จุดต่ำสุดของชีวิต

แฟ้มเอกสารปกหนังเทียมสีน้ำตาลถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น แผ่นกระดาษรายงานการตรวจสอบภายในปลิวว่อนหลุดออกจากแฟ้มราวกับใบไม้ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยอบอวลปะปนกับกลิ่นอายความตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ชั้นที่สี่สิบของบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำแห่งนี้ สายตาของคณะกรรมการบริหารนับสิบชีวิตจ้องมองมาที่ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดูแคลน เหยียดหยาม และสมเพช “รินทร์... คุณอธิบายเรื่องนี้หน่อยสิครับ ว่าทำไมตัวเลขในบัญชีโครงการลับถึงหายไปสามสิบล้านบาทในคืนเดียว และชื่อผู้รับเงินปลายทางถึงเป็นบัญชีส่วนตัวของคุณ” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นของ “ภาคิน” รองประธานกรรมการบริหารหนุ่มไฟแรงดังขึ้น เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่กำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยดิ้นรนอยู่ในกำมือ รินทร์ก้มมองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้าของตนเอง ลมหายใจของเขาผ่อนเข้าออกอย่างช้าๆ เพื่อควบคุมสติที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายใน อดีตพนักงานรายวันผู้ไต่เต้าขึ้นมาจากตำแหน่งระดับล่างสุดด้วยหยาดเหงื่อและความซื่อสัตย์สุจริตตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเขาจะต้องมาตกเป็นแพะรับบาปในคดีอารกรรมทางการเงินที่ตนเองไม่ได้เป็นคนก่อ “ผมไม่ได้เป็นคนทำครับ... ท่านรองภาคิน” รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้แววตาจะฉายความเหนื่อยล้า แต่ความนิ่งสงบภายในกลับทำให้ภาคินรู้สึกขัดใจเล็กน้อย “บันทึกการทำธุรกรรมทั้งหมดมีรหัสผ่านระดับผู้บริหารสูงสุด ซึ่งผมไม่มีสิทธิ์เข้าถึงตั้งแต่แรก เอกสารพวกนี้ถูกปลอมแปลงขึ้นมาเพื่อโยนความผิดให้ผมชัดๆ” “ปลอมแปลงงั้นเหรอ?” เสียงหัวeเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านข้าง รินทร์เบือนสายตาไปมองคนที่ยืนอยู่เคียงข้างภาคิน— “พิมพ์ชนก” แฟนสาวที่เขาคบหาดูใจกันมานานถึงสี่ปีเต็ม ในฐานะหัวหน้าแผนกการเงิน เธอคือคนที่รู้ดีที่สุดว่าเขาทำงานหนักแค่ไหนและซื่อสัตย์เพียงใด แต่วันนี้ หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตากลับมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเขากลายเป็นคนแปลกหน้าไร้ค่า “รินทร์ อย่าหาข้อแก้ตัวให้มันน่าสมเพชเลยค่ะ” พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ “ตลอดเวลาที่คุณทำงานอยู่ที่นี่ ฉันช่วยปกป้องคุณมาตลอดเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเรา แต่หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้แล้ว คุณยังกล้าพูดหน้าตาเฉยอีกเหรอว่าบริสุทธิ์? ฉันผิดเองค่ะที่เคยตาถ่านคบคนเห็นแก่ตัวอย่างคุณ” คำพูดนั้นราวกับมีดคมกริบที่กรีดลงบนกลางใจ รินทร์ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เขาวาดฝันว่าจะสร้างอนาคตด้วยกัน จะกลายเป็นคนแรกที่หยิบหินขึ้นมาปาใส่เขาในวันที่เขากำลังจะจมน้ำ ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังมันชาจนแทบไม่รู้สึกอะไร แต่สิ่งที่เหลืออยู่คือความเย็นเยียบที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจของเขาจนหมดสิ้น “คุณพูดคำนี้ได้เต็มปากเลยสินะ พิมพ์ชนก” รินทร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว จนทำให้เธอต้องหลบสายตาไปชั่วขณะ “เงินสามสิบล้านบาทในบัญชีนั้น มันถูกโอนต่อไปยังบัญชีสำรองในต่างประเทศ ซึ่งเป็นชื่อของใคร... คุณก็น่าจะรู้ดีกว่าใครทั้งหมดไม่ใช่เหรอครับ?” “หุบปากนะ!” ภาคินตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้จุดดำมืด “แกยังมีหน้ามากล่าวหาผู้บริหารอีกเหรอ! ไล่เขาออก! แล้วแจ้งความดำเนินคดีข้อหายักยอกทรัพย์ขั้นสูงสุด เอาตัวมันออกไปจากบริษัทของฉันเดี๋ยวนี้!” การ์ดรักษาความปลอดภัยร่างยักษ์สองคนพุ่งเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างของรินทร์ทันที แรงกดมหาศาลพยายามกดให้เขาลงไปคุกเข่ากับพื้น แต่รินทร์กลับเกร็งกล้ามเนื้อฝืนยืนหยัดไว้อย่างมั่นคง แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ดวงตาสนเท่ห์กวาดมองทุกคนในห้องประชุมด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתทึบขึ้นมาทันตาเห็น “จำวันนี้เอาไว้ให้ดีนะครับ... พวกคุณทุกคน” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม ก่อนที่เขาจะถูกลากตัวออกไปตามทางเดินยาวของบริษัท ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ของพนักงานที่ยืนมุงดูด้วยความตื่นตระหนก พิมพ์ชนกยืนมองตามหลังเขาไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอเพียงแต่จัดปกเสื้อให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับไปยืนข้างภาคินราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างของรินทร์ถูกโยนลงมาที่บริเวณทางเข้าหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาปรอยๆ รินทร์ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเนื้อตัว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าหน้าจอแตกออกมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก ภาพวอลเปเปอร์หน้าจอคือรอยยิ้มที่สดใสของ “ลินิน” คู่ชีวิตผู้คอยเคียงข้างเขาในวันที่ยากจนข้นแค้น ผู้หญิงคนเดียวในโลกที่ไม่ได้มองเขาที่เงินตราหรือฐานทางสังคม เมื่อนึกถึงลินิน หัวใจที่ด้านชาไปชั่วขณะก็กลับมาอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปัดเป่าความขุ่นมัวในจิตใจทิ้งไป เขากำลังจะกดโทรศัพท์หาเธอเพื่อบอกว่าเขาลาออกจากงานแล้ว แต่ทว่า... หน้าจอโทรศัพท์มือถือกลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการแจ้งเตือนจากสายเรียกเข้าใดๆ ข้อความปริศนาสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ ขัดขวางทุกการกระทำของเขาอย่างกะทันหัน ตัวอักษรสีเลือดเหล่านั้นขยับเรียงตัวทีละคำด้วยความเร็วสูง ราวกับมีชีวิตจิตใจ และไม่มีระบบปฏิบัติการใดในโลกที่จะทำแบบนี้ได้ [ ตรวจพบสภาวะจิตใจแตะจุดต่ำสุดของขีดจำกัดมนุษย์... ] [ เงื่อนไขลับในการปลุกพลังแห่ง "ระบบผู้กล้า" สำเร็จลุล่วง 100% ] [ กำลังทำการซิงโครไนซ์เข้ากับจิตวิญญาณแห่งจักรวาล... ] [ ยินดีด้วยครับ ท่านคือผู้ถูกเลือกให้ครอบครอง "บัลลังก์เหนือโชคชะตา" ระดับแรงก์ SSS ] รินทร์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความงุนงง เขานิ่วหน้ามองหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรใหม่จะปรากฏขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนประหลาดที่ดังขึ้นในหัวสมองโดยตรง ไม่ใช่เสียงจากลำโพงโทรศัพท์ แต่มันดังมาจากห้วงลึกแห่งจิตสำนึกของเขาเอง [ ระบบมอบรางวัลต้อนรับผู้เล่นหน้าใหม่: "บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card)" ได้ถูกผูกเข้ากับบัญชีจิตวิญญาณของท่านเรียบร้อยแล้ว ] [ ยอดวงเงินคงเหลือปัจจุบัน: อนันต์ (Infinity) ] [ ภารกิจเร่งด่วนบทที่ 1: "กวาดล้างหนอนบ่อนไส้" — จงใช้พลังแห่งอำนาจเงินตรา ซื้อกิจการทั้งหมดของบริษัทที่เพิ่งไล่คุณออกภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อตบหน้าพวกมันให้สุนัขไม่รับประทาน ] ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องดังสนั่นมาจากฟากฟ้าเหนือตึกระฟ้า เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทลายพรางโลโก้ทองคำลำใหญ่ ลอยตัวนิ่งสนิทอยู่กลางสายฝนที่กำลังตกหนัก บันไดเชือกถูกหย่อนลงมาตรงหน้าของรินทร์พอดี พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบที่ก้าวลงมาโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อมท่ามกลางสายฝน “ท่านประธานครับ... รถพร้อมแล้วครับ นอกนั้น หนี้สินทั้งหมดห้าพันล้านของตระกูลภาคิน ถูกธนาคารกลางซื้อคืนและสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้วในวินาทีนี้ครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่จุดเริ่มต้นแห่งการล้างแค้นครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS