ชายหนุ่มที่เฝ้ามองจากแนวรั้ว

"ถ้าพวกคุณยังไม่ไสหัวไปก่อนที่ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะครับว่าเหล็กคีบถ่านในมือนี้ไม่ได้มีไว้แค่คีบถ่าน" หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าสายตานั้นกลับวาวโรจน์ดุจคมมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนขึ้นเงา มือเรียวบางที่ดูนุ่มนิ่มกระชับด้ามเหล็กคีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยท่ามกลางความมืดสลัวหน้าบ้าน จางเหว่ยที่ยืนซ้อนหลังภรรยาอยู่ครึ่งก้าว ขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงของเขาสั่นสะเทือนพื้นดินจนบรรดาญาติห่างๆ ที่ทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดถึงกับชะงัก รังสีสังหารของนายทหารผู้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนกดทับบรรยากาศรอบข้างจนแทบหายใจไม่ออก "ฟางเอ๋อร์... ถอยไปข้างหลังเถอะครับ เดี๋ยวเรื่องพวกนี้พี่จัดการเอง การที่คนพวกนี้กล้ามาเหยียบเรือนเราในยามวิกาลแบบนี้ แสดงว่าคงไม่ได้มาเพื่อเจรจาด้วยดี" จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เปี่ยมไปด้วยความเย็นเยียบ มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่ภรรยาเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม ทว่าสายตาของเขากลับจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความรังเกียจ เหล่าญาติฝั่งสามีที่ตั้งใจมาทวงส่วนแบ่งจากการขายผักสดต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เมื่อเห็นว่าการใช้กำลังข่มขู่ดูจะไม่เป็นผล ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับจางเหว่ยที่วันนี้ดูเหมือน "หมาบ้า" ที่พร้อมจะขย้ำคอใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ภรรยาของเขาเกินหนึ่งช่วงแขน "ไอ้เหว่ย! แกอย่าลืมนะว่าแกก็มีสายเลือดตระกูลจางไหลเวียนอยู่ การที่เมียแกทำตัวเป็นแม่ค้าหน้าเลือด ไม่ยอมแบ่งปันให้ญาติพี่น้อง มันใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำหรือ!" เสียงป้าสะใภ้ขี้ฉ้อแผดขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะหวาดกลัวต่อแววตาของจางเหว่ย แต่ความโลภกลับมีอำนาจเหนือกว่า หลินฟางหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เธอเดินก้าวออกมาจากหลังสามี ดวงตาคู่งามจ้องมองไปยังป้าสะใภ้อย่างเปิดเผย "สายเลือดตระกูลจางงั้นหรือครับ? ถ้าการเป็นญาติหมายถึงการที่พวกคุณต้องมาขูดเลือดขูดเนื้อคนทำงานหนักที่ลงแรงไปกับผักทุกต้นด้วยเหงื่อของตัวเอง เช่นนั้นผมก็คงต้องขอโทษด้วยจริงๆ เพราะผักพวกนี้... แม้แต่ใบเดียวก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะหยิบจอบมาช่วยถากถาง" จางเหว่ยขยับไปยืนเคียงข้างหลินฟางโดยอัตโนมัติ การที่ภรรยาเอ่ยแทนตนว่า "ผม" เพื่อตอกย้ำจุดยืนนั้นช่างดูน่ารักและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ "เก่งมากครับ... ต่อไปนี้ไม่ต้องเปลืองแรงพูดกับคนพวกนี้มากนัก แค่บอกพี่ พี่จะทำให้พวกเขาจำจนวันตายว่าไม่ควรมาเหยียบที่นี่อีก" กลุ่มคนเหล่านั้นเห็นทีท่าว่าเสียเปรียบและเริ่มกลัวรังสีจากจางเหว่ย จึงพากันล่าถอยออกไปพร้อมคำสาปแช่งเบาๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดหลังรั้วบ้าน เมื่อลับสายตาผู้คน หลินฟางก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าหน้าบ้าน ความเหนื่อยล้าเริ่มเกาะกิน แต่ดวงตายังคงเป็นประกาย เธอเพิ่งแอบส่งผ่าน "น้ำทิพย์มิติลับ" ลงไปในดินรอบแปลงผักเมื่อครู่นี้เอง รับรองว่าพรุ่งนี้เช้าผักทุกต้นจะงอกงามราวกับปาฏิหาริย์ "เหนื่อยไหมครับ?" จางเหว่ยเดินเข้าไปหาพลางรินน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้ กลิ่นชาหอมกรุ่นตัดกับกลิ่นดินหลังฝนตก ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น "ไม่เหนื่อยเลยครับพี่เหว่ย... แค่รู้สึกสนุกมากกว่า ที่เห็นคนพวกนั้นหน้าเสีย" หลินฟางรับถ้วยชามาจิบ สายตามองไปยังแปลงผักข้างรั้วที่ดูเหมือนจะเขียวขจีผิดปกติในยามค่ำคืน "พรุ่งนี้ผมจะช่วยคุณเก็บผักทั้งหมดไปส่งที่ตลาดมืดเองครับ ไม่ต้องกังวลเรื่องการขนส่ง ผมเตรียมรถพ่วงไว้หลังบ้านแล้ว" จางเหว่ยอาสาด้วยความกระตือรือร้น เขาชอบเวลาที่เห็นภรรยาลงมือทำอะไรด้วยความมั่นใจแบบนี้ คืนนั้น ทั้งสองไม่ได้นอนหลับพักผ่อนตามปกติ จางเหว่ยยังคงวนเวียนอยู่แถวแนวรั้ว เขาใช้ความสามารถในการสังเกตการณ์แบบทหาร คอยสอดส่องว่าจะมีใครย้อนกลับมาลอบทำลายผลผลิตของภรรยาหรือไม่ ส่วนหลินฟางก็นั่งคัดแยกเมล็ดพันธุ์คุณภาพสูงจากมิติพิเศษ เตรียมพร้อมสำหรับล็อตใหม่ที่กำลังจะมาถึง แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบเงาร่างของจางเหว่ยที่ยืนตระหง่านอยู่ริมรั้วไม้ เขาไม่ได้เพียงแค่เฝ้ายาม แต่ทุกครั้งที่เขาหันมามองหลินฟาง แววตาของเขาที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างประหลาด เขาเปรียบเสมือนป้อมปราการที่มีชีวิต คอยกันพายุร้ายให้ไกลห่างจากดอกไม้ในสวนของเขา แต่แล้ว... ในขณะที่ความเงียบกำลังครอบคลุมไปทั่วหมู่บ้าน จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะผิดปกติก็ดังขึ้นจากด้านนอกรั้ว ไม่ใช่เสียงของพวกญาติใจร้าย และไม่ใช่เสียงสัตว์ป่า แต่เป็นเสียงฝีเท้าของชายกลุ่มหนึ่งที่สวมรองเท้าบูททหาร จางเหว่ยหรี่ตาลง สัญชาตญาณทหารสั่งให้เขาพุ่งตัวไปขวางหน้าประตูบ้านทันที ขณะที่หลินฟางขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นแสงไฟฉายจากภายนอกส่องกราดมาที่รั้วบ้าน "ใคร!" จางเหว่ยตะโกนก้อง เสียงของเขาดุดันและทรงพลัง ร่างของชายในเครื่องแบบชุดหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับยื่นเอกสารตราประทับสีแดงสดมาตรงหน้าจางเหว่ย "จางเหว่ย... คุณถูกสั่งให้กลับเข้าประจำการด่วนที่สุด และนี่คือคำสั่งจากส่วนกลางที่ห้ามปฏิเสธ!" ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจของหลินฟางทันทีที่เห็นตราประทับนั้น... นี่ไม่ใช่แค่การเรียกตัว แต่มันคือการประกาศสงครามที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตของสองสามีภรรยาคู่นี้นะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้จะตั้งใจถ่ายทอดเรื่องราวให้เข้มข้นขึ้นในตอนถัดไปครับ