แผนการเปย์ที่ไม่มีใครรู้

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวเข้ามาในเขตบ้านผมอีกเพียงก้าวเดียว ผมจะถือว่านั่นเป็นการประกาศสงครามกับกองกำลังเพียงคนเดียวที่มีอยู่ และผมเชื่อว่าคุณคงไม่อยากรู้หรอกนะว่าทหารที่ปลดประจำการอย่างผม จะจัดการกับคนนิสัยเสียอย่างไร" ศิลาไม่ได้ตะโกน แต่เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลทำให้ป้าสะใภ้จอมโลภที่กำลังจะยื่นมือเข้ามาแตะต้องตะกร้าผักของลินดาถึงกับชะงักงัน ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งบัดนี้ซีดเผือด นางรีบถอยกรูดจนเกือบเสียหลักล้มลงกับพื้นดิน ก่อนจะพึมพำสาปแช่งเบาๆ แล้วเดินกะโผลกกะเผลกหนีไปจากหน้าบ้านด้วยความหวาดกลัว ลินดาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้รู้สึกสงสาร แต่กลับรู้สึกขบขันในใจ ความเฉียบขาดของสามีร่างกำยำคนนี้มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอยู่เสมอ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกปลอดภัยที่เขาหยิบยื่นให้โดยไม่หวังผลตอบแทน "จัดการได้เรียบร้อยนะครับ" ศิลาหันมาหาเธอ ใบหน้าคมเข้มที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นทันตาเห็น "คุณทำเกินไปหรือเปล่าครับศิลา? เดี๋ยวพวกนั้นก็หาเรื่องมาโวยวายที่ไร่เราอีกจนได้" ลินดาถามพลางเดินเข้าไปใกล้ เขาขยับตัวเข้าหาเธอโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายของแดดและกลิ่นดินอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เธอยิ้มออกมา "ถ้าพวกนั้นไม่รู้จักคำว่าพอ ผมก็มีวิธีจัดการที่เด็ดขาดกว่านี้ครับ" เขาตอบพลางหลบสายตาไปทางหนึ่ง ท่าทางดูมีพิรุธเล็กน้อย "เอ้อ... ลินดา ผมมีอะไรบางอย่างจะให้คุณ" ศิลาผายมือไปยังมุมหนึ่งของระเบียงบ้าน ที่นั่นมีกล่องไม้ใบใหญ่หลายใบวางกองกันอยู่ เมื่อเขากางผ้าคลุมออก ลินดาก็ถึงกับตาค้าง อุปกรณ์เครื่องครัวเหล็กกล้าชั้นดี ชุดมีดญี่ปุ่นเกรดพรีเมียมที่เธอเคยบ่นอุบในใจว่าอยากได้แต่ราคาสูงลิ่ว รวมไปถึงเตาอบแบบฝังรุ่นใหม่ล่าสุดที่แทบจะไม่มีวางขายทั่วไปในท้องตลาด "นี่มัน... คุณไปเอามาจากไหนครับ? มันไม่ใช่ของราคาถูกเลยนะ" เธอถามเสียงสั่น "ไม่ต้องสนใจเรื่องราคาหรอกครับ สิ่งที่สำคัญคือเชฟฝีมือระดับคุณ ควรจะมีอาวุธที่คู่ควรกับฝีมือการทำอาหารของคุณ" เขาเกาหัวอย่างเขินอาย "ผมเห็นคุณมองนิตยสารเล่มนั้นซ้ำๆ หลายวันแล้ว ผมเลย... ให้เพื่อนที่กรุงเทพฯ จัดการส่งมาให้" ลินดาเดินเข้าไปสำรวจอุปกรณ์เหล่านั้น นิ้วเรียวสัมผัสผิวเหล็กที่เย็นเฉียบและประณีต ความใส่ใจของเขาไม่ใช่แค่การเปย์เพื่อเอาใจ แต่คือการสนับสนุนความฝันของเธออย่างเต็มกำลัง ในขณะที่คนอื่นพยายามจะสูบเลือดสูบเนื้อจากผลผลิตในไร่ ชายตรงหน้ากลับพยายามเติมเต็มในสิ่งที่เธอขาดโดยไม่เคยปริปากถามถึงความคุ้มค่า "ขอบคุณนะครับ" ลินดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย "แต่อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ผมเองก็ไม่ได้ต้องการของฟุ่มเฟือยขนาดนี้" "ถ้ามันจะช่วยให้คุณมีความสุข และทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมทานทุกวัน ผมว่ามันคุ้มค่าที่สุดในชีวิตผมเลยครับ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ในค่ำคืนนั้น หลังจากการติดตั้งอุปกรณ์เสร็จสิ้น ลินดาเข้ามิติพิเศษเพื่อเก็บเกี่ยวสมุนไพรหายากและผักผลไม้คุณภาพสูง เธอตั้งใจจะรังสรรค์เมนู 'สเต็กเนื้อวากิวซอสไวน์แดงสูตรลับ' เพื่อเป็นการขอบคุณชายหนุ่ม กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและเนื้อย่างระดับพรีเมียมลอยละล่องออกไปไกลจนถึงรั้วบ้าน กระจายตัวไปตามสายลมจนเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องหยุดชะงักและกลืนน้ำลาย ทว่าในจังหวะที่ลินดากำลังตักซอสราดลงบนเนื้อ ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นผ่านสันหลังเหมือนมีใครบางคนกำลังแอบมองอยู่จากพุ่มไม้หนาทึบข้างสวน เธอวางมีดลงทันทีพลางขมวดคิ้วแน่น ศิลาที่เพิ่งเดินกลับมาจากโรงเก็บของหยุดชะงัก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบความมืดมิดของไร่ที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า เขาหยิบไฟฉายส่องกราดไปยังพุ่มไม้และพบกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงไฟฉายวาวโรจน์ด้วยความอาฆาตแค้น "ใครน่ะ!" ศิลาตวาดก้องพร้อมพุ่งตัวออกไปทันที ทว่าร่างนั้นไม่ได้วิ่งหนี กลับค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลินดาถึงกับหน้าถอดสี... นั่นคือคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่ประทับตราสีแดงฉานอันน่าสะพรึงกลัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและสะใจไปพร้อมกับผมนะครับ