รอยร้าวในอดีต

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งจนเกิดเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบงันของเซฟเฮาส์ในยามวิกาล รินรดาไม่1ได้สนใจว่าแรงเหวี่ยงนั้นจะทำให้กาแฟในแก้วของธันวาหกเลอะเทอะหรือไม่ ดวงตาคู่คมของสายลับสาววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ระคนกับร่องรอยความเจ็บปวดที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว "คุณกำลังเล่นเกมบ้าอะไรอยู่ ธันวา?" น้ำเสียงของเธอกดต่ำลอดไรฟัน มันไม่ใช่การถามเพื่อเอาคำตอบ แต่เป็นการคาดคั้นเพื่อหาความจริงจากผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ ธันวาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาของนักวิเคราะห์อัจฉริยะเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก เขายังคงรักษาระยะห่างทางอารมณ์ได้อย่างน่าหมั่นไส้ แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะคุกกรุ่นจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม "ผมไม่ได้เล่นเกม รินรดา..." ธันวาตอบเสียงเรียบ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ "แต่คนที่กำลังเล่นเกมจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อสัปดาห์ก่อน คือคุณต่างหากที่เชียงราย" คำว่า 'เชียงราย' พุ่งชนเข้ากลางความรู้สึกของรินรดาอย่างจัง ร่างเพรียวชะงักไปชั่วขณะ เปลือกตาปิดลงรับความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ภาพเหตุการณ์นองเลือดในคืนนั้น ความล้มเหลวของภารกิจ และเสียงกรีดร้องที่เธอช่วยใครไว้ไม่ได้เลย กลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้งในเสี้ยววินาที "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดัง ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ "คุณมันก็แค่นั่งอยู่หน้าจอแอร์เย็นฉ่ำในห้องปลอดภัย จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับนรกบนดินที่พวกเราต้องเจอ!" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนตาม แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลบรัศมีของเธอจนมิด เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขายิ่งทำให้สถานการณ์อันตรายขึ้นไปอีก "ห้องปลอดภัยงั้นเหรอ?" ธันวาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณคิดว่าผมไม่เจ็บปวดเหรอตอนที่เห็นสัญญาณชีพของทีมดับลงไปทีละคน... ทีละคน! โดยที่ผมทำได้แค่นั่งมองหน้าจอแล้วตะโกนเรียกชื่อพวกคุณอย่างไร้ความหมาย!" รินรดาชะงัก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความแข็งกร้าวในแววตาของเธอสั่นคลอนเป็นครั้งแรก เมื่อได้เห็นร-อยร้าวและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึกของเขา "ธันวา..." เธอเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว "ใช่ ดร.วิชัยทรยศพวกเรา..." ธันวาพูดต่อ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความแค้นที่อัดแน่น "และหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับไอ้สารเลวนั่น ก็อยู่ในแฟ้มที่คุณเพิ่งปะทะอารมณ์ใส่ผมนี่ไง รินรดา!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างทั้งสองคนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า หากแต่มันอัดแน่นไปด้วยมวลอารมณ์อันซับซ้อน ทั้งความรู้สึกผิด ความโกรธเคือง และแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกแทบจะชนกันในความมลสลัวของห้อง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นระรัวจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ สายตาของเธอเผลอเลื่อนลงมองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับพูด ก่อนจะรีบตวัดสายตากลับมาสบตาคมกริบของเขาอย่างถือดี "ถ้าคุณคิดว่าฉันทำงานพลาด..." เธอกระซิบ ชิดริมฝีปากเขาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "คุณก็ควรไล่ฉันออกซะ ตั้งแต่ตอนนี้..." ธันวาไม่ถอยหนี เขากลับเอื้อมมือหนาขึ้นมาโอบเอวบางของเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ รั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับอกแกร่ง จนรินรดาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความดื้อรั้นนั้น "ผมไม่ได้อยากไล่คุณออก..." ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "แต่ผมอยากลงโทษคนดื้อรั้นอย่างคุณ ให้หลาบจำไปตลอดชีวิตต่างหาก..." ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงศูนย์ ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกันในวินาทีแห่งความเร่าร้อนที่พุ่งถึงขีดสุด... ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของเซฟเฮาส์ดังสนั่นลั่นตึก แสงไฟสีแดงส้มกระพริบวาบไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงระบบคอมพิวเตอร์AI ที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนขนหัวลุก [แจ้งเตือน: ตรวจพบการบุกรุก ระบบป้องกันรอบนอกถูกทำลาย... ผู้ไม่ประสงค์ดีกำลังมุ่งหน้ามาที่ชั้นนี้] ธันวาผละออกจากรินรดาในเสี้ยววินาที ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตานักวิเคราะห์กลับมาเฉียบคมและดุดันอีกครั้ง เขาคว้าปืนพกกระบอกสั้นขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงแขนรินรดาให้หลบมาอยู่ด้านหลัง ประตูห้องนิรภัยระเบิดออกด้วยแรงอัดกระแทกอย่างรุนแรง ฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางแสงไฟกะพริบ ร่างสูงใหญ่ของชายสวมหน้ากากอนามัยสีดำก้าวเข้ามาพร้อมปืนกลหนักในมือ และสายตาที่จ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยรังสีอำมหิต "ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... ดันเจี้ยนมาสเตอร์" เสียงทุ้มต่ำเย้ยหยันดังขึ้นจากผู้มาเยือน ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งแหวกอากาศเข้ามา! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไป1ด้วยกันในตอนนี้นะครับ