ชัยชนะที่เด็ดขาด

ความเงียบงดงามเสมอเมื่อมันถูกขับเน้นด้วยเสียงกรีดร้องของความพินาศ เอกสารนับร้อยฉบับปลิวว่อนกลางห้องโถงประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์นานาชาติ เม็ดเหงื่อกาฬไหลหยดลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาจากใบหน้าของ "อธิบดีบดินทร์" ผู้เคยประกาศก้องถึงอำนาจและบารมีเหนือผู้ใด บัดนี้ มือทั้งสองข้างของเขา(ที่สั่นเทาจนไม่สามารถควบคุมได้)กำลังพยายามคว้าจับเศษกระดาษที่ประกาศการยึดทรัพย์ อายัดบัญชี และการถอดถอนยศฮันเตอร์ระดับ S แบบไร้เงื่อนไข "มัน... มันเป็นไปไม่ได้! หุ้นทั้งหมดของผมถูกซื้อกิจการไปได้อย่างไรในเวลาไม่ถึงสามนาที!" เสียงคำรามแหบพร่าหลุดออกจากลำคอของคนที่เคยอยู่จุดสูงสุด ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก รินทร์ไม่ได้ขยับตัวเข้าไปใกล้ เขายังคงรักษาระยะห่างอันทรงอำนาจไว้ พร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดเช็ดนิ้วมือราวกับเพิ่งสัมผัสสิ่งสกปรก "ความโลภมักทำให้มนุษย์ตาบอดเสมอครับท่านอธิบดี... คุณคิดว่าอำนาจที่ซื้อด้วยเงินทุจริตและการเหยียบย่ำผู้อื่น จะมีความมั่นคงสักแค่ไหนกันเชียว" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสด บรรดาสื่อมวลชนและผู้บริหารระดับสูงที่เคยเลียแข้งเลียขาบดินทร์ ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะพวกเขารู้ดีว่า ในวินาทีนี้ รินทร์ไม่ได้เป็นเพียงแค่อดีตฮันเตอร์ที่พวกเคยหัวเราะเยาะอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือ "ผู้ถือครองระบบทัณฑ์ทรมานและมหาอำนาจการเงิน" ที่สามารถลบชื่อของใครก็ตามออกจากแผนที่โลกใบนี้ได้ด้วยปลายนิ้ว ลินิน หญิงสาวผู้ยืนเคียงข้างรินทร์มาโดยตลอดตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต เอื้อมมือเรียวไปแตะแขนเสื้อสูทของชายหนุ่มเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นดึงความเกรี้ยวกราดทั้งหมดในห้องให้สงบลงอย่างน่าประหลาด รินทร์หันไปสบตาคู่ชีวิตด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงทันที—ความอ่อนโยนที่มีให้เพียงเธอผู้เดียวบนโลกใบนี้ "เหนื่อยไหมครับคนดี" รินทร์เอמהเสียงนุ่ม พรางขยับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ไม่เลยค่ะ... เอ่อ ไม่เลยครับ" ลินินเผลอหลุดคำพูดเก่าๆ ออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบแก้คำด้วยรอยยิ้มเขินอาย "รินทร์ต่างหากที่ต้องจัดการเรื่องพวกนี้แทนลินินทั้งหมด" "เพื่อคุณแล้ว... ต่อให้ต้องซื้อทั้งโลกใบนี้ ผมก็ยินดีทำครับ" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นดังพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องโถงสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ มันคือความรักที่มั่นคงและยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใด บดินทร์ที่ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นเงยหน้าขึ้นด้วยความเคียดแค้น "แก... แกมันแค่ไอ้สวะเศษสวะที่ฉันเคยเขี่ยทิ้ง! ทำไมแกถึง..." *ฉับ!* เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ร่างของบดินทร์ก็ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่พลังงานสีดำทมิฬจากระบบทัณฑ์ทรมาน SSS แสงสีแดงฉานสาดส่องลงมากลางห้อง พร้อมกับหน้าต่างสถานะโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ บ่งบอกถึง "บทลงโทษขั้นสุดท้าย" ศัตรูผู้เคยยิ่งใหญ่สูญสิ้นไม่เพียงแค่ทรัพย์สินและอำนาจ แต่ชื่อเสียงและเกียรติยศตลอดชีวิตของเขาถูกลบเลือนจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวในประวัติศาสตร์ฮันเตอร์ "ชื่อของคุณ... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป จะถูกบันทึกไว้ในฐานะ 'อาชญากรไร้ตัวตน' ห้ามมีใครในโลกใบนี้จดจำหรือเอ่ยถึงมันอีก" รินทร์กล่าวประกาศิตด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเด็ดขาด ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนสุดท้ายดังขึ้นก่อนที่ร่างของบดินทร์จะถูกลบเลือนหายไปจากความทรงจำของคนในห้องทีละน้อย เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจของทุกคนที่เหลืออยู่ รินทร์โอบไหล่ลินินไว้แนบกาย เตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องโถงแห่งความอัปยศนี้ เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ที่พวกเขาสร้างร่วมกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอระบบสีดำสนิทที่ควรจะปิดการทำงานไปแล้ว กลับส่งเสียงเตือนสัญญานเตือนภัยระดับสูงสุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า... [แจ้งเตือนด่วนจากระบบแม่ข่าย: ตรวจพบการเชื่อมต่อจาก "ผู้เล่นลำดับที่ 0" — บุคคลผู้สร้างระบบทัณฑ์ทรมานที่คุณครอบครองอยู่ กำลังเดินทางมาถึงจุดพิกัดของคุณในอีก... 10 วินาทีข้างหน้า] แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS