สิ้นสุดทางรัก

เสียงปลายปากกาหมึกซึมกระทบกับกระดาษเนื้อดีดังชัดเจนในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด รินรดาวางเอกสารแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ท่าทางของเธอสงบนิ่งทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่คิรากรไม่เคยสัมผัสมาก่อน คิรากรละสายตาจากจอแล็ปท็อป กวาดสายตาคมกริบมองเอกสารที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตาภรรยาที่แต่งงานกันมาสามปีด้วยแววตาเหยียดหยันตามความเคยชิน "ใบหย่าเหรอ รินรดา? นี่คือวิธีเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ที่เธอคิดได้หลังจากเงียบไปหลายเดือนงั้นหรือ?" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกดุจมีดโกน รินรดาไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยืนตัวตรง หลังตรงดั่งเช่นที่ฝึกฝนตัวเองมาตลอดระยะเวลาที่ถูกละเลย "ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจ คิรากร แต่ฉันกำลังเรียกร้องอิสรภาพของตัวเองคืนมา" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน "เซ็นเถอะค่ะ... เอ้อ... เซ็นชื่อลงไปเสียเถอะครับ เราจบกันแค่นี้เถอะ" คิรากรหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "อิสรภาพ? เธอมีชีวิตที่สุขสบายในฐานะภรรยาของผม มีเงิน มีหน้ามีตา แล้วเธอจะเอาอะไรอีก? อย่าเล่นบทนางเอกผู้ถูกกระทำนักเลย มันน่าสมเพช" "ชีวิตที่สุขสบาย?" รินรดาทวนคำนั้นด้วยรอยยิ้มสมเพชตนเอง "สำหรับคุณ... บ้านคือสถานที่ไว้ซุกหัวนอน สำหรับคุณ... ภรรยาคือไม้ประดับที่ต้องวางไว้ให้ถูกที่ แต่สำหรับฉัน... สามปีที่ผ่านมาคือคุกที่ไม่มีลูกกรงคอยกักขัง ฉันเหนื่อยที่จะต้องรอคอยเศษเสี้ยวความรักที่คุณไม่เคยมีให้ ผมไม่โกรธหรอกครับถ้าคุณจะมองว่าผมเป็นคนผิด แต่ขอแค่คุณปล่อยผมไป" คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ความนิ่งเฉยในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาด มันไม่ใช่ความเสียใจ ไม่ใช่การประชดประชัน แต่มันคือความว่างเปล่าที่เขาสัมผัสได้ว่าเขาได้สูญเสียเธอไปแล้วจริงๆ "ถ้าฉันไม่เซ็นล่ะ?" เขาเลิกคิ้วท้าทาย "ถ้าคุณไม่เซ็น ฉันจะฟ้องหย่า ด้วยเหตุผลที่ว่าคุณทิ้งร้างหน้าที่สามีและมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผมว่าคนอย่างคิรากร... ไม่ชอบให้เรื่องอื้อฉาวไปปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจหรอกจริงไหมครับ?" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตา คิรากรบดกรามแน่น ความทะเยอทะยานและอีโก้ที่ค้ำคอทำให้เขาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ในวินาทีนี้ เขากลับพบว่าคำพูดของเธอนั้นไม่มีช่องว่างให้เขาโต้กลับ เขาหยิบปากกาขึ้นมา จรดลงบนใบหย่าด้วยท่าทีดุดัน ก่อนจะปาเอกสารกลับมาทางเธอ "ได้... ถ้าเธออยากไปนักก็ไปสิ แต่อย่าหวังว่าเธอจะได้อะไรจากบ้านหลังนี้แม้แต่ชิ้นเดียว เพราะทุกอย่างที่เธอใช้ ทุกอย่างที่เธอมี มันเป็นของผม!" รินรดาไม่ตอบโต้ เธอหยิบใบหย่าที่ลงนามแล้วขึ้นมาด้วยมือที่มั่นคง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานนั้นไป ทิ้งให้ชายหนุ่มผู้ทรนงนั่งอยู่กับความเงียบงันที่เขารู้สึกได้ถึงรอยร้าวในหัวใจ... รอยร้าวที่เขาเพิ่งสร้างมันขึ้นด้วยมือตัวเอง สองชั่วโมงต่อมา... ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่รินรดาแอบมาเช่าไว้เป็นที่พักพิงใหม่ บรรยากาศภายในห้องกลับตรงกันข้ามกับคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอจากมาอย่างสิ้นเชิง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบดังขึ้นเมื่อเห็นแม่เดินเข้ามาในห้อง "แม่ริน! แม่รินกลับมาแล้ว!" ลันตาวิ่งเข้ามากอดขาผู้เป็นแม่แน่น รินรดาทรุดตัวลงนั่ง กอดร่างเล็กนั่นไว้ด้วยความรักที่เปี่ยมล้น ความเจ็บปวดที่ได้รับจากคนใจร้ายในตอนเช้าดูจะมลายหายไปสิ้นเมื่อได้สัมผัสกับความอบอุ่นที่แท้จริง "วันนี้ลูกสาวแม่เป็นเด็กดีไหมคะคนเก่ง?" รินรดาหอมแก้มยุ้ยของลูกสาวซ้ำๆ สัมผัสถึงลมหายใจที่สะอาดบริสุทธิ์ของแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียว "หนูเป็นเด็กดีที่สุดเลยค่ะ แม่รินดูสิ หนูวาดรูปครอบครัวของเราแล้ว" ลันตาชี้ไปที่กระดาษวาดเขียนบนโต๊ะ เป็นรูปผู้หญิงตัวสูงข้างๆ กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่จับมือกันแน่น รินรดาน้ำตาคลอเบ้า เธอโอบกอดลูกไว้แน่น เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มีวันให้ใครหน้าไหนมาพรากแก้วตาดวงใจไปจากเธออีก ความลับเรื่องที่ลันตาคือลูกของคิรากรนั้น จะต้องถูกฝังลงดินไปพร้อมกับทะเบียนสมรสใบนั้นตลอดกาล ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋า เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าในตะกร้าของเล่นที่ลูกสาวเพิ่งหยิบออกมาเล่นนั้น มีรูปถ่ายใบหนึ่งร่วงหล่นออกมา มันเป็นรูปที่เธอเคยแอบถ่ายคิรากรไว้เมื่อนานมาแล้ว แต่ในตอนนี้ รูปนั้นกลับมีรอยพับและรอยมือเด็กน้อยที่คอยชี้เล่นจนขอบยับเยิน เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นอย่างรุนแรง รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอสั่งกำชับคนดูแลให้เงียบเสียงไว้ แต่ใครกันที่ตามเธอมาถึงที่นี่ได้เร็วขนาดนี้? เธอเดินไปส่องตาแมว หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงคุ้นตาในชุดสูทราคาแพงยืนตบประตูหน้าห้องด้วยความเดือดดาล คิรากร... เขามาที่นี่ทำไม? ในจังหวะที่เธอยังลังเล ลันตาก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพร้อมกับหยิบรูปถ่ายใบนั้นชูขึ้นสูง "แม่รินขา... รูปคุณลุงใจดีที่หนูชอบเอามาเล่นด้วยคนนี้ เขาหล่อเหมือนหนูเลยใช่ไหมคะ?" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรีบคว้าตัวลูกสาวหลบเข้ามุมห้อง แต่ทว่าประตูห้องกลับถูกพังเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากคนข้างนอก! คิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยแววตาเกรี้ยวกราด แต่แล้วทุกอย่างกลับหยุดนิ่ง... สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของเด็กน้อยที่ยืนถือรูปถ่ายของเขาอยู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น... ดวงตาคู่นั้น... และรอยยิ้มที่เหมือนกับตัวเขาเองราวกับถอดแบบออกมาจากกระจกเงา มือหนาของคิรากรสั่นเทาเล็กน้อย เขาจ้องมองใบหน้าของเด็กหญิง ก่อนจะหันมามองใบหน้าซีดเผือดของรินรดาที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความกลัว "นั่น... รูปใคร?" เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองทั่วห้องก่อนจะมาหยุดที่ดวงตากลมโตของลันตาที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัย "แล้ว... เด็กคนนี้... ลูกใคร!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการค้นหาความจริงใน "หย่าให้ไกล...อย่าให้จำ" ครับ