แบบแปลนนี้ใครออกแบบ?

แผ่นกระดาษไขราคาแพงยับยู่ยี่จนแทบจะกลายเป็นขยะเปียกในสายตาของวิศวกรหนุ่มมาดนิ่ง ธารินทร์ใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะทำงานเสียงดัง *ก๊อก ๆ* เป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังไต่ระดับขีดจำกัด ท่ามกลางห้องประชุมโปร่งโล่งสไตล์โมเดิร์นที่ตอนนี้กลับร้อนระอุราวกับเตาเผา “ว่ายังไงนะ?!” เสียงอุทานที่ตกค้างจากความตกตะลึงเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ณัฐรินทร์ก็กระแทกแฟ้มผลงานลงบนโต๊ะกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววพยศและไม่ยอมจำนนแม้แต่น้อย “คุณหูหนวกหรือไงคะคุณธารินทร์ ฉันถามว่า ‘แบบแปลนนี้ใครออกแบบ?’ ในเมื่อมันเป็นโปรเจกต์ของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาขีดฆ่าเส้นทางเดินระบบระบายอากาศใหม่โดยไม่ปรึกษาฉันก่อน!” “ผมเป็นวิศวกรโครงสร้างและระบบครับณัฐรินทร์” ธารินทร์กดเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นรูปปั้นหินอ่อน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงมาประชิดฝั่งตรงข้าม “ถ้าผมไม่แก้ตรงนี้ ตึกที่คุณวาดฝันไว้อย่างสวยงามมันจะกลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความโง่เขลาในอีกไม่ถึงสามปีข้างหน้า เพราะท่อแอร์ที่คุณอยากได้มันพาดผ่านคานรับน้ำหนักหลักพอดี สมองสถาปนิกของคุณเอาไปไว้ส่วนไหนครับ หรือเอาไปแลกกับกาแฟลาเต้แก้วโปรดหมดแล้ว?” “ปากคอเราะร้ายแบบนี้… ชาติที่แล้วเป็นกรรไกรหรือคะถึงได้ชอบตัดอนาคตคนอื่นนัก!” ณัฐรินทร์สวนกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจด้วยความโกรธ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาโดยไม่เกรงกลัวรัศมีน่ากลัวนั้นเลยสักนิด “ฉันคำนวณสเปซและทิศทางลมมาอย่างดีแล้วค่ะ มันคือหัวใจของ ‘เซฟโซน’ ในแบบที่ฉันต้องการ ไม่ใช่กล่องสี่เหลี่ยมทึบตันแบบที่วิศวกรหัวโบราณอย่างคุณเข้าใจหรอกนะ!” “เซฟโซนอะไรล่ะครับ ถ้าโครงสร้างถล่มลงมาทับหัวคนอยู่ข้างใน อันนั้นเขาเรียกหลุมศพส่วนบุคคลต่างหาก” ธารินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกอณู คำพูดเจ็บแสบที่พ่นออกมาทำเอาณัฐรินทร์อยากจะคว้าแก้วน้ำสาดหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอก็ต้องสะবบอารมณ์ไว้เมื่อนึกถึงศักดิ์ศรีของหัวหน้าทีมสถาปนิก บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากสายตาที่จ้องฟาดฟันกัน สองคนนี้ไม่เคยลงรอยกันเลยสักครั้งตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์ ความคิดสร้างสรรค์ที่ไร้กรอบของณัฐรินทร์มักจะปะทะกับความเป๊ะและตรรกะอันแข็งกระด้างของธารินทร์ราวกับน้ำกับไฟ แต่ใครจะรู้เล่าว่า… ในสายตาของวิศวกรหนุ่มที่ทำเป็นปากร้ายใส่เธออยู่ทุกวัน ลับหลังแล้วเขากลับนั่งเช็กแบบแปลนเดิมซ้ำไปซ้ำมานับร้อยรอบ เพียงเพราะไม่อยากให้เส้นสายที่เธอตั้งใจวาดต้องถูกรื้อทิ้งทั้งหมด “ถ้าคุณคิดว่ามันพังนัก งั้นก็แก้มาให้ดูสิคะ!” ณัฐรินทร์ท้าทายด้วยการโยนปากกาหมึกซึมราคาแพงลงตรงหน้าเขา “เอาสิ! พิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยว่าสมองของวิศวกรระดับเทพอย่างคุณ จะฉลาดกว่าไอเดียของฉันตรงไหน!” ธารินทร์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขากวาดสายตาคมกริบมองใบเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะความโมโห ไล่เรื่อยลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดใจ หัวใจข้างซ้ายของเขากระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้… ให้ตายสิ ยัยตัวแสบนี่เวลาโกรธทำไมถึงได้ดูมีเสน่ห์ชะมัด ยิ่งดื้อ ยิ่งเถียง ยิ่งอยากจะดึงเข้ามาเอ็ดให้เข็ดหลาบเสียให้เข็ด แต่ทว่า… ก่อนที่สงครามประสาทรอบใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ๆ ๆ* ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของ ‘กวิน’ เจ้าของบริษัทรับเหมาคู่แข่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจที่เคลือบด้วยยาพิษ ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างท่าทางสนอกสนใจ “อุ๊ย… ผมมารบกวนเวลาสวีท เอ๊ย เวลาทำงานของคู่หูยอดA-Team หรือเปล่าครับเนี่ย?” กวินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน กวาดสายตามองทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “พอดีผมได้ยินข่าวลือมาว่า แบบแปลนเรือธงของโปรเจกต์นี้กำลังจะล่มเพราะตกลงกันไม่ได้ ผมเลยแวะเอา ‘ทางออก’ มาเสนอ… เผื่อว่าคุณณัฐรินทร์จะสนใจร่วมงานกับบริษัทที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลกว่านี้นะครับ” ณัฐรินทร์ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังทันที ส่วนธารินทร์หรี่ตาลงอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าหมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้กำลังเข้ามาล่อลวงคนของเขา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความปากแซ่บของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!