งานเลี้ยงหน้ากาก

"ถ้าคิดว่าเงินเพียงไม่กี่ล้านจะซื้อศักดิ์ศรีของตระกูลเวสเปอร์ได้ ก็เชิญวางเช็คใบนั้นลงบนถังขยะเถอะครับ คุณชายรอง" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานของรินทร์ดังขึ้นกลางโถงจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร ที่ซึ่งเหล่าฮันเตอร์ชนชั้นสูงและมหาเศรษฐีต่างมารวมตัวกันเพื่อประมูลทรัพยากรจากดันเจี้ยนระดับ S ทันทีที่เขาเดินก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับลินิน บรรยากาศภายในงานที่เคยอื้ออึงพลันเงียบสนิทลงราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา รินทร์อยู่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อผ้าไหมอิตาลีสีดำสนิท ขับเน้นรูปร่างที่ดูภูมิฐานและแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ส่วนลินินในชุดเดรสราตรีสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนดูสง่างามราวกับราชินีผู้กุมชะตาชีวิต เธอกุมมือรินทร์แน่น แต่แววตาของเธอนั้นไม่มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย "แก... ไอ้คนไร้ค่าวันนั้น แกกล้าดียังไงถึงเข้ามาในงานนี้!" ชายหนุ่มร่างท้วมที่ถูกรินทร์หักหน้าเมื่อครู่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาคือ 'คุณชายรอง' แห่งตระกูลธุรกิจค้าอาวุธฮันเตอร์ผู้เคยกดขี่รินทร์ในสมัยที่เขายังเป็นแค่พนักงานรายวัน รินทร์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่ขยับเนคไทเล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลัง ชายชุดดำสองคนก้าวออกมาวางกระเป๋าเอกสารสีเงินลงบนโต๊ะใจกลางห้องประชุม ก่อนจะเปิดมันออก เผยให้เห็นแผ่นชิปสีดำสนิทที่มีตราประทับของธนาคารกลางฮันเตอร์—'บัตรเครดิตระดับแบล็กไดมอนด์' ที่ไม่มีวันจำกัดวงเงิน "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อศักดิ์ศรีของคุณหรอกครับ เพราะคนอย่างคุณ... ไม่เคยมีค่าพอที่จะให้ผมซื้อ" รินทร์แสยะยิ้มที่มุมปาก "ผมมาที่นี่เพื่อซื้อ 'บริษัท' ของคุณ แล้วเปลี่ยนให้เป็นโกดังเก็บขยะของระบบขนส่งที่ผมเป็นเจ้าของ" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง พนักงานต้อนรับและเหล่านักลงทุนต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นตะลึง ข้อมูลเรื่องมหาเศรษฐีปริศนาที่กำลังกว้านซื้อหุ้นในตลาดฮันเตอร์ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าคนคนนั้นจะเป็นชายหนุ่มที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า ลินินบีบมือรินทร์เบาๆ เธอเห็นภาพเงาสะท้อนในดวงตาของเหล่าผู้คนที่เคยก้มหัวให้กับเงินตรา ตอนนี้พวกเขากำลังมองรินทร์ด้วยความหวาดกลัวและเคารพยำเกรง รินทร์ไม่ได้แค่มีเงิน แต่เขามี 'อำนาจ' ที่จะบดขยี้ชีวิตใครก็ได้เพียงแค่ปลายนิ้ว "นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน! ใครก็ได้ไล่มันออกไป!" คุณชายรองตะโกนลั่น แต่กลับไม่มีบอดี้การ์ดคนไหนขยับตัว เพราะพวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่า เงินในบัญชีของรินทร์นั้นมากกว่ามูลค่าทรัพย์สินรวมทั้งหมดของตระกูลเวสเปอร์ในห้องนี้เสียอีก รินทร์เดินตรงไปที่หน้าจอประมูลขนาดใหญ่ เขาวางมือลงบนเครื่องสแกน ข้อมูลดิจิทัลสีทองสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง [ยืนยันตัวตนระดับ: SSS - ผู้ถือครองอำนาจสูงสุด] [สถานะการเงิน: ไร้ขีดจำกัด] [คำสั่ง: เหมาซื้อทรัพยากรทั้งหมดในรอบประมูลนี้] "เงินคืออำนาจ แต่มันไม่ใช่สิ่งเดียวที่ผมมี" รินทร์หันกลับมามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขาด้วยสายตาที่ไร้ก้นบึ้ง "ในโลกที่อสูรกำลังจะบุกเข้ามา สิ่งที่พวกคุณควรห่วงไม่ใช่การรักษาตำแหน่งในสังคม แต่คือการมีชีวิตรอด... ซึ่งในกรณีของคุณ ผมขอยกเว้นครับ เพราะคุณไม่มีค่าพอแม้แต่จะเป็นเกราะกันกระสุนให้ผม" เขาสั่งงานผ่านระบบสื่อสารส่วนตัวในเสี้ยววินาที ข้อมูลการทุจริตทางการเงินของตระกูลเวสเปอร์ถูกส่งตรงเข้าสู่หน้าจอสื่อมวลชนที่มาร่วมงานอย่างพร้อมเพรียง ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในทันที เสียงด่าทอ เสียงอ้อนวอน และเสียงแจ้งเตือนจากธนาคารดังระงมไปทั่วโถงจัดเลี้ยง รินทร์โอบเอวของลินินแล้วก้าวเดินออกมาจากความวุ่นวายอย่างมั่นคง เขาไม่จำเป็นต้องหันหลังกลับไปมองซากปรักหักพังที่เขาสร้างขึ้น เพราะจุดหมายของเขาไม่ได้อยู่แค่ในงานเลี้ยงนี้ แต่มันอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารของโลกฮันเตอร์ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องโถง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทเหล็กก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบที่เหลืออยู่ ทุกคนต่างหยุดชะงัก ชายในชุดคลุมสีเทาเข้มพร้อมตราสัญลักษณ์กองกำลังพิทักษ์โลกที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง ก้าวเข้ามาขวางเส้นทางของเขา "รินทร์... ยินดีที่ได้พบ" ชายผู้นั้นถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่รินทร์คุ้นเคยดี มันคือคนที่เขาเคยสาบานว่าจะต้องเอาคืนให้สาสมในชาติที่แล้ว "แต่น่าเสียดายนะที่เงินของนาย... มันซื้อความตายที่กำลังจะมาถึงไม่ได้" ชายผู้นั้นขยับมือเปิดกล่องไม้เก่าแก่ในมือ และสิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในนั้นทำให้ลินินถึงกับหน้าถอดสี รินทร์หยุดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ทว่าในดวงตาของเขากลับไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย "งั้นก็ดีครับ เพราะผมเองก็รอคอยที่จะได้เล่นเกมไล่ล่ากับคุณมานานแล้วเหมือนกัน" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS