ฟื้นขึ้นมาในกระท่อมโกโรโกโส

กลิ่นอับของฟางแห้งและกลิ่นสาบดินชื้นแฉะเตะเข้าจมูกทันทีที่สติสัมปชัญญะอันเลือนรางเริ่มกลับคืนมาร่างกายของหลินฟางเซียนในยามนี้รู้สึกราวกับถูกรถม้าวิ่งทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระดูกทุกท่อนเหมือนจะหลุดออกจากกันโดยเฉพาะศีรษะด้านขวาที่ปวดแปลบราวกับมีคนเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ "นังตัวดี ฟื้นขึ้นมาก็เป็นภาระให้คนอื่นต้องคอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวอีก! ถ้าไม่ใช่เพราะใต้เส้าออกปากไว้ตอนส่งตัว เจ้าคงนอนตายเน่าอยู่ข้างทางไปนานแล้ว!" เสียงแหลมสูงบาดหูของสตรีวัยกลางคนดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับเสียงถังน้ำกระแทกพื้นอย่างแรงจนน้ำกระเซ็นเปรอะปลายรองเท้าผ้าเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยโคลน ฟางเซียนขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ สมองที่เคยประมวลผลข้อมูลทางธุรกิจและแผนยุทธศาสตร์ระดับชาติมานับไม่ถ้วนกำลังรีบูตอย่างรวดเร็ว เธอจำได้แม่นยำว่าคืนก่อนเธอยังนั่งตรวจบัญชีโครงการพัฒนาเกษตรกรรมอัจฉริยะในห้องทำงานติดแอร์เย็นฉ่ำ เหตุไฉนตอนนี้จึงมานอนตัวงออยู่บนกองฟางแข็งๆ ในกระท่อมหลังคาสังกะสีผสมไม่ไผ่สานที่ลมโชกเข้ามาจนหนาวสะท้านเช่นนี้เล่า? ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก... หลินฟางเซียน... บุตรีอนุภรรยาจากตระกูลหลินผู้ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจจนเสียคน นางร้ายผู้มีใบหน้างดงามหยาดเยิ้มแต่จิตใจคับแคบและริษยา ทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงคู่หมั้นของน้องสาวต่างแม่ จนกระทั่งสร้างความอับอายขายหน้าให้แก่ตระกูล ในที่สุดฮ่องเต้จึงมีราชโองการเนรเทศนางมายังดินแดนชายแดนทุรกันดารแห่งนี้ พร้อมกับสมรสพระราชทานให้กับ "เฉินหยาง" นายทหารชั้นผู้น้อยผู้มีข่าวลือว่าทั้งโหดเหี้ยม ไร้หัวใจ และมีใบหน้าอัปลักษณ์น่ากลัวจนต้องสวมหน้ากากเหล็กตลอดเวลา! *ให้ตายเถอะ... นี่ฉันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายน้ำเน่าที่เพิ่งอ่านจบไปก่อนตายอย่างนั้นหรือ?แถมยังเข้าร่างของนางร้ายสะใภ้ตกอับที่กำลังจะอดตายในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ด้วย!* ฟางเซียนลอบแค่นยิ้มในใจอย่างเย้ยหยัน โลกเดิมเธอกว่าจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทนำเข้าพืชผลเกษตรรายใหญ่ได้ ต้องผ่านการแข่งขันและเล่ห์เหลี่ยมแพรพราวมานับไม่ถ้วน นางร้ายในนิยายที่เอาแต่กรีดร้องโวยวายจนต้องจุดจบอนาถเช่นนี้ ช่างน่าสมเพชสิ้นดี แต่ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสมีชีวิตใหม่อีกครั้ง... ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะมาบีบบังคับนางได้อีก! "มองหน้าอะไรของเจ้า! นังสะใภ้ไร้ประโยชน์ ลุกขึ้นไปตักน้ำผ่าฟืนเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของเฉินหยางแล้วจะนอนสบาย ทางการตัดเบี้ยหวัดของบ้านนี้ไปหมดแล้ว ถ้าไม่อยากอดตายพรุ่งนี้เช้า ก็ไสหัวออกไปทำงานซะ!" ป้าสะใภ้ใหญ่หลิว ผู้มีศักดิ์เป็นป้าสะใภ้ของสามี ยืนเท้าสะเอวจ้องมองด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ นางตั้งใจมาดูอาการของสะใภ้ใหม่ตามคำสั่งของแม่สามีจอมปลอม แต่ในใจกลับหวังให้นางนี่ตายๆ ไปเสีย เพื่อที่พวกนางจะได้ฮุบเสบียงก้นถุงที่ทางการมอบให้ติดตัวมา ฟางเซียนค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นช้าๆ นางไม่รีบร้อนโต้ตอบ ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองไปรอบกายด้วยสายตาวิเคราะห์ สภาพกระท่อมหลังนี้ทรุดโทรมจนแทบไม่เรียกว่าบ้าน ฝาผนังไม้ไผ่สานมีรอยโหว่จนลมหนาวพัดผ่านเข้ามาได้ทุกทิศทาง มีเพียงเตียงไม้เก่าๆ หนึ่งหลังและกองฟางที่นางเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมา ทว่า... ในวินาทีที่นางกวาดสายตาสำรวจรอบตัวนั้นเอง เสียงกริ่งใสราวน้ำค้างกระทบใบไม้ก็ดังขึ้นในห้วงความคิด [ติ๊ง! ต้อนรับท่านเข้าสู่ระบบ "มิติลับการเกษตรขั้นเทพ" ระบบพร้อมใช้งานแล้ว...] หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบ แต่นางควบคุมสีหน้าได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ ภายในห้วงจิตสำนึกของนางเวลานี้ ปรากฏภาพพื้นที่ราบกว้างใหญ่ไพศาลราวกับไร่นาส่วนตัว มีดินร่วนซุยอุดมสมบูรณ์ที่พร้อมสำหรับการเพาะปลูก มีโรงเก็บเมล็ดพันธุ์พืชหายากจากทั่วทุกมุมโลก และที่สำคัญที่สุด... บ่อน้ำทิพย์สวรรค์ที่ส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจ ช่วยฟื้นฟูร่างกายที่บอบช้ำให้กลับมาแข็งแกร่งเป็นปลิดทิ้งในชั่วพริบตา! *หึ... มีมิติลับวิเศษแบบนี้ ต่อให้ถูกเนรเทศมากลางทะเลทราย นางก็สามารถสร้างอาณาจักรอาหารและร่ำรวยจนซื้อเมืองได้สบายๆ!* "มองหน้าข้าแบบนี้ หมายความว่าอย่างไร? อยากจะหาเรื่องรึ?!" ป้าสะใภ้หลิวเห็นสายตาที่นิ่งสงบผิดปรกติของฟางเซียนก็รู้สึกหงุดหงิดใจ นางยื่นมืออวบอ้วนหมายจะเข้าไปผลักไหล่บางให้ล้มลงไปกองกับพื้นอีกรอบ ทว่า... ไวกว่าความคิด มือเรียวบางที่ดูบอบบางราวกับคุณหนูในหอห้อง กลับคว้าจับข้อมือของป้าสะใภ้หลิวไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่ส่งออกมาไม่ได้มากนัก แต่กลับมีมุมองศาที่กดจุดชีพจรบนข้อมือพอดี จนป้าสะใภ้ถึงกับหน้าถอดสี ร้องกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ยๆๆ! นังบ้า! ปล่อยนะ! เจ้ารes รึไงถึงกล้าทำร้ายผู้อาวุโส!" ฟางเซียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงอย่างน่าประหลาด ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเฉียบคมดุดันจนป้าสะใภ้หลิวถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ผู้อาวุโสหรือคะ?" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนคนฟังขนลุกซู่ "ท่านเข้ามาในเขตบ้านของผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่งเสียงเอะอะโวยวายตบะแตกในยามวิกาล แถมยังคิดจะทำร้ายภรรยาของใต้เส้าเฉินผู้เป็นเจ้าของบ้าน... หากเรื่องนี้รู้ถึงหูทางการว่าท่านกำลังหยามเกียรติทหารชายแดนผู้เสียสละเลือดเนื้อเพื่อแผ่นดิน ท่านคิดว่า... ตระกูลของท่านจะเหลือหัวติดบ่าสักกี่คนกันคะ?" "เจ้า... เจ้ากล้าขู่ข้าเรอะ!" ป้าสะใภ้หลิวหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว นางไม่เคยเจอสะใภ้คนไหนที่เพิ่งถูกเนรเทศมาแล้วมีท่าทีเย่อหยิ่งน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน "ข้าไม่ได้ขู่ค่ะ แต่ข้ากำลังเตือนด้วยความหวังดี" ฟางเซียนสะบัดข้อมือนั้นออกอย่างไร้เยื่อใย ราวกับรังเกียจที่จะแตะต้องตัวอีกฝ่ายนานเกินไป "ตอนนี้ดึกมากแล้ว และพรุ่งนี้สามีของข้าจะต้องกลับมาจากค่ายทหารเพื่อมาทานอาหารเช้า