ตื่นมาในบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่น

"วางไม้กวาดนั่นลงเสีย แล้วไสหัวไปต้มข้าวต้มให้พวกเรากิน เดี๋ยวนี้! อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าแกอู้งานในบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นนี่อีกแม้แต่วินาทีเดียว!" เสียงแหลมสูงของ ‘แม่สามีจาง’ ดังบาดแก้วหู หลินอวี้ชะงักมือที่กำลังถือไม้กวาดเก่าคร่ำคร่า ขนแปรงของมันหลุดร่วงจนแทบไม่เหลือสภาพ สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ห้องครัวอันทันสมัยในชีวิตก่อนหน้า แต่มันคือกระท่อมดินเหนียวที่กลิ่นอับชื้นและฝุ่นหนาเตอะเกาะกินจนมองไม่เห็นสีผนังเดิม หลินอวี้สูดหายใจเข้าลึก พยายามระงับความรู้สึกมึนงงที่จู่โจมเข้ามาดั่งพายุ เธอยังจำได้ดีถึงนาทีสุดท้ายก่อนจะหลุดเข้ามาที่นี่—เธอกำลังตรวจสอบวัตถุดิบระดับพรีเมียมในห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ ทว่าตอนนี้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือกระสอบข้าวที่ว่างเปล่า มีเพียงข้าวสารก้นถุงไม่กี่เมล็ดที่ดูเหมือนข้าวหักปนแกลบ "แม่คะ..." หลินอวี้เรียกเสียงเรียบ แม้จะยังไม่คุ้นชินกับร่างนี้ แต่น้ำเสียงของเธอเปี่ยมด้วยความสงบสยบความเคลื่อนไหว "ในครัวไม่มีอะไรเหลือแล้ว แม้แต่ผักแห้งสักกำมือก็ยังไม่มี ถ้าจะให้ฉันทำอาหารให้คนทั้งบ้านกิน เห็นทีแม่คงต้องเป็นคนไปหาเสบียงเองนะคะ" นางจางเบิกตากว้าง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความร้ายกาจบิดเบี้ยวทันที "แกกล้าเถียงฉันรึ! อีสะใภ้ขี้เกียจ! ผัวแกส่งเงินมาให้ไม่เท่าไหร่ แกก็เอาไปกินไปใช้คนเดียวหมดแล้วใช่ไหม!" หลินอวี้วางไม้กวาดลงอย่างใจเย็น สายตาคมกริบของเชฟสาวไม่ได้สะทกสะท้านกับกิริยาหยาบคายนั้น "เงินค่าตอบแทนของเฉินโม่ที่ส่งมา เขาฝากไว้กับใครแม่ก็น่าจะทราบดีที่สุดนะคะ ส่วนในบ้านนี้ ถ้าแม่ยังอยากให้มีข้าวกิน อย่าว่าแต่ข้าวต้มเลย แม้แต่น้ำล้างหม้อก็อย่าหวังจะได้เห็นค่ะ" นางจางถึงกับอ้าปากค้าง ไม่นึกว่าลูกสะใภ้ที่เคยเงียบกริบดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจะกลายเป็นคนพูดจาคมคายเช่นนี้ "แก! อี..." "ถ้าแม่ว่างมากนัก ทำไมไม่ลองไปดูในสวนหลังบ้านดูล่ะคะ บางทีถ้าเรายังพอมีเมล็ดพันธุ์เหลืออยู่บ้าง ดิฉันอาจจะพอเสกมื้อเช้าให้พวกเราได้" หลินอวี้กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา เธอไม่ได้พูดไปเรื่อยเปื่อย ในหัวของเธอตอนนี้สัมผัสได้ถึง 'พื้นที่มิติ' ที่ซ่อนอยู่ ความรู้สึกอุ่นวาบที่ฝ่ามือบอกให้รู้ว่า มันคือมิติคลังอาหารและสวนผักอัจฉริยะที่เธอเฝ้าฟูมฟักมาทั้งชีวิต หลินอวี้เดินออกไปทางหลังบ้าน แสงแดดรำไรลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหัก กลิ่นดินชื้นแฉะและกลิ่นไอของความยากแค้นอบอวลไปทั่ว ที่นี่คือบ้านเช่าหลังเก่าที่เฉินโม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจะไปประจำการที่ชายแดน เธอเดินลึกเข้าไปในโซนสวนที่รกร้างเต็มไปด้วยวัชพืช เธอปิดเปลือกตาลง เพ่งสมาธิไปยังมิติในจิตใจ ทันใดนั้น ภาพของแปลงผักออร์แกนิกที่เขียวขจี ระบบรดน้ำอัจฉริยะ และเมล็ดพันธุ์หายากก็ปรากฏขึ้นดั่งความฝัน แต่มันคือความจริงที่จับต้องได้! 'ถ้าจะเปลี่ยนสถานะทางบ้านนี้ ขั้นแรกต้องทำให้อาหารเป็นหัวใจสำคัญ' หลินอวี้พึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าบ้าน หลินอวี้หันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีซีดจางยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นกลับจ้องมองเธอด้วยความโหยหาอย่างปิดไม่มิด "อวี้เอ๋อร์..." เฉินโม่เรียกชื่อภรรยาเสียงแหบพร่า เขาไม่ได้สนใจแม่ที่กำลังแผดเสียงด่าทออยู่ภายในบ้าน เขารีบก้าวยาวๆ เข้ามาหาเธอด้วยความเป็นห่วง "ผมกลับมาแล้ว เห็นว่าแม่... ลำบากคุณหรือเปล่า?" หลินอวี้มองสามีตรงหน้า เขาคือชายหนุ่มที่ภายนอกดูแข็งแกร่งดุจหินผา แต่กลับยอมอ่อนโยนให้เธอเพียงผู้เดียว เธอคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นสะอาดของเหงื่อและดินจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจที่สับสนเริ่มสงบลง "คุณกลับมาก็ดีแล้วค่ะ เฉินโม่..." หลินอวี้จับมือที่หยาบกร้านของเขาไว้ "วันนี้ฉันมีบางอย่างจะทำ ให้คุณได้กินเป็นมื้อแรกที่บ้านของเรา" ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมประหลาดก็โชยออกมาจากปลายมือของหลินอวี้ มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของสมุนไพรหายากที่ผสานกับความหวานฉ่ำของผักสดที่เพิ่งเก็บเกี่ยวจากมิติลับ กลิ่นหอมนั้นรุนแรงและเย้ายวนจนสามารถทะลุผ่านกำแพงดินเข้าไปถึงในบ้าน ทำให้แม้แต่แม่สามีที่กำลังเกรี้ยวกราดต้องหยุดชะงักและทำจมูกฟุดฟิดด้วยความมึนงง เฉินโม่เบิกตากว้าง เขามองดูภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่านี่ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เขาเคยทิ้งไว้ข้างหลัง แต่เป็นใครบางคนที่กุมความลับอันยิ่งใหญ่เอาไว้ในอุ้งมือ "นี่มัน... กลิ่นอะไรกัน?" เขาถามด้วยความฉงน หลินอวี้เพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหยิบเอาบางสิ่งที่เรืองแสงจางๆ ออกมาจากมิติแล้วยัดใส่มือเขา "อาหารเย็นนี้... จะเป็นจุดจบของความหิวโหยในตระกูลเฉิน และจุดเริ่มต้นของการเอาคืนที่น่าจดจำที่สุดค่ะ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับหลินอวี้ในก้าวแรกของชีวิตใหม่นี้นะคะ