บทกวีสุดท้ายในความมืด

“หย่าร้างเสียเถอะจ้าวอวิ๋น... กวีไส้แห้งอย่างคุณ มันไม่มีทางพาฉันไปถึงจุดที่สูงกว่านี้ได้หรอก” เสียงของ ‘หลินเวย’ เย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว เธอวางเอกสารแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะอาหารหรูหรากลางงานเลี้ยงการกุศลที่จัดขึ้น ณ โรงแรมระดับหกดาว แสงไฟคริสตัลระยิบระยับที่ควรจะดูสวยงาม กลับกลายเป็นเพียงฉากหลังของความอัปยศที่แผ่ซ่านไปทั่วโสตประสาทของผม จ้าวอวิ๋น... ชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงกวีตกอับที่เกาะผู้หญิงกิน ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง บัดนี้ดับมืดลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง “ความรักที่ผ่านมาห้าปี... เทียบค่ากับเลขศูนย์ในบัญชีไม่ได้เลยงั้นหรือ?” ผมถาม เสียงเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “อย่าพูดให้ขำไปหน่อยเลย” ชายหนุ่มข้างกายหลินเวย สวมสูทอิตาลีราคาแพง ก้าวเข้ามาควงแขนเธออย่างถือสิทธิ์ “คนระดับจ้าวอวิ๋น ก็ทำได้แค่ร่ายบทกวีเพ้อฝันไปวันๆ จะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้กับโลกของความจริงที่ขับเคลื่อนด้วยเงินตรา? รู้ตัวเสียบ้างว่าแกมันก็แค่ตัวตลกในคราบศิลปิน” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วโถงงานเลี้ยง สายตาของผู้คนนับร้อยที่จ้องมองมา เปรียบเสมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงบนกลางอก ผมมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในแก้วไวน์... ช่างน่าสมเพช ผมทุ่มเทชีวิตเพื่อสร้างอาณาจักรให้เธอ ด้วยสมองที่ปราดเปรื่องแต่ปิดบังไว้ภายใต้หน้ากากกวี แต่ผลตอบแทนที่ได้กลับกลายเป็นการหักหลังอย่างเลือดเย็น ผมวางแก้วไวน์ลงช้าๆ เสียงก้องกังวานของมันแทนคำตอบสุดท้าย “โลกใบนี้ช่างแคบ... และความละโมบของมนุษย์ช่างกว้างใหญ่เสียจริง” ผมเดินออกมาจากงานเลี้ยงท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย ค่ำคืนนี้ไม่มีที่ให้ผมยืนหยัดอีกต่อไป ความเย็นเยียบของสายฝนชะล้างความรักที่ผมเคยทะนุถนอมจนหมดสิ้น ผมเดินไปจนถึงดาดฟ้าของตึกระฟ้าใจกลางเมือง มองลงไปยังแสงไฟเบื้องล่างที่เปรียบเสมือนดวงดาวที่ไร้ความหมาย “จบสิ้นกันเสียที... บทกวีที่ไร้ค่าในโลกที่ไร้หัวใจ” ผมก้าวเท้าไปที่ขอบตึก ความคิดสุดท้ายคือความว่างเปล่า ทันใดนั้นเอง! กระแสไฟฟ้าแรงสูงนับล้านโวลต์พุ่งเข้าสู่สมองของผม ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางมรสุม ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ตามมาคือเสียงที่กังวานก้องอยู่ในจิตวิญญาณ [ตรวจพบตัวตนระดับตำนาน... การปรับจูนโครงสร้างเศรษฐีไร้พ่ายเริ่มต้นขึ้น] [สถานะ: ปลุกพลังระบบ 'จักรพรรดิการเงิน' สำเร็จ] [เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: ความอัปยศถึงขีดสุด—ผ่านเกณฑ์] [รางวัลเริ่มต้น: บัตรเครดิตสีดำไร้จำกัดวงเงิน (Black Card) และทักษะการวิเคราะห์ขั้นพระเจ้า] ผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับจากหินเจียรนัย เสียงในหัวยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง ผมสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด เงินตรา... อำนาจ... ความแค้น... ทุกอย่างถูกจัดระเบียบใหม่ภายใต้กลไกของระบบที่เหนือธรรมชาติ ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากบันไดดาดฟ้า “จ้าวอวิ๋น! อย่าคิดว่าการตายจะหนีความอัปยศพ้น!” เสียงหลินเวยดังแว่วมาพร้อมกับชายคนเดิมที่เดินตามมาเพื่อซ้ำเติม ผมหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขา ใบหน้าของผมเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยรัศมีที่กดขี่จนชายหนุ่มข้างกายหลินเวยถึงกับชะงักฝีเท้าด้วยความหวาดหวั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ ผมควักแผ่นพลาสติกสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แสงไฟจากป้ายโฆษณาบนตึกข้างๆ สะท้อนกับผิวบัตรจนเกิดประกายสีเงินวาวโรจน์ ผมโยนบัตรลงบนพื้นตรงหน้าพวกเขา เสียงบัตรที่กระทบพื้นหินดูหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนฝาโลงศพ “พวกแกบอกว่ากวีอย่างฉันมันไร้ค่าใช่ไหม?” ผมก้าวเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่กดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง “ถ้างั้น... ลองบอกฉันทีสิว่า เงินหนึ่งหมื่นล้านที่โอนเข้าบัญชีบริษัทของพวกแกในวินาทีนี้... มันมีความหมายว่าอย่างไร?” หลินเวยเบิกตากว้าง มือที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอธนาคาร ทันใดนั้นใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดราวกับศพ เสียงแจ้งเตือนจากธนาคารยักษ์ใหญ่ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโถงดาดฟ้า... ยอดเงินมหาศาลเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ปรากฏขึ้นบนบัญชีของผม และมันกำลังจะถูกโอนเข้าบัญชีบริษัทของพวกเขาเพื่อ 'ซื้อ' ทุกอย่างที่พวกเขาเคยเป็นเจ้าของ... รวมถึงศักดิ์ศรีของพวกเขาด้วย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขหนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “จัดการทุกอย่างตามแผน... อย่าให้เหลือแม้แต่ซากของความเย่อหยิ่ง” วินาทีนั้นเอง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ดังสนั่นหวั่นไหวเหนือศีรษะ แสงไฟสปอร์ตไลท์จากเครื่องบินพุ่งลงมากระทบตัวผมจนกลายเป็นเงาที่ดูสูงใหญ่เหนือใครบนดาดฟ้านี้ รี้ดเดอร์ทุกท่านครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ บทกวีที่แท้จริงหลังจากนี้ จะไม่ใช่ตัวอักษรบนกระดาษ แต่เป็นเลือดและน้ำตาของศัตรูที่บังอาจดูแคลนผม... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ "บทกวีใต้ร่มเงา"