เปิดหน้าสู้

“ถ้าคิดว่าอำนาจเงินสกปรกไม่กี่ร้อยล้าน จะซื้อความยุติธรรมในเมืองนี้ได้ทั้งหมด... แกคงประเมินคำว่า ‘อำนาจที่แท้จริง’ ต่ำเกินไปแล้วล่ะครับคุณธันวา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมคณะกรรมการพิเศษเพื่อการกวาดลحظฮันเตอร์ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนบนกรอบแว่นราคาแพงของธันวา ทายาทแห่งตระกูลอัศวเมธผู้กำลังยิ้มเยาะด้วยความมั่นใจเกินร้อย ใบหน้าของเขายับย่นด้วยความเย่อหยิ่ง ขณะที่นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกหรูหราเป็นจังหวะราวกับผู้กำชัยชนะในเกมนี้ เบื้องหน้าของธันวาคือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่อัดแน่นไปด้วยคำสั่งระงับใบอนุญาต และประกาศอายัดทรัพย์สินทุกชิ้นของบริษัทลึกลับที่เพิ่งก้าวขึ้นมาท้าทายอำนาจเก่าในตลาดฮันเตอร์ แน่นอนว่าเบื้องหลังกระดาษแผ่นบางเหล่านั้น คือเส้นสายระดับรัฐมนตรีที่พ่อของเขาคอยชักใยอยู่ “เด็กเมื่อวานซืนอย่างแก... คินน์ คิดจะเอาอะไรมาสู้กับตระกูลที่หล่อหลอมวงการนี้มาครึ่งศตวรรษ?” ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองคู่สนทนาด้วยความสมเพชเวทนา “ต่อให้แกจะมีเงินสดหมุนเวียนในมือสักกี่พันล้าน แต่ถ้าไม่มี ‘อำนาจทางการเมือง’ คอยคุ้มกะลาหัว แกก็เป็นได้แค่หมูในอวยที่รอวันโดนเชือดเท่านั้นแหละวะ” คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวหรือวิตกกังวลแม้แต่น้อย เขายกแก้วกาแฟอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ราวกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวเป็นเพียงฉากหลังของโรงละครสัตว์ ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างของคินน์กุมมือเรียอบางของรินเอาไว้แน่น นิ้วโป้งของเขาคอยลูบหลังมือเธอเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคง รินส่งยิ้มบางๆ กลับมาให้ ดวงตาคู่นั้นไม่มีความตื่นตระหนกเหลืออยู่เลย ตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเข้ามาเคียงข้างเขาในโลกที่โหดร้ายใบนี้ เธอก็เรียนรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับพายุฝนเพียงลำพัง “ความยุติธรรมไม่ได้ซื้อได้ด้วยนามสกุลหรอกครับคุณธันวา...” คินน์วางแก้วลง เสียงกระทบกับจานรองดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาชะงักไปชั่วขณะ “แต่มันขึ้นอยู่กับว่า... ใครคือผู้ถืออำนาจตัวจริงต่างหาก” ครืนนน—! เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะของธันวาสั่นสะท้านขึ้นมาขัดจังหวะ มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าธรรมดา แต่เป็นเสียงสั่นเตือนระดับฉุกเฉินที่ใช้ติดต่อภายในของกระทรวงมหาดไทยโดยเฉพาะ สีหน้าของธันวาเปลี่ยนเป็นขมวดมุ่นด้วยความฉุนเฉียว เขาชำเลืองมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิดก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น “มีอะไร! ผมกำลังจัดการเรื่องสำคัญอยู่... ว่าไงนะพ่อ!?” เสียงปลายสายหวีดลั่นจนหลุดลอดออกมานอกลำโพง น้ำเสียงของผู้นำตระกูลอัศวเมธสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ “ธันวา! แกไปก่อเรื่องอะไรไว้! ตอนนี้กรมการปกครองพิเศษส่งคำสั่งตรงลงมา... ปลดฟ้าผ่า! ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเราถูกอายัดภายใต้กฎหมายความมั่นคงแห่งรัฐ!” “ว่ายังไงนะพ่อ!? เป็นไปได้ยังไง! เส้นสายของเราที่กระทรวง...” “เส้นสายบ้าบออะไร! รัฐมนตรีเพิ่งโดนหามตัวไปสอบสวนเมื่อนาทีที่แล้วนี่เอง! และคนที่เซ็นคำสั่งตรวจสอบตระกูลเรา... มีอำนาจสูงสุดในฐานะ ‘ผู้บัญชาการพิเศษแห่งสภาความมั่นคงแห่งชาติ’ คนใหม่โดยตรง!” มือของธันวาเริ่มสั่นเทา หน้าจอโทรศัพท์เกือบจะหลุดร่วงจากอุ้งมือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู เขากวาดสายตากลับมามองคินน์ที่ยังคงนั่งนิ่งสนิท ราวกับล่วงรู้อนาคตทั้งหมดอยู่แล้ว ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ดังขึ้นเบื้องหน้าความเงียบงัน เขากดเปิดหน้าจออย่างไม่รีบร้อน ข้อความจากระบบลับที่เชื่อมต่อกับโครงสร้างพื้นฐานระดับประเทศปรากฏขึ้นเด่นชัด [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามแทรกแซงจากกลุ่มทุนอิทธิพล (ตระกูลอัศวเมธ)] [ระบบได้ดำเนินการทำลายเครือข่ายอิทธิพลและยึดอำนาจสั่งการรัฐบาลผ่านกลไกทางกฎหมายเรียบร้อยแล้ว] [ท่านได้รับรางวัลพิเศษ: "สิทธิ์ขาดในการบัญชาการหน่วยงานภาครัฐระดับสูง" (Supreme State Authority Privilege)] [ยอดเงินในบัญชีจ่ายคืนสะสมเพิ่มขึ้น: +5,000,000,000 เครดิต] คินน์ปรายตามองหน้าจอเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับธันวาที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้า “คุณพูดถูกครับคุณธันวา...” คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดุจใบมีดโกนอาบน้ำแข็ง “หมูในอวยน่ะ... มันอร่อยดีนะครับว่าไหม?” ก่อนที่ธันวาจะทันได้เปล่งเสียงร้องขอความเมตตา ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษในชุดเครื่องแบบเต็มยศก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวธันวาไว้ทุกด้าน เอกสารหมายจับสีแดงสดถูกวางกระแทกตรงหน้าเขาอย่างไร้ความปรานี คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากระชับสูทราคาแพงให้เข้าที่ ก่อนจะยื่นมือไปโอบไหล่บางของรินอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเมื่อมองไปยังหญิงสาวผู้เป็นดวงใจ “กลับกันเธอนะครับที่รัก... งานกวาดล้างขยะชิ้นใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ เสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะครับ” ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไปจากห้องประชุมท่ามกลางความโกลาหล โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายผู้เคยคิดจะเหยียบย่ำพวกเขาให้จมดินอีกเลย ... ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูใจกลางเมืองซึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความยิ่งใหญ่ของตระกูลอัศวเมธ ประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่กำลังถูกปิดตายด้วยโซ่ตรวนของทางการ เสียงไซเรนรถตำรวจกึกก้องไปทั่วท้องถนนยามค่ำคืน ท่ามกลางความมืดมิด มีร่างเงาปริศนาคนหนึ่งยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นรถยนต์ลีมูซีนสีดำสนิทของคินน์เคลื่อนตัวผ่านออกไปอย่างไร้ผู้ต้านทาน “หึ... เติบโตเร็วกว่าที่คิดไว้นี่ไอ้หนู... แต่เกมกระดานนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหากล่ะ” ***************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนโอเวอร์ลอร์ดซีโร่มาโดยตลอดนะครับ