ศึกน้ำลายกลางสภา

"งบประมาณหนึ่งแสนบาทสำหรับค่าป้ายไวนิลและพร็อพตกแต่งงานกีฬาสี? คุณกำลังเขียนนิทานก่อนนอนส่งสภาหรือไงคะคุณธันวา" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความประชดประชันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมสภา ประธานสาวนิเทศฯ อย่าง 'เพลงพิณ' กระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ขัดมันเสียงดังปัง จนคนรอบข้างสะดุ้งโหยง เว้นก็แต่คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ 'ธันวา' ประธานชมรมหมากรุกผู้มีใบหน้าราบเรียบราวกับรูปปั้นหินอ่อนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินจ้องมองคนตรงข้ามด้วยความเย็นชา เขาวางปากกาหมึกซึมในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะประสานนิ้วมือเข้าหากัน "ถ้าคุณเพลงพิณจะกรุณาใช้สมองที่มีรอยหยักมากกว่าเครื่องประดับผมบนหัวอ่านบรรทัดที่สามของหน้าสี่ คุณจะเห็นว่าตัวเลขนั้นรวมงบค่าจ้างบริษัททำสแตนด์เชียร์ด้วย" น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนเพลงพิณกัดฟันกรอด "ฉันอ่านแล้วค่ะ! แต่สแตนด์เชียร์ที่ว่าน่ะมันสมควรใช้งบขนาดนี้เหรอคะ? ในขณะที่งบชมรมศิลปะถูกตัดเหลือแค่สามพันบาทเพียงเพราะคุณบอกว่า 'มันไม่จำเป็น' ความยุติธรรมของคุณมันอยู่ตรงไหนคะประธาน?" เพลงพิณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความท้าทาย เธอไม่เกรงกลัวรัศมีกดดันที่ธันวาแผ่ออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว สำหรับคนอื่นเขาอาจจะเป็น 'เทพบุตรน้ำแข็ง' ที่ใครก็ไม่กล้าหือ แต่สำหรับเพลงพิณ เขาเป็นแค่ 'ไอ้คนหลงตัวเองที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิตชาวบ้าน' ธันวาถอนหายใจยาว พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางของเขาดูเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ความยุติธรรมไม่ใช่การหารเฉลี่ยให้เท่ากันทุกคน แต่มันคือการจัดสรรทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อส่วนรวม งานกีฬามหาวิทยาลัยคือหน้าตาของสถาบัน ไม่ใช่ซุ้มขายงานคราฟต์ที่คุณกำลังพยายามจะยัดเยียดให้ได้รับงบเพิ่ม" "หน้าตาของสถาบันงั้นเหรอคะ?" เพลงพิณหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน เธอโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้าไปหาเขาจนระยะห่างลดน้อยลงจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ "คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่กลัวความสร้างสรรค์ เพราะมันควบคุมไม่ได้ต่างหากล่ะคะ คนอย่างคุณน่ะ... จะไปเข้าใจอะไรเรื่องความน่ารักหรือความสุขของผู้คน นอกจากกฎระเบียบงี่เง่าพวกนี้" บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มหนักอึ้งขึ้น สมาชิกสภาคนอื่นๆ เริ่มลนลาน หลายคนก้มหน้าก้มตาเก็บของด้วยความรู้สึกว่าลาภลอยจะกลายเป็นหายนะในไม่ช้า ใครจะกล้าขัดแย้งกับไอ้หน้านิ่งสายเลือดเย็นคนนี้ แต่เพลงพิณทำ... และเธอกำลังทำให้อารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยของธันวาสั่นคลอน ธันวาเลื่อนเก้าอี้ออกกะทันหันจนเกิดเสียงครูดกับพื้นดังสนั่น เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตนิสิตรีดเรียบก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว... หนึ่งก้าว สองก้าว จนกระทั่งเขามายืนประจันหน้ากับเธอในระยะที่เรียกว่า 'แนบชิด' เพลงพิณชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้น่ารำคาญใจเหลือเกิน "คุณอยากได้งบเพิ่มมากใช่ไหม เพลงพิณ" ธันวาถามพลางก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับขมับของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยความอดทนที่ใกล้จะขาดผึง "ใช่ค่ะ ถ้าฉันไม่สู้เพื่อพวกเขาก็คงไม่มีใครสู้ และฉันก็ไม่ยอมให้คนอย่างคุณมาตัดสินชะตากรรมของพวกเราตามใจชอบหรอกนะคะ" เธอตอบกลับด้วยเสียงที่ดังฟังชัด แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินควรก็ตาม "ได้... งั้นคืนนี้สองทุ่ม ที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาหลังหอประชุม ถ้าคุณโน้มน้าวใจฉันได้ด้วยเหตุผลที่มากกว่าอารมณ์... ผมจะเซ็นอนุมัติงบทั้งหมดที่คุณต้องการ" เขาพูดจบก็ขยับตัวถอยออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้เพลงพิณยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องท่ามกลางสายตาของทุกคนที่เริ่มจับจ้องมาที่เธอด้วยความสงสัยและตื่นตระหนก เธอกำลังจะอ้าปากตอบโต้ แต่ประตูห้องประชุมกลับถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของ 'พี่อาร์ท' นายกสโมสรนิสิตรุ่นพี่ที่ใครๆ ก็เกรงใจเดินดุ่มเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด "ธันวา เพลงพิณ... พวกเธอสองคนนั่นแหละที่ต้องรีบไปที่ลานจอดรถเดี๋ยวนี้ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ธันวาและเพลงพิณสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ความเป็นศัตรูในแววตาของธันวาถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เปลี่ยนไปเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "เรื่องอะไรคะพี่อาร์ท?" เพลงพิณรีบถามพลางก้าวเท้าตามออกไป "รถของคณะเราที่ขนอุปกรณ์กีฬามาเมื่อกี้... โดนกรีดจนยับทั้งคัน และสิ่งที่พวกมันทิ้งไว้บนกระจกหน้ารถ... มันระบุชื่อพวกเธอสองคนเป็นการเฉพาะ" ธันวาชะงักฝีเท้าทันที ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยประกายไฟแห่งความโกรธแค้นที่แม้แต่เพลงพิณยังไม่เคยเห็นมาก่อน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นั่นไม่ใช่แค่เรื่องของงบประมาณอีกต่อไปแล้ว... มันคือการประกาศสงครามที่มีชีวิตของพวกเขาเป็นเดิมพัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกของ "ขอท้าพิสูจน์! คนอย่างนายไม่น่ารักหรอก" นะคะ หวังว่าจะถูกใจความแสบซ่าของแม่สาวนิเทศฯ และความซึนของคุณประธานชมรมหมากรุกนะคะ