จ้าวเฟยเฟยถูกเนรเทศ

เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจของจ้าวเฟยเฟยดังสะท้อนก้องไปทั่วตำหนักเย็นที่อับชื้นและมืดทึบ กลิ่นอับของความเสื่อมสลายและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาด้านนอก สตรีผู้เคยงดงามหยาดเยิ้มและสวมอาภรณ์ปักดิ้นทองชั้นดี บัดนี้กลับเหลือเพียงชุดผ้าดิบหยาบสีขาวซีด เส้นผมที่เคยดำขลับราวปีกกาหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและแรงแค้นที่สุมอกจนแทบกระอักเลือด "ไป๋ลี่หลิน! นังสารเลว! เจ้ามันแค่หมอต่ำศักดิ์ เหตุใด... เหตุใดจึงกล้าเหยียบย่ำตระกูลจ้าวถึงเพียงนี้!" จ้าวเฟยเฟยแผדเสียงแหลมสูงจนเสียงแหบแห้ง นางพยายามพุ่งตัวเข้าหาประตูไม้หนาทึบที่มีโซ่ตรวนเหล็กกล้าล่ามไว้ แต่แรงกายอันน้อยนิดและพิษจากยาสลายกำลังที่ถูกบังคับให้ดื่มเข้าไปทุกวัน ทำให้ร่างระหงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดินเย็นเฉียบ ปลายเล็บที่เคยได้รับการดูแลอย่างประณีตจิกทึ้งลงบนพื้นดินจนเลือดซึมออกมา แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดกายเท่ากับความเจ็บปวดในใจที่เห็นอำนาจ วาสนา และเกียรติยศของตระกูลจ้าวพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ร่างบางระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายบุปผาเหมันต์สีม่วงเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าประตูห้องขังอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือกุมประคบเตาอุ่นมือทองคำสลักลวดลายวิจิตรไว้หลวมๆ ไป๋ลี่หลินแย้มรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและล้ำลึกดึงดูดใจ นางมิได้กล่าววาจาใดๆ ออกมาทันที ปล่อยให้ความเงียบงันและบรรยากาศอันกดดันกัดกินจิตใจของอดีตคุณหนูรองผู้พ่ายแพ้ "คุณหนูจ้าว... ความแค้นเคืองนี้ช่างน่าขันนัก" ไป๋ลี่หลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านลืมไปแล้วหรือว่า สิ่งที่ตระกูลจ้าวของท่านกระทำต่อผู้อื่นไว้ มักจะมีเงาแห่งการเอาคืนติดตามมาเสมอ... กฎแห่งกรรมในโลกนี้ ยุติธรรมเสมอ ไม่เคยยกเว้นให้ผู้ใด แม้แต่ขุนนางใหญ่ผู้กุมอำนาจในราชสำนัก" "เจ้า! เจ้าใช้วิธีสกปรกอันใดใส่ร้ายบิดาข้า!" จ้าวเฟยเฟยแผดเสียงตวาด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นจนเส้นเลือดปูดโปน "สมเด็จพระจักรพรรดิไม่มีทางเชื่อคำเท็จของนางแพทย์ต่ำศักดิ์เช่นเจ้าหรอก! ตระกูลจ้าวนั้นจงรักภักดีต่อราชบัลลังก์มาหลายชั่วอายุคน!" "จงรักภักดี?" ไป๋ลี่หลินทวนคำด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่งดงามราวกับปีศาจจำแลง นางก้าวเข้าไปใกล้กรงขังอีกก้าวหนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีนโชยปะทะจมูก "การลักลอบติดต่อกับแคว้นศัตรู การซุกซ่อนบัญชีลับการคลัง และการติดสินบนขุนนางเพื่อบิดเบือนกฎหมาย... หลักฐานเหล่านี้ถูกรวบรวมไว้บนโต๊ะทรงงานของพระองค์หมดสิ้นแล้ว ท่านอ๋องทรงเมตตาตรวจสอบด้วยพระองค์เองทุกตัวอักษร บิดาของเจ้าและพี่ชายทั้งสองคนของเจ้า บัดนี้กำลังสวมตรวนลูกโซ่รอเวลาเดินทางไกลสู่ดินแดนรกร้างชายแดนตะวันตก... ดินแดนที่ไม่มีวันได้หวนคืนสู่เมืองหลวงอีกตลอดกาล" ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ จ้าวเฟยเฟยเบิกตากว้างจนแทบถลն ร่างกายทรุดฮวบลงแนบพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง คำว่า 'เนรเทศตลอดชีวิต' และ 'ตระกูลจ้าวล่มสลาย' ดังก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมา มันหมายความว่าอำนาจทั้งหมดที่นางเคยใช้ข่มเหงรังแกผู้อื่น บัดนี้ได้มลายหายไปสิ้นแล้ว เหลือเพียงความอับอายขายหน้าและตราบาปที่ติดตัวไปจนตาย "ไม่... ไม่จริง... ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องทรงโปรดปรานข้า... พระองค์ทรงเคย..." จ้าวเฟยเฟยพึมพำกับตัวเองด้วยสติที่เริ่มเลอะเลือน นางส่ายหัวไปมาอย่างไม่ยอมรับความจริง "ท่านอ๋องทรงมีเพียงชายาเอกอย่างข้ามาแต่ไหนแต่ไร" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง เงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นลายมังกรทะยานฟ้าก้าวเดินออกมาจากมุมอับของทางเดิน แสงคบเพลิงสาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาดุดันที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ มู่หรงเฉินกวาดสายตาคมกริบราวกับใบมีดมองไปยังจ้าวเฟยเฟยที่หมอบกราบอยู่กับพื้น แววตาคู่นั้นเย็นชาและไร้ความปรานีราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเยื่อใยในอดีตที่นางเคยจินตนาการไปเอง "ท่านอ๋อง!" จ้าวเฟยเฟยราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้าย นางรีบตะเกียกตะกายเข้าใกล้ซี่กรงเหล็ก ยื่นมืออันสั่นเทาออกไปหมายจะแตะชายผ้าคลุมของเขา "ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ! หม่อมฉันรักท่าน... หม่อมฉันทำทุกอย่างก็เพราะรักท่าน! นังไป๋ลี่หลินมันหลอกลวงพระองค์นะเพคะ!" มู่หรงเฉินถอยหลังหลบการสัมผัสนั้นด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เขาดึงร่างบางของไป๋ลี่หลินให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม พร้อมทั้งยกมือขึ้นโอบไหล่บอบบางไว้มั่น ราวกับต้องการปกป้องนางจากสิ่งสกปรกเบื้องหน้า "เจ้ารักเปิ่นหวาง หรือรักอำนาจและตำแหน่งพระชายาที่เจ้าโหยหากันแน่?" มู่หรงเฉินเอמהด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บาดลึกจนจ้าวเฟยเฟยสะท้านไปทั้งร่าง "สตรีที่จิตใจคับแคบและเต็มไปด้วยพิษสงเช่นเจ้า แม้แต่เศษเสี้ยวสายตาของเปิ่นหวางก็ยังไม่สมควรได้รับ หากไม่ใช่เพราะลี่หลินขอร้องให้ไว้ชีวิตเจ้าเพื่อรอฟังคำพิพากษาด้วยตนเอง ป่านนี้หัวของเจ้าคงหลุดออกจากบ่าไปนานแล้ว" ไป๋ลี่หลินเงยหน้าขึ้นมองบุรุษข้างกาย ดวงตาคู่คมของเขาที่ทอดมองนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรักลึกซึ้งราวกับหินผาที่หนักแน่น แต่นางรู้ดีว่าภายใต้ความอ่อนโยนนั้นซ่อนเร้นความเด็ดขาดอำมหิตไว้เพียงใด นางเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของเขาเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนสติ "พอเถอะเพคะท่านอ๋อง คนที่ควรได้รับโทษทัณฑ์ได้ชดใช้กรรมแล้ว ส่วนพวกเรา... ยังมีภารกิจอื่นที่ต้องจัดการต่อในเรือนหลังนะเพคะ" ไป๋ลี่หลินกล่าวด้วยรอยยิ้มรู้ทัน มู่หรงเฉินพยักหน้ารับอย่างตามใจ เขากระชับอ้อมกอดนางให้แน่นขึ้นก่อนจะหันหลังกลับ พร้อมเอ่ยคำสั่งเสียงเฉียบขาดกับองครักษ์เงาที่ยืนรออยู่เบื้องนอก "จัดการเนรเทศนางออกไปจากเมืองหลวงเสียในคืนนี้ อย่าให้เหลือร่องรอยใดๆ ของตระกูลจ้าวหลงเหลืออยู่ในสายตาของเปิ่นหวางอีก" "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขานรับกึกก้องพร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่ลากถูไปกับพื้น ตามด้วยเสียงร่ำไห้คร่ำครวญที่ค่อยๆ ไกลออกไปและความมืดมิดที่เข้าปกคลุมตำหนักเย็นอีกครั้ง ไป๋ลี่หลินซบศีรษะลงกับอกแกร่งของท่านอ๋อง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาโอบล้อมกายท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ขันทีเฒ่าประจำพระราชวังหลวงคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความเร่งรีบ เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยหยาดฝน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า มือที่ถือราชโองการลับห่อด้วยผ้าแพรสีเหลืองทองสั่นเทาอย่างรุนแรงจนแทบถือไม่อยู่ "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีเฒ่าคุกเข่าลงแทบเท้า เสียงหอบหายใจกระชั้นชิด "มี... มีราชโองการด่วนที่สุดจากห้องทรงงานจักรพรรดิส่งตรงถึงตำหนักอ๋อง... พระองค์ทรงมีรับสั่งให้ท่านอ๋องนำกองทัพม้าเร็วบุกไปชายแดนเหนือทันทีในคืนนี้ เนื่องจาก... เนื่องจากองค์ชายสามทรงก่อกบฏและแคว้นศัตรูกำลังเคลื่อนพลบุกประชิดเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉินและไป๋ลี่หลินสบตากันนิ่งทันที รอยยิ้มแห่งชัยชนะเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อกระดาษราชโองการในมือขันทีสะท้อนแสงไฟวับวาว ท่ามกลางความเงียบงันที่เยือกเย็นกว่าสายฝนด้านนอก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคลื่นลมแห่งเกมอำนาจนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!