แชตหยอดที่ทำคนอ่านเขิน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของฉันสว่างวาบขึ้นมาในความเงียบงัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตที่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวใจที่กำลังสับสนวุ่นวาย *[ข้อความจากเบอร์แปลก]: "อย่าไว้ใจผู้ชายคนนั้น รินรดา เขากำลังหลอกให้เธอรักเหมือนกับที่เคยทำกับฉัน..."* ประโยคสั้นๆ บรรทัดนั้นยังคงค้างเติ่งอยู่บนหน้าจอราวกับเงาดำที่พาดผ่านเข้ามาในโลกสีพาสเทลของฉัน นิ้วมือที่เคยรัวแป้นพิมพ์ตอบคอมเมนต์แฟนคลับได้อย่างคล่องแคล่วกลับแข็งค้าง ปลายนิ้วเย็นเฉียบลงอย่างกะทันหัน ใครกัน? เบอร์โทรศัพท์ปริศนานี้เป็นใคร ทำไมถึงรู้ชื่อฉัน และที่สำคัญที่สุด... ผู้ชายคนนั้นที่ว่าหมายถึงใครกันแน่? ธันวาเหรอ? นักรีวิวไอทีหน้าดุ ปากแข็ง และชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคนนั้นเนี่ยนะ จะเป็นคนแบบที่ข้อความนี้กล่าวหา? ฉันส่ายหัวแรงๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปขณะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม บรรยากาศรอบตัวในห้องสตูดิโอเล็กๆ ของฉันควรจะอบอุ่นและผ่อนคลายเหมือนทุกที แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนมีออกซิเจนไม่พอหายใจ ภาพรอยยิ้มมุมปากและแววตานิ่งสนิทที่แฝงความอ่อนโยนเวลาที่ธันวาคอยดุเรื่องที่ฉันกินข้าวไม่ตรงเวลาผุดขึ้นมาในหัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ชายที่ใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างแม้กระทั่งเลือกคีย์บอร์ดที่ถนอมนิ้วให้ฉันเนี่ยนะ จะมีมุมมืดที่น่ากลัวซ่อนอยู่? ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เบอร์แปลกประหลาดนั่น หากแต่เป็นหน้าต่างแชตคุ้นเคยของคนที่เราเพิ่งนึกถึง **[Thanwa.Review]:** "เลิกงานหรือยัง หรือว่ากำลังนั่งเหม่อกินมาม่าดิบอยู่อีก" ฉันกะพริบตาปริบๆ มองข้อความที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนโล่งอกแปลกๆ ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้มีเรดาร์หรือไง ถึงรู้ว่าฉันกำลังนั่งคิดมากเรื่องอะไรอยู่ แถมยังทักมาด้วยประโยคกวนประสาทตามสไตล์เขาไม่มีผิดเพี้ยน **[Rinrada_Diary]:** "นี่! คุณธันวาคะ เลิกใช้ความคิดว่าฉันเป็นเด็กอนุบาลที่ต้องให้คุณมาคอยคุมเรื่องกินสักทีได้ไหมคะ รินโตจนจะเปิดช่องยูทูปสอนทำอาหารได้อยู่แล้วนะ!" ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก นิ้วเรียวกดส่งข้อความพร้อมกับทำหน้ามุใส่จอโทรศัพท์คนเดียว **[Thanwa.Review]:** "เด็กอนุบาลที่ไหนเขาเถียงเก่งแบบนี้... ถ้าโตจริง ไหนลองรายงานซิว่าวันนี้กินผักใบเขียวไปกี่กรัมแล้ว หรือว่าแอบซัดชานมไข่มุกหวานร้อยเปอร์เซ็นต์ไปอีกแก้วแล้วครับคุณอินฟลูเอนเซอร์สายสตรีท" น้ำเสียงกวนประสาทที่ลอยมาผ่านตัวอักษรทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความระแวงจากข้อความปริศนาเมื่อครู่ถูกความน่าหยิกของตาขี้เก๊กนี่ดึงให้กลับมาสู่โลกปัจจุบัน **[Rinrada_Diary]:** "ยุ่งน่า! เรื่องของรินค่ะ คุณธันวาว่างมากนักรึไง ถึงมานั่งเช็คสต็อกกระเพาะอาหารชาวบ้านเขา ว่าแต่... วันนี้รีวิวกล้องรุ่นใหม่เสร็จแล้วเหรอ ถึงมีเวลามาป่วนแชตชาวบ้านเขาเนี่ย" **[Thanwa.Review]:** "เสร็จนานแล้ว... ที่ว่างไม่ใช่เพราะไม่มีงานหรอก แต่เพราะอยากเคลียร์คิวมาคุยกับคนแถวนี้มากกว่า มัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำคอนเทนต์ จนลืมรึเปล่าว่ามีคนแถวนี้เขา..." ข้อความหยุดชะงักไปดื้อๆ สถานะในแชตขึ้นว่ากำลังพิมพ์... อยู่สักพักใหญ่ ก่อนจะหายไป แล้วขึ้นกำลังพิมพ์ใหม่อีกรอบ หัวใจของฉันเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จังหวะการหายใจเริ่มติดขัดเมื่อนึกถึงว่าเขาจะพิมพ์อะไรต่อ ความเงียบงันในห้องกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยเสียงหัวเต้นตึ้กตักที่ดังจนกลบเสียงรอบตัว **[Thanwa.Review]:** "ช่างเถอะ... พิมพ์ไปเดี๋ยวเธอก็หาว่าหยอดอีก" **[Rinrada_Diary]:** "อ้าว! พูดอะไรครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ล่ะคะคุณธันวา! ใครหาว่าหยอด ไม่มี๊! ไม่มีใครว่าสักหน่อยพิมพ์มาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ฉันรีบพิมพ์รัวๆ ด้วยความอยากรู้จนแทบจะเอาหัวโขกโต๊ะทำงานให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมชอบทำให้ค้างคาใจอยู่เรื่อยเลยนะผู้ชายคนนี้! **[Thanwa.Review]:** "อยากรู้เหรอ..." **[Rinrada_Diary]:** "อยากรู้สิคะ! พิมพ์มาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นรินจะบล็อกแชตคุณจริงๆ ด้วย!" **[Thanwa.Review]:** "ก็... คิดถึงนั่นแหละ จบยัง" ตัวอักษรสามคำสุดท้ายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างจนหุบไม่ลงของฉัน หน้าผากแนบลงกับขอบโต๊ะด้วยความเขินอายจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ให้ตายเถอะ... คนปากแข็งอย่างธันวาเนี่ยนะจะกล้าพูดคำนี้ออกมาตรงๆ แบบนี้! ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามจะพิมพ์แก้เขินกลับไปสักหน่อยเพื่อกู้หน้า แต่วินาทีที่นิ้วกำลังจะแตะลงบนแป้นพิมพ์ เสียงเคาะประตูกระจกห้องสตูดิโอเบาๆ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความฟินในโลกสีชมพูจนหมดสิ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก ฉันขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นป่านนี้แล้วใครจะมาหาที่สตูดิโอ รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เดินไปแอบมองผ่านตาแมวที่ประตูด้วยความระแวดระวัง ทว่าภาพที่เห็นผ่านเลนส์ตาแคบกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ผู้ชายร่างสูงในเสื้อแจ็คเก็ตสีดำเข้ม ฮู้ดดึงต่ำอำพรางใบหน้ากำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตู และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มือข้างหนึ่งของเขากำลังถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังรูตาแมว ราวกับเขารู้ว่าฉันกำลังมองอยู่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ในมือฉันอีกครั้ง รินรดาสั่นเทาขณะก้มลงมองหน้าจอช้าๆ **[เบอร์แปลก]:** "เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ รินรดา... คนที่เขารู้ความลับของธันวาดีที่สุด" ลมหายใจของฉันสะดุดกักค้างอยู่กลางลำคอ ความอบอุ่นจากแชตหยอดคำหวานเมื่อครู่วันนี้มลายหายไปในพริบตา เมื่อความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกำลังเคาะประตูเรียกอยู่ที่หน้าห้องของฉันเอง (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับไดอารีบทนี้ด้วยกันเสมอนะคะ)