เมื่อแมวกับหมามาทำงานร่วมกัน

“ถ้าแปลนนี้ผ่าน ฉันจะยอมกินหมวกนิรภัยใบนั้นโชว์กลางไซต์งานเลยค่ะคุณธารินทร์” เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยความท้าทายดังขึ้นก้องห้องประชุมโปร่งโล่ง ณัฐรินทร์ยืนกอดอก หลังพิงโต๊ะกระจกนิรภัย แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นทรงเก๋ฉายแววความมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอคือสถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อกรอบสถาปัตยกรรมน่าเบื่อ และเวลานี้ เธอกำลังเผชิญหน้ากับวิศวกรผู้ได้ชื่อว่าเนี้ยบและปากร้ายที่สุดในวงการ ธารินทร์เงยหน้าขึ้นจากกระดาษร่างแปลนโครงสร้างที่กางอยู่ตรงหน้า ปลายปากกาหมึกซึมในมือหยุดเคลื่อนไหว ใบหน้าคมคายเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก เขายังคงรักษามาดนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวด้วยแววตาพิจารณา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกเบาๆ อย่างระอา “ผมไม่ชอบกินหมวกนิรภัยครับ มันย่อยยาก... แต่ถ้าคุณณัฐรินทร์อยากจะรับผิดชอบความพังของโปรเจกต์นี้ด้วยการเลี้ยงกาแฟผมตลอดสามเดือน ผมอาจจะพิจารณาช่วยแก้โครงสร้างบ้าบอที่คุณวาดมาให้มันใช้งานได้จริง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เจือแววกวนประสาทอย่างแนบเนียน ณัฐรินทร์แทบจะกลอกตาขึ้นฟ้าให้180องศา ประโยคกวนประสาทเมื่อครู่ทำเอาเส้นเลือดที่ขมับเธอกระตุกยิบๆ นี่น่ะเหรอ วิศวกรมือหนึ่งที่บริษัทส่งมาประกบคู่กับเธอในโปรเจกต์รีสอร์ทริมผา ลมปากนี่คมยิ่งกว่าคัตเตอร์ตัดกระดาษไขเสียอีก “ปากคอเราะร้ายแบบนี้ สงสัยตอนเด็กๆ แม่คงให้กินพริกแทนข้าวสินะคะคุณธารินทร์ ถึงได้เผ็ดร้อนทุกคำที่พูดออก... อ้อ แล้วก็รบกวนช่วยทำความเข้าใจเสียใหม่ด้วยนะคะว่า แปลนนี้ไม่ใช่ ‘โครงสร้างบ้าบอ’ แต่มันคือดีไซน์ที่ท้าทายแรงโน้มถ่วง ซึ่งวิศวกรสมองทึบ... เอ๊ย วิศวกรผู้ทรงคุณวุฒิอย่างคุณ ควรจะมีปัญญาคำนวณมันได้ โดยไม่ต้องมานั่งบ่นเหมือนคนแก่หูหนวกแบบนี้” หญิงสาวสวนกลับทันควัน ฝีปากกล้าไม่เคยเป็นรองใคร รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากเธอยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องประชุมระอุขึ้นไปอีก เธอเกลียดความคาดหวังที่บ้านที่กดดันให้เธอต้อง ‘สมบูรณ์แบบ’ และเธอยิ่งเกลียดผู้ชายประเภทที่ยึดติดกับตำราเดิมๆ อย่างธารินทร์เป็นที่สุด ธารินทร์ไม่ได้โกรธ เขากลับหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณามากกว่า ณัฐรินทร์ในชุดสูทเข้ารูปดูราวกับพยัคฆ์สาวตัวน้อยๆ ที่กางกรงเล็บเตรียมข่วนคนได้ทุกเมื่อ แม้ภายนอกเธอจะดูมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ แต่เขากลับสังเกตเห็นมือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ... อาการแบบนั้น มักเกิดกับคนที่กำลังแบกความกดดันมหาศาลไว้บนบ่า ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ณัฐรินทร์เผลอก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ด้วยความทิฐิ เธอจึงหยุดฝ่าเท้าแล้วเชิดหน้าสู้ สายตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “ถ้าผมสมองทึบ คุณก็คงเป็นสถาปนิกสติหลุดที่อยากเอาชีวิตคนนับร้อยไปเสี่ยงกับงานศิลปะไร้สาระสินะครับ” ธารินทร์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดไรฟัน “จำใส่สมองไว้นะครับคุณณัฐรินทร์... หน้างานจริง มันโหดร้ายกว่าเส้นสวยๆ บนกระดาษของคุณเยอะ และผมเนี่ยแหละ... ที่จะคอยขยี้ความมั่นใจของคุณให้แหลกคามือ ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้แปลนนี้” “เชิญขยี้ตามสบายค่ะ! แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าคุณทำโปรเจกต์นี้พัง คนแรกที่จะเอาค้อนทุบหัวคุณ... ก็คือฉันนี่แหละ!” ณัฐรินทร์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ไม่มีความเกรงกลัวใดๆ สะท้อนอยู่ในนั้น มีเพียงแรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกกรุ่นจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว เคมีแปลกประหลาดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นท่ามกลางสงครามประสาท ทั้งดื้อรั้น ทั้งท้าทาย และ... ชวนใจเต้นอย่างน่าประหลาด ในจังหวะที่ไฟสงครามกำลังโหมกระหน่ำ สายตาของธารินทร์ก็เลื่อนลงมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุดชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มที่เคยราบเรียบไหววูบลงครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายลึกล้ำที่ณัฐรินทร์อ่านไม่ออก บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน หัวใจของสถาปนิกสาวเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็น เธออ้าปากจะเถียงต่อ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง— *ปัง!* ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะสัญญาณเตือนร่างท้วมของพนักงานต้อนรับวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด “คุณธารินทร์คะ! คุณณัฐรินทร์คะ!แย่แล้วค่ะ! ตอนนี้มีคนจากบริษัทกวินกรุ๊ปบุกเข้ามาที่ไซต์งานโซน A กำลังพยายามรื้อถอนเสาเข็มที่เราเพิ่งตอกเสร็จเมื่อเช้าโดยไม่มีคำสั่งค่ะ!” ธารินทร์ผละตัวออกจากณัฐรินทร์ทันที ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับมาเคร่งขรึมและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ขณะที่ณัฐรินทร์หน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ว่ายังไงนะ?!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "ตุ๊กตาโบราณ" นะคะ บทต่อไปรับรองว่าเดือดและฟินยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!