พรสวรรค์จากมิติลับ

“คุณจะเอาสิ่งนี้ไปทำอะไรหรือคะ เฉินโม่... บางทีการหิวโซจนไส้กิ่วอาจจะยังไม่ทรมานเท่ากับการรู้ว่าของกินที่วางอยู่ตรงหน้า เป็นเพียงเศษผักเน่าๆ ที่พวกเขาทิ้งให้เรา” หลินอวี้เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องครัวที่คับแคบและเย็นเยียบ เธอไม่ได้มองหน้าสามี แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มที่สะท้อนแสงจันทร์รำไรของเขา มือบางกำหมัดแน่นเมื่อนึกถึงใบหน้าบิดเบี้ยวของแม่สามีที่เพิ่งจะปัดจานข้าวของพวกเขาลงพื้นเมื่อเย็นวานเพียงเพราะเธอปฏิเสธที่จะส่งมอบเงินก้อนสุดท้ายที่ได้จากการรับจ้างซักรีด เฉินโม่มองเมล็ดพันธุ์เรืองแสงสีทองในมือตนเองสลับกับใบหน้าภรรยา เขาไม่ได้ถามถึงที่มาว่ามันงอกออกมาจากความว่างเปล่าได้อย่างไร ในโลกที่ความซื่อสัตย์มักถูกมองว่าโง่เขลา เขากลับเลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวหญิงสาวตรงหน้ามากกว่าลมหายใจของตัวเอง “ถ้าคุณบอกว่ามันกินได้... ผมก็เชื่อว่ามันจะเปลี่ยนโชคชะตาของเราค่ะ” “ไม่ใช่แค่เปลี่ยนค่ะ แต่มันจะกลายเป็นอาวุธ” หลินอวี้กระตุกยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นประกายตาวาววับดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บ เธอจูงมือสามีเดินเข้าสู่ความเงียบงันในห้วงความคิด ก่อนจะใช้สมาธิเพ่งจิตเข้าไปยังพื้นที่สีขาวในมิติลับที่เธอค้นพบ ทันทีที่ก้าวผ่านความว่างเปล่า กลิ่นดินหอมละมุนและไอเย็นที่สดชื่นเกินกว่าโลกภายนอกจะจินตนาการได้ก็โอบล้อมพวกเขาไว้ ที่นี่คือผืนดินที่กว้างสุดสายตา ดินสีน้ำตาลเข้มดูอุดมสมบูรณ์จนเกือบจะเป็นสีดำสนิท มีสายน้ำใสสะอาดไหลรินผ่านกลางพื้นที่ ราวกับสวรรค์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังฝาบ้านเช่าผุพัง “นี่คือ...” เฉินโม่ชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยเผยความตื่นตะลึงออกมาอย่างปิดไม่มิด “ที่นี่คือที่ของเราค่ะ เฉินโม่” หลินอวี้เดินนำไปยังแปลงดินที่เธอเตรียมไว้ “คุณช่วยขุดดินตรงนี้ให้หน่อยได้ไหมคะ? เราจะเริ่มปลูก 'ผักกาดหอมสายหมอก' และ 'หัวไชเท้าดารา' พวกมันไม่ใช่พืชธรรมดา แต่เป็นสมุนไพรที่มีสรรพคุณฟื้นฟูร่างกาย หากคนตระกูลเฉินได้กลิ่นหอมของมันจากครัวของเราในวันพรุ่งนี้... พวกเขาจะต้องคลั่งจนกระอักเลือดแน่นอน” เฉินโม่ไม่รอช้า เขาถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากการฝึกฝนทหารหนาตา กล้ามเนื้อทุกมัดขยับเขยื้อนด้วยความหนักแน่นและทรงพลัง เขาขุดดินด้วยความชำนาญราวกับกำลังวางแผนรบ หลินอวี้เองก็ไม่นิ่งเฉย เธอหยิบเอาเมล็ดพันธุ์เรืองแสงนั้นหย่อนลงหลุมด้วยความประณีต แสงสีทองอ่อนๆ กระจายตัวออกไปตามร่องดิน ราวกับรากของต้นไม้อ่อนกำลังสูบฉีดพลังชีวิตจากมิตินี้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่เดียว ยอดสีเขียวมรกตก็เริ่มพ้นดินขึ้นมาอย่างอัศจรรย์ ความอ่อนนุ่มของใบและกลิ่นหอมที่ปลดปล่อยออกมานั้นไม่ใช่กลิ่นผักสวนครัวทั่วไป แต่มันหอมหวานล้ำลึกคล้ายกลิ่นน้ำผึ้งผสมหยาดน้ำค้างยามเช้า หลินอวี้สัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากต้นไม้ที่กำลังเติบโต “อีกไม่กี่ชั่วยาม มันจะพร้อมเก็บเกี่ยวค่ะ” หลินอวี้พึมพำขณะมองดูความงอกงามตรงหน้า “ตอนนั้น... เราจะทำให้แม่สามีที่ชอบดูถูกเรา ต้องยอมก้มหัวให้กับความหอมหวนนี้ด้วยตัวเอง” “คุณต้องการให้ผมทำอย่างไรต่อบอกมาได้เลยค่ะ” เฉินโม่เดินมาโอบไหล่ภรรยาจากด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นของหลินอวี้ผ่อนคลายลง “เราจะทำเมนู ‘ซุปผักหม้อทองคำ’ ค่ะ” หลินอวี้หันไปสบตาสามี “พรุ่งนี้เช้า เมื่อกลิ่นของซุปนี้ลอยไปถึงห้องโถงใหญ่ของตระกูลเฉิน คนพวกนั้นจะไม่มีทางข่มตาหลับได้อีกต่อไป และเมื่อความหิวโหยเข้าครอบงำพวกเขาจนขาดสติ... นั่นแหละคือเวลาที่ความลับของตระกูลเฉินที่ฉันถือครองอยู่ จะถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อยจนกว่าพวกเขาจะพังพินาศไปเอง” เธอยิ้มกว้างด้วยความสะใจเมื่อนึกถึงแผนการ แต่ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในมิติลับก็สั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนมีบางอย่างพยายามแทรกแซงพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ หลินอวี้ชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นเยียบในดวงตา เธอรีบคว้าข้อมือเฉินโม่ไว้แน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่มาจากโลกภายนอก เสียงเคาะประตูบ้านเช่าดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดในยามวิกาล—เสียงของแม่สามีที่มักจะตามมาด้วยความวุ่นวายเสมอ “อวี้... มีคนมาที่หน้าประตู” เฉินโม่ขมวดคิ้ว “ดึกป่านนี้... ใครกันที่กล้ามาหาเรื่องถึงที่นี่” หลินอวี้สูดหายใจลึก เธอกำลังจะเปิดมิติเพื่อกลับสู่โลกจริง แต่ทว่ากลิ่นหอมของผักที่เธอเพิ่งปลูกกลับรุนแรงขึ้นจนฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวในมิติ และดูเหมือนว่า... กลิ่นนี้กำลังเล็ดลอดออกไปตามรอยแยกของประตูมิติที่ยังปิดไม่สนิท ประตูบ้านเช่าถูกพังโครมเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนแหลมสูงของหญิงชราที่ดังทะลุเข้ามาในมิติ “หลินอวี้! แกเอาอะไรซ่อนไว้ในห้อง! กลิ่นอะไรกัน... ทำไมมันถึงหอมจนน่ารังเกียจขนาดนี้!” หลินอวี้หันไปสบตากับเฉินโม่ด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิท ทว่าในใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น—พวกเขาไม่ได้มาหาเรื่องเปล่าๆ แต่พวกเขากำลังเดินเข้ามาติดกับดักที่กลิ่นหอมของผักมิตินี้ล่อลวงมาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินอวี้และเฉินโม่นะคะ หวังว่าความหอมชวนฝันนี้จะทำให้คุณนอนหลับฝันดีและตื่นมาพบกับความสะใจในตอนต่อไปค่ะ