหน้าค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่จ้องมองมายังเรย์ ราวกับจะกลืนกินเขาทั้งเป็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!