ค่ำคืนที่ใจเต้นแรง

ถาดไม้สนหอมส่งกลิ่นควันฉุยตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงรับรอง กลิ่นหอมเย้ายวนของรากบัวตุ๋นพุทราจีนผสมผสานกับความเผ็ดร้อนซ่าลิ้นของพริกหม่าล่าทอดกรอบที่หลินฟางเซียนเพิ่งตักขึ้นมาจากเตาในมิติลับ ช่างตัดกับใบหน้าซีดเผือดของ 'หลินอี้ฟาน' พี่ชายรองผู้โลภมากที่กำลังอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงคอ "พี่รองคะ... ก่อนที่ท่านจะพูดเรื่องยึดทรัพย์ ท่านช่วยชิม 'ของว่างต้อนรับแขก' ที่ข้าเพิ่งทำเสร็จร้อนๆ นี่เสียก่อนดีกว่าค่ะ... เผื่อว่ามันจะเป็นมื้อสุดท้ายในชีวิตของท่าน!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่แฝงแววคมกริบราดยาพิษทำให้หลินอี้ฟานสะดุ้งสุดตัว เขาถอยหลังกรูดจนสะบัดชายเสื้อคลุมปักลายราคาแพงเกือบเกี่ยวเข้ากับขาโต๊ะ ชายหนุ่มผู้เคยถือดีว่าตนเป็นขุนนางขั้นผู้น้อยในเมืองหลวงและมีอำนาจกดขี่น้องสาวมาตลอด ยามนี้กลับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ดวงตาเรียวเล็กจดจ้องถาดอาหารตรงหน้าสลับกับรอยยิ้มพิมใจที่ดูอย่างไรก็คล้ายรอยยิ้มของยมทูตในคราบโฉมสะคราญ "ฟะ... ฟางเซียน เจ้า... เจ้ากล้าดียังไง! ข้าเป็นถึงพี่ชายแท้ๆ ของเจ้านะ!" หลินอี้ฟานเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษามาดขุนนางผู้สูงส่งทว่าขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาจนกางเกงผ้าไหมสั่นกระพือ "พี่ชายหรือคะ?" หลินฟางเซียนหัวسเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะกังวานราดรดความเยือกเย็นลงกลางใจคนฟัง นางก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้เขา สองมือเรียวบางประสานไว้เบื้องหน้า ท่าทางสง่างามราบนางพญาที่ผ่านสมรภูมิการเมืองมาโชกโชน "ตอนที่ท่านส่งคนมาข่มขู่จะยึดเรือนสวนผักของข้ากับสามี ตอนที่พวกท่านตระกูลหลินพยายามฮุบโฉนดที่ดินทำกินของข้า ท่านเคยจำได้ด้วยหรือคะว่าเราเป็นพี่น้องกัน?" เฉินหยางที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง ขยับกายเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจับจ้องพี่ภรรยาด้วยแววตาดุดัน ไอร้อนจากร่างของนายทหารชายแดนผู้ผ่านการฆ่าฟันมาโชกโชนแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ภรรยาโดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางไว้หลวมๆ เป็นเชิงปกป้อง แต่สายตายังคงคมปลาบราวกับพร้อมจะหักคอแขกผู้ไม่ได้รับเชิญได้ทุกเมื่อหากกล้าทำให้อภิรักษ์ภรรยาของตนต้องระคายเคือง "เมียข้าพูดถูก" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของแม่ทัพเฉินดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน "อยากกินหรืออยากตาย... เลือกเอาสักทาง" หลินอี้ฟานหน้าเขียวคล้ำสลับขาว เขารู้ดีว่าเฉินหยางผู้นี้ไม่ใช่คนดีงามตามตำรา ข่าวลือเรื่องความโหดเหี้ยมในสนามรบของแม่ทัพแดนเหนือเป็นที่ประจักษ์ หากเขาปฏิเสธ เกรงว่าวันนี้คงไม่ได้เดินออกจากเรือนหลังนี้แน่ แต่หากจะให้กินอาหารพิสดารกลิ่นฉุนกานพลูและพริกพวกนี้ มีหวังกระเพาะเขาได้ทะลุเป็นรูแน่ๆ "ข้า... ข้าขอตัว..." หลินอี้ฟานทำท่าจะหมุนตัววิ่งหนี "ช้าก่อนค่ะพี่รอง" หลินฟางเซียนเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นตะเกียบไม้ไผ่ขัดเงาไปตรงหน้าเขา "ของอร่อยระดับนี้ ข้าเคี่ยวด้วยน้ำทิพย์บริสุทธิ์จากแปลงเกษตรลับของข้าเชียวนะคะ บำรุงเลือดลม ขับพิษร้าย... หรือว่าท่านกลัวว่าตัวเองจะมี 'พิษในใจ' มากเกินไปจนทานอาหารบริสุทธิ์เหล่านี้ไม่ได้กันล่ะคะ?" คำพูดจี้ใจดำทำให้หลินอี้ฟานจำต้องรับตะเกียบมาอย่างจำยอม เขากลั้นใจคีบชิ้นรากบัวตุ๋นสีอำพันเข้าปาก ทันทีที่เคี้ยวสัมผัสแรก รสชาติหวานล้ำกลมกล่อมละมุนลิ้นที่ระเบิดขึ้นในโพรงปากกลับทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มันไม่ใช่ยาพิษ! แต่มันคืออาหารเลิศรสที่แม้แต่ในห้องเครื่องของฮ่องเต้ก็ยังหาทานได้ยากยิ่ง! หลินฟางเซียนมองท่าทีเคลิบเคลิ้มแกُมหวาดระแวงของพี่ชายแล้วแอบยิ้มมุมปาก นางรู้ดีว่าคนโลภย่อมพ่ายแพ้ต่อสิ่งล่อตาล่อใจเสมอ เมื่อจัดการสยบความอวดดีของแขกไม่ได้รับเชิญจนราบคาบ บรรยากาศตึงเครียดจึงค่อยๆ คลี่คลายลง ทว่าความเงียบยามราตรีที่ปกคลุมเรือนสวนผักหลังน้อยกลับเริ่มก่อตัวเป็นความอบอุ่นแปลกประหลาด ครั้นเมื่อหลินอี้ฟานหนีกลับออกไปพร้อมกับห่อของว่างที่จำใจแบกกลับไปด้วยความอับอาย เรือนพักจึงเหลือเพียงความเงียบงันของสองสามีภรรยา แสงตะเกียงน้ำมันกวนไส้ส่องประกายวับแวมอาบไล้เรือนร่างระหงของหลินฟางเซียนที่กำลังงละเลียดเก็บกวาดถ้วยชาม นางถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยอ่อน วันนี้ศึกนอกเรือนช่างหนักหนาเสียจริง ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมไปยกถาดใหญ่ มือหนาของสามีก็ยื่นเข้ามาแย่งมันไปถือไว้เสียเอง "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะเจ้าค่ะ... เอ๊ย... หมายถึง ให้ข้าจัดการเองเถอะท่านพี่" หลินฟางเซียนเผลออุทานด้วยความคุ้นชิน นางช้อนตาขึ้นมองสามี พบว่าเฉินหยางกำลังจ้องมองนางด้วยแววตาที่ล้ำลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง ความใกล้ชิดในห้องโถงยามดึกดื่น ทำให้กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายดินและป่าเขาของสามีโชยเข้าจมูก นางพลอยใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" เฉินหยางเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดกับภาพลักษณ์แม่ทัพผู้เหี้ยมเกรียมสิ้นเชิง มือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบและถือจอบ ค่อยๆ เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของนางออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าตุ๊กตาแก้วในอ้อมแขนจะแตกสลาย หลินฟางเซียนตัวแข็งทื่อ นางเคยชินกับการต่อสู้ การเจรจาต่อรอง การใช้เล่ห์เหลี่ยมหักเหลี่ยมเฉือนคมกับคนตระกูลหลิน แต่ไม่เคยชินกับการถูกทะนุถนอมราวกับไข่ในหินเช่นนี้เลย หัวใจดวงน้อยที่ด้านชามาตั้งแต่ชาติภพก่อน กลับเต้นระรัวราวกับกลองศึกในอก "ท่านพี่..." นางกระซิบเสียงแผ่ว ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เรียกว่า 'ความรัก' กำลังค่อยๆ ก่อตัวและกัดเซาะกำแพงหัวใจที่นางสร้างขึ้นมาอย่างมั่นคง เฉินหยางโน้มใบหน้าลงมาใกล้ สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดพวงแก้ม "ฟางเซียน... ข้าไม่รู้หว่าชาติก่อนเจ้าต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายอะไรมาบ้าง แต่จำไว้... นับจากนี้ไป ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีวันทำร้ายเจ้าได้อีก หากพวกมันกล้าแตะต้องเจ้า... ข้าจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก" คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับคำสาบานจากลูกผู้ชาย ทำให้ขอบตาของหลินฟางเซียนร้อนผ่าว นางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องการให้ใครมาปกป้อง แต่วันนี้... การมีพยัคฆ์ร้ายผู้ซื่อสัตย์คอยเคียงข้างกายและปกป้องแผ่นหลังให้ ช่างเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นจนเกินบรรยาย ความเงียบงันยามค่ำคืนราวกับเป็นใจให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองข้ามผ่านเส้นแบ่งของคำว่า 'สามีภรรยาตามนาม' ไปสู่ความลึกซึ้งทางใจที่แท้จริง มือเรียวเล็กของนางค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสฝ่ามือหนาที่กุมแก้มตนอยู่ แล้วสอดนิ้วประสานเข้าหากันแน่น ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหากันเพื่อมอบจุมพิตแห่งความผูกพัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศหวานซึ้งลงในพริบตา ตามมาด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของสายสืบประจำหมู่บ้านที่หน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี "ท่านแม่ทัพ!ิต้องแย่แล้วขอรับ! กองกำลังทหารหลวง... กองทัพหลวงบุกมาถึงชายแดนแล้ว พวกมันถือราชโองการลับ... มุ่งตรงมาที่สวนผักของเราขอรับ!" ดัชเชสโพดำขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักและความสู้ชีวิตของฟางเซียนนะคะ!