ข้าไม่มีเวลามาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ เชิญท่าน... ไสหัวออกไปจากบ้านของข้าได้แล้วค่ะ!" "น... นังสารเลว! เจ้ากล้าไล่ข้าหรอกเรอะ! คอยดูเถอะ ข้าจะฟ้องแม่สามีของเจ้า ให้มาจัดการตบสั่งสอนเจ้าให้เข็ดหลาบ!" ป้าสะใภ้หลิวตะโกนด่าทอด้วยความแค้นเคือง พรางถอยกรูดออกไปจากประตูกระท่อมอย่างลนลาน ก่อนจะวิ่งหนีหายไปในความมืดราวกับเห็นผี เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ฟางเซียนถอนหายใจยาวเหยียด นางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้แล้วเรียกหน้าต่างระบบมิติลับออกมาตรวจสอบทันที พื้นที่ดินในมิติว่างเปล่า มีเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาว หัวไชทาบ และข้าวสาลีป่ากองอยู่มุมหนึ่ง พร้อมกับถังไม้สำหรับตักน้ำทิพย์ *ดีล่ะ ในเมื่อตระกูลสามีและคนพวกนั้นหวังจะอดอยากให้นางตาย เพื่อจะฮุบเสบียงและพื้นที่ทำกิน... นางนี่แหละจะใช้มิติลับนี้เพาะปลูกพืชผลคุณภาพเยี่ยม ออกมาตบหน้าพวกมันทีละคนให้คว่ำไปเลย!* ฟางเซียนหลับตาลงเตรียมจะเข้าไปสำรวจในมิติลับเพื่อจัดการเตรียมแปลงเกษตรชุดแรก ทว่า... ฉับพลันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่บริเวณหน้าประตูกระท่อม ฝีเท้านั้นหยุดลงที่หน้าประตูก่อนที่บานประตูไม้เก่าๆ จะถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา กลิ่นอายบุรุษเพศที่เจือจางด้วยกลิ่นอายคาวเลือดสนามรบและกลิ่นดินปืนลอยอบอวลเข้ามาในห้องแคบๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารเก่าคร่ำคร่าและเสื้อผ้าคลุมกันหนาวสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยโหว่ของหลังคาสาดส่องลงมากระทบเข้ากับใบหน้าครึ่งซีกที่เปิดเผยออกมาจากหมวกคลุม... ใบหน้านั้นคมคายได้รูป ทว่ามีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มซ้ายลงมาถึงกรามหนา แม้จะดูน่าเกรงขามและดุดัน แต่ดวงตาคมกลาบสีดำสนิทคู่นั้นกลับฉายแววความเหนื่อยล้าและความลังเลใจอย่างชัดเจน เมื่อเขากวาดสายตามาเห็นร่างบางของภรรยาที่เขารู้ดีว่านางเกียดชังและรังเกียจเขามากแค่ไหนจากการแต่งงานคลุมถุงชนครั้งนี้ เฉินหยางขบกรามแน่น มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบและถือจอบกำหมัดเข้าหากันเบาๆ เขากลัวเหลือเกินว่าภรรยาคนงามผู้นี้จะอาละวาดกรีดร้องใส่เขาเหมือนเช่นวันแรกที่มาถึง "เจ้า... ฟื้นแล้วหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถามขึ้นอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเสียงของตนจะทำให้นางตกใจ ฟางเซียนลืมตาขึ้น นางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น "สามีจอมโหด" ร่างสูงใหญ่ตรงหน้า แต่วินาทีที่สบตากันนั้น หัวใจของนางกลับกระตุกวูบอย่างแรง ไม่ใช่เพราะความน่ากลัว แต่เป็นเพราะประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึมคู่นั้น... และก่อนที่ฟางเซียนจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป เฉินหยางก็ยื่นห่อผ้าใบเล็กที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมาวางไว้บนโต๊ะไม้ผุกร่อนอย่างเก้ๆ กังๆ กลิ่นหอมกรุ่นของ "มันเทศเผาถ่านร้อนๆ" ผสมกับกลิ่นหอมหวานของน้ำซุปกระดูกหมูอ่อนๆ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วกระท่อมโกโรโกโสหลังน้อยทันที! ติดตามตอนต่อไปได้ในวันพรุ่งนี้ค่ะ! — *ดัชเชสโพดำ*