ฟื้นจากความตาย

กลิ่นอับของแป้งข้าวโพดขึ้นรา คละเคล้ากับกลิ่นคาวของน้ำแกงมันฝรั่งจางๆ ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าความอับชื้นในอากาศ คือเสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปังจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากรอยแตกของหลังคามุงจาก "แกจะนอนตายอืดคาเตียงไปถึงไหนกันฮึ นังตัวดี! ข้าวของในบ้านนี้ไม่ใช่ของฟรี ฟ้าสางตั้งนานสองนานแล้ว ยังมีหน้ามานอนรอให้คนอื่นเขาหาเลี้ยงอยู่ได้ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลจางบาดเข้าโสตประสาทอย่างจัง ภัทรขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกเจ็บปวดร้าวรานที่ศีรษะราวกับถูกค้อนทุบซ้ำๆ ทำให้เขาต้องกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพเพดานไม้เก่าๆ และคราบเขม่าควันไฟค่อยๆ ปรากฏขึ้นแทนที่เพดานสีขาวปลอดเชื้อและเสียงสัญญาณชีพของโรงพยาบาลในศตวรรษที่ 21 ความทรงจำสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก... ร่างนี้มีนามว่า "เหวินเฉิง" แพทย์หนุ่มผู้ตกอับที่ถูกบังคับให้แต่งงานเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านกันยายนอันทุรกันดารในยุค 70 และเพิ่งกินยาพิษฆ่าตัวตายหนีความอับอายจากข้อกล่าวหาที่ว่าเขาแอบขโมยตั๋วอาหารของบ้านสามี ทว่า... ภัทร ศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ผ่านความตายมาด้วยคมมีดของญาติสนิทที่จ้องฮุบมรดก ไฉนเลยจะยอมจำนนต่อความตายครั้งที่สองได้ง่ายดายเช่นนี้ ดูลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาบิ่นๆ บนโต๊ะข้างเตียง ความอ่อนแอไร้ทางสู้ได้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงนัยน์ตาสีดำสนิทที่เยือกเย็นเฉียบคม ดุจประกายของมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อร้ายเพื่อตัดทิ้งอย่างไม่ลังเล "ตื่นแล้วก็ดี พูดคุยกันให้รู้เรื่อง!" แม่สามีจางผิง ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบึ้งตึงถมึงทึง นางกวาดสายตามองร่างเพรียวบางที่นอนพิงหัวเตียงด้วยความชิงชัง "ตั๋วแป้งเดือนนี้ของบ้านเราไม่พอ ถ้าแกยังทำตัวไร้ประโยชน์ เป็นภาระให้คนในบ้านต้องคอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวแบบนี้ ทางที่ดีควรหาทางทำประโยชน์เสียบ้าง หรือไม่... ก็ไสหัวออกไปจากบ้านตระกูลจางซะ!" เหวินเฉิง (ภัทร) ไม่ได้ปริปากพูดอะไรในทันที เขายกมือขึ้นแตะบริเวณขมับที่ยังคงปวดหนึบ นิ้วเรียวยาวนวดคลึงเบาๆ เพื่อประเมินสภาพร่างกาย ความดันโลหิตต่ำ ชีพจรเต้นเร็วเล็กน้อยจากภาวะขาดสารอาหาร แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่เท่ากับสถานการณ์ตรงหน้า ในโลกยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความแห้งแล้งและการควบคุมอย่างเข้มงวดของคอมมูน การเป็นคนไร้ค่าในบ้านสามีเทียบเท่ากับการเดินเข้าสู่แดนประหาร แต่สำหรับศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญการเอาตัวรอดอย่างเขา ความกดดันเหล่านี้เป็นเพียงบททดสอบเบื้องต้นเท่านั้น "สะใภ้ใหญ่... เมื่อครู่ท่านบอกว่า ตั๋วแป้งเดือนนี้ไม่พอรึครับ?" น้ำเสียงแหบพร่าแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้ผู้ที่กำลังยืนด่าทอชะงักไปชั่วขณะ จางผิงขมวดคิ้วมุ่น นางไม่คุ้นเคยกับท่าทีสงบนิ่งและสายตาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งของอีกฝ่ายปกติแล้ว เหวินเฉิงผู้นี้จะต้องร้องไห้คร่ำครวญและหวาดกลัวจนตัวสั่นทุกครั้งที่นางตวาด แต่วันนี้... แววตานั้นกลับทำให้แผ่นหลังของนางเย็นวาบอย่างประหลาด "ใช่! ทำไม? หรือแกจะเถียงว่าแกไม่ได้กินข้าวเปล่าเปลืองเรี่ยวแรงไปวันๆ!" จางผิงเค้นเสียงฮึดฮัดกลบเกลื่อนความประหม่า เหวินเฉิงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังโอนเอนเล็กน้อยจากการอดอาหารมาหลายวัน ทว่าแผ่นหลังกลับตั้งตรงสง่างาม เขากวาดสายตามองสำรวจรอบห้องครัวที่คับแคบ สิ่งของวางระเกะระระกะ และคราบสกปรกที่สะสมมานาน สัญชาตญาณของนักวางแผนและผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการเริ่มทำงานทันที "ในเมื่อท่านบอกว่าผมเป็นภาระ และตั๋วแป้งไม่พอ..." ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับแฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว "เช่นนั้น... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อาหารทุกมื้อในส่วนของผม ผมจะหามาด้วยตัวเอง และตั๋วแป้งที่ท่านอ้างว่าขาดแคลน ผมจะเป็นคนจัดการหามาเพิ่มให้บ้านหลังนี้เอง... ดีไหมครับ?" คำพูดนั้นทำเอาทุกคนในห้องชะงักงัน สะใภ้ใหญ่อ้าปากค้าง ส่วนจางผิงหรี่ตามองด้วยความแคลงใจ "แกเนี่ยนะจะหามา? แค่ตักน้ำผ่าฟืนแกยังทำหน้าเหมือนจะตายให้ได้ แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนมาหาตั๋วแป้ง!" "เรื่องนั้นไม่ต้องให้ท่านกังวลหรอครับ" ภัทรในร่างเหวินเฉิงก้าวเดินผ่านหน้าแม่สามีไปอย่างมั่นคง สายตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นลานดินแห้งแล้ง ทว่าในห้วงความคิดลึกๆ ของเขา กลับรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่ซ่อนเร้น—มิติพิเศษทางการแพทย์ที่ติดตัววิญญาณของเขาข้ามภพมาด้วย ห้องเก็บยาปลอดเชื้อและคลังสมุนไพรล้ำค่าที่พร้อมจะถูกนำมาใช้พลิกฟื้นชะตากรรม! ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมทหารเก่าๆ ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเย็นชาและดุดันของอดีตทหารผ่านศึกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ หลี่จวินกวาดสายตาคมกริบมองทุกคนในห้องหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของภัทรที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาคู่คมของสามีผู้เงียบขรึมฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุบลงกลางความเงียบ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่... ทำไมเสียงดังไปถึงลานตากข้าว?" คำถามนั้นแขวนความเงียบงันและแรงกดดันทั้งหมดไว้บนเส้นด้าย ภัทรหันกลับไปสบตากับสามีผู้ซึ่งในความทรงจำคือคนเงียบขรึมและไม่เคยปกป้องเขาเลยสักครั้ง ทว่าแววตาในยามนี้... กลับมีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและเริ่มต้นพลิกชะตากรรมไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