ข้อตกลงลับหลังเลิกงาน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารราคาแพงลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด แต่สิ่งที่รินรดารู้สึกชัดเจนยิ่งกว่ากลิ่นใด ๆ ในเวลานี้ คือแรงกดดันจากสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองเธอราวกับเสือดาวกำลังประเมินเหยื่อ "อ่านทวนอีกรอบสิครับ คุณรินรดา หรือว่าตัวหนังสือในสัญญาฉบับนี้มันอ่านยากเกินกว่าสมองระดับหัวกะทิของคุณจะทำความเข้าใจ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการธุรกิจ ทัพพ์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้มแววตาเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาอยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาเสียให้เข็ด ไม่ใช่ความปากร้ายนั้น... แต่มันคือเหตุการณ์เมื่อคืนต่างหาก เมื่อคืนนี้ เธอดันเมาหัวราน้ำเพราะความเครียดเรื่องโปรเจกต์ใหญ่ที่เกือบพัง และสุดท้ายดันมาจบลงที่คอนโดฯ ของเจ้านายจอมเผด็จการคนนี้แถมยังเผลอเอ่ยปากท้าทายเขาด้วยความมึนเมา จนกลายมาเป็นต้นเหตุของกระดาษแผ่นบางที่วางอยู่ตรงหน้า รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดขึ้นมองหน้าเจ้านายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว เธอไม่เคยเป็นพวกก้มหัวให้ใคร และต่อให้ตอนนี้เธอจะตกเป็นรองเพราะหลักฐานมัดตัว เธอก็ไม่มีวันแสดงความอ่อนแอให้คนอย่างทัพพ์ได้ใจเด็ดขาด "ไม่ต้องห่วงค่ะ—เอ๊ย... ไม่ต้องห่วงนะครับ ดิฉันอ่านทวนจนขึ้นใจแล้ว" รินรดาเกือบหลุดสรรพนามคุ้นเคย แต่ก็รีบเปลี่ยนกลับมาใช้คำพูดทางการอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นมุมปากของทัพพ์กระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังสนุกสนานกับความเพลี่ยงพล้ำของเธอ "หึ รอบคอบดีนี่ครับ แต่ในสัญญาระบุชัดเจนว่า 'เลขาส่วนตัวตลอด 24 ชั่วโมง' หมายความว่าคุณต้องพร้อมสแตนด์บายทุกเมื่อที่ผมเรียก ไม่เว้นแม้กระทั่งวันหยุด หรือคุณคิดจะเบี้ยวข้อตกลงหลังจากได้อ่านผลประโยชน์ตอบแทนมหาศาลนั่นไปแล้วล่ะ" "ดิฉันไม่ใช่คนเสียสัจจะหรอกค่ะ—เอ๊ย ครับ!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจเมื่อเผลอหลุดเสียงเดิมอีกรอบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ "แต่ 24 ชั่วโมงมันเกินไปไหมคะ—ครับ! คุณทัพพ์กำลังใช้แรงงานทาสชัด ๆ" "ผมจ่ายเงินเดือนและโบนัสที่คุณไม่มีวันหาได้จากที่ไหนในประเทศนี้ เพื่อแลกกับการดูแลผม... ทุกเรื่อง" ทัพพ์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'ทุกเรื่อง' พร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่เส้นผมจรดปลายคางของเลขาวยสาวอย่างจงใจยั่วโมโห รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อน ๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนังยามที่เขยิบเข้าไปใกล้ แม้ภายนอกเธอจะพยายามตีสีหน้าเรียบเฉยและจ้องตอบกลับอย่างไม่ลดละ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวจนน่าหงุดหงิด บ้าจริง... ผู้ đànคนนี้มีดีแค่หน้าตาและเงินทอง ปากร้ายใจดำเสียขนาดนี้ ทำไมเธอถึงต้องมาตกกระไดพลอยโจนเซ็นสัญญาบ้า ๆ นี่ด้วยนะ "เซ็นซะครับ" ทัพพ์เลื่อนปากกาหมึกซึมด้ามหรูมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากที่ดูแสนจะน่าหมั่นไส้ที่สุดในโลก "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าจะต้องทนทำงานกับผู้ชายหน้าตาดีอย่างผมจนเผลอใจเข้าสักวัน" รินรดาแค่นเสียงหึในลำคอทันที ความกลัวเหรอ? ฝันไปเถอะ! เธอหยิบปากกาขึ้นมาด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้นอีกต่อไป "หลงตัวเองเกินไปแล้วมั้งคะ—เอ๊ย! ครับ!" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว "คนอย่างรินรดา ต่อให้โลกนี้เหลือผู้ชายคนสุดท้ายเป็นคุณ ดิฉันก็ไม่มีวันชายตาแลหรอกค่ะ—ครับ!" ทัพพ์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขารดรดอยู่ข้างแก้มจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "ปากเก่งแบบนี้... หวังว่าจะทำได้อย่างที่พูดนะครับ เลขาคนสวย" จังหวะนั้นเองที่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมกริบทรงเสน่ห์ที่แฝงไปด้วยความคลั่งรักแบบเงียบงัน รินรดาชะงักค้างไปชั่วขณะ ลืมหายใจไปโดยปริยาย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งสองทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตาเห็น ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันและระยะประชิดนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทัพพ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่รินรดารีบผละถอยหลังออกห่างด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำ ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาต ประตูบานหรูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของ 'คีย์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะบนใบหน้า "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะเวลาสวีท... เอ๊ะ หรือว่าผมมาขัดจังหวะการเซ็นสัญญาสำคัญพอดิบพอดีกันแน่นะครับ คุณทัพพ์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนถัดไปครับ