ฟื้นตื่นในเรือนร้าง

ความเจ็บปวดราวน้ำโลกันตร์แผดเผาแล่นริ้วไปตามเส้นประสาททุกตารางนิ้ว รสชาติคาวคลุ้งของเลือดและสมุนไพรฤทธิ์ร้อนอัดแน่นอยู่เต็มลำคอจนแทบสำลัก ดร.พรีมาขยرเปลือกตาที่หนักอึ้งดั่งถ่วงด้วยตะกั่วอย่างยากลำบาก ทว่าสัญชาตญาณของศัลยแพทย์มือหนึ่งและแพทย์สนามผู้ผ่านเคสวิกฤตมานับร้อยเคสกลับตื่นตัวเต็มพิกัดในทันที กลิ่นอับชื้นของไม้จันทน์เก่าแก่ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ผ้าม่านเตียงปักลายหงส์คู่สีทองหมองหม่นสะท้อนเข้าสู่คลื่นสายตาที่ยังพร่ามัว นี่ไม่ใช่ห้องไอซียูโรงพยาบาลเอกชนใจกลางกรุงเทพฯ ยุคศตวรรษที่ 21 ที่เธอคุ้นเคยอย่างแน่นอน "ฟื้นแล้วหรือเพคะ... ฮูหยินรอง" น้ำเสียงเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง พรีมา—หรือในยามนี้คือ ไป๋ลี่หลิน—พยายามฝืนกายพยุงตัวเองขึ้นจากเบาะรองนอนปักลายดอกโบตั๋นที่ยับยู่ยี่ เนื้อตัวของนางสั่นสะท้อนด้วยพิษร้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทว่าแววตาคู่คมกริบกลับมิได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงประกายความฉลาดเฉียวและสติสัมปชัญญะที่เฉียบคมยิ่งกว่ามีดผ่าตัด นางกวาดสายตามองสำรวจรอบกายอย่างรวดเร็ว เรือนไม้หลังนี้ทรุดโทรมอับทึบ ไร้ซึ่งบ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติ มีเพียงสาวใช้หน้าตาตื่นตระหนกผู้หนึ่งยืนกุมมือสั่นเทาอยู่ข้างเสาเรือน "เจ้า... เรียกข้าว่ากระไรนะ" เสียงของไป๋ลี่หลินแหบพร่าและแห้งผาก ราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสี ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับกังวานและทรงอำนาจโดยธรรมชาติ จนสาวใช้นางนั้นสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดหวั่น "บะ... บ่าวสมควรตาย ฮูหยินรองโปรดอย่าแกล้งทรงกริ้วบ่าวเลยเพคะ!" สาวใช้คุกเข่าลงกับพื้นเรือนทันที ร่างกายสั่นเทิบท่ามกลางความกดดันที่แผ่ออกมาจากสตรีตรงหน้า แม้สภาพของไป๋ลี่หลินจะสะบักสะบอมราวกับผู้ใกล้ตาย แต่มหาอำนาจทางสายตาคู่นั้นกลับกดดันให้ผู้คนแทบไม่กล้าสบตา ไป๋ลี่หลินกัดฟันกรอด ความทรงจำแปลกปลอมนับร้อยสายไหลทะลักเข้าสู่สมองของนางดั่งกระแสน้ำเชี่ยว ความทรงจำของบุตรีขุนนางตกอยากผู้ถูกส่งตัวมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมืองในจวนของ "ท่านอ๋องมู่หรงเฉิน" แม่ทัพผู้เหี้ยมโหดและเย็นชาดั่งพญายม ทว่ากลับถูกกลั่นแกล้งและวางยาพิษอย่างช้าๆ เพื่อกำจัดให้พ้นทางจากสตรีผู้ทะเยอทะยานอย่าง "คุณหนูรองจ้าวเฟยเฟย" นี่นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างของตัวละครอาภัพในนิยายจีนโบราณที่นางเพิ่งอ่านจบก่อนจะหมดสติคาโต๊ะทำงานอย่างนั้นหรือ ความตายในโลกเก่าและการเกิดใหม่ในร่างของสตรีผู้กำลังจะถูกสังหารอย่างไร้ความปรานี... ช่างเป็นตลกร้ายสิ้นดี "ข้าไม่ได้แกล้ง" ไป๋ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด นางก้มลงมองมือเรียวขาวที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและคราบเลือดแห้งกรัง สัญชาตญาณแพทย์อัจฉริยะวิเคราะห์อาการของตนเองในเสี้ยววินาที 'พิษกู่สลายวิญญาณ... ออกฤทธิ์ทำลายระบบประสาทและอวัยวะภายในอย่างช้าๆ หากปล่อยไว้ไม่เกินสามั่วยาม หัวใจจะวายเฉียบพลัน' ช่างเป็นการวางยาที่แยบยลและเลือดเย็นยิ่งนัก! ปัง! เสียงถีบประตูเรือนไม้ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน บานประตูไม้แกะสลักพังครืนลงมาฝุ่นตลบอบอวล ร่างสูงใหญ่สง่างามในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทองก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ไอสังหารอันเยือกเย็นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งห้องจนอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น มู่หรงเฉิน... ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของแผ่นดิน ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพเซียนสลักแต่ไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองสภาพห้องและหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของไป๋ลี่หลิน รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาจนสาวใช้ข้างกายหมอบกราบราบกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ยังไม่ตายอีกหรือ... ไป๋ลี่หลิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ประดุจเสียงคำรามของพญาเสือโคร่งที่บาดเจ็บ "เจ้าใช้วิธีมารยาอันใดอีก เพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า" ไป๋ลี่หลินเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามี แม้ร่างกายจะอ่อนแอจนแทบทรงตัวไม่ไหว แต่นางมิได้หลบสายตาดุดันคู่นั้นแม้แต่น้อย มุมปากของแพทย์หญิงสาวกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นชา ท้าทาย และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้แก่ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นจนต้องหรี่ตาลงอย่างพิจารณา "เรียกร้องความสนใจจากท่านอ๋องผู้ไร้หัวใจเช่นท่านรึเพคะ?" ไป๋ลี่หลินแค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าแต่ชัดถ้อยชัดคำ "เกรงว่าหม่อมฉันคงไม่มีเวลาว่างมากขนาดนั้น ในเมื่อท่านอ๋องเสด็จมาได้จังหวะพอดี... เช่นนั้นเรามาคุยเรื่อง 'ใบหย่า' กันให้จบสิ้นเสียทีเถอะเพคะ" สิ้นคำกล่าวของนาง ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมไปทั่วทั้งเรือนร้างทันที มู่หรงเฉินชะงักฝีเท้า แววตาดุร้ายฉายแววระอุด้วยความกรุ่นโกรธที่สตรีในอาณัติกล้าอาจหาญถึงเพียงนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ บ่าวรับใช้นอกเรือนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับถาดไม้รองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด บ่าวผู้นั้นคุกเข่าตัวสั่นงันทูลรายงานด้วยเสียงละล่ำละลัก "ท่านอ๋อง... พระราชโองการลับจากในวังหลวง ด่วนที่สุดเพคะ!" มู่หรงเฉินรับม้วนกระดาษสีเหลืองทองประทับตราหยกมังกรมาถือไว้ สายตาคมกริบเหลือบมองไปที่ไป๋ลี่หลินแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆคลี่พระราชโองการออกอ่าน ทว่าทันทีที่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรบรรทัดแรก ใบหน้าคมเข้มของท่านอ๋องผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด กลับพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความตกตะลึงระคนโทสะระลอกใหญ่ ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะลุมิติมา ณ ที่นี้นะคะ