ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัว

ตะเกียบไม้ไผ่ในมือของจางเหว่ยหยุดค้างอยู่กลางอากาศ นัยน์ตาคมกริบที่มักจะใช้ยามเผชิญหน้ากับศัตรูในค่ายทหาร บัดนี้กลับกวาดมองไปทั่วร้านอาหารพื้นเมืองขนาดเล็ก ม้านั่งไม้เนื้อแข็งที่ขึ้นเงาเพราะผ่านการใช้งานมานานหลายปี และรอยเปื้อนจางๆ บนโต๊ะไม้ ซึ่งล้วนเป็นภาพที่ชายหนุ่มไม่เคยคิดใส่ใจ หากไม่ใช่เพราะสตรีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "ร้านนี้... น้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวกับรากบัวรสชาติดีเป็นเลิศ คุณหลินฟางลองชิมดูสิครับ" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะติดจะห้วนเวลาพูดคุยกับชาวบ้านทั่วไป กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเอ่ยกับหลินฟาง นางเงยหน้าขึ้นจากชามกระเบื้องเคลือบสีตุ่น มุมปากยกยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตฉายแววหยอกเย้าอย่างนึกสนุก "ทหารจางพาฉันมาเดตในร้านอาหารโทรมๆ แบบนี้ คิดจะประหยัดเงินเดือนทหารไว้สร้างเรือนหอ หรือว่ากลัวฉันกินจนหมดตัวกันแน่คะ... อ้ะ ฉันหมายถึง... ครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดสำนวนคุ้นปาก แต่ก็รีบดึงสติกลับมาทันทีเมื่อเห็นดวงตาคมปลาบของชายหนุ่มไหววับด้วยความขบขัน จางเหว่ยไม่ได้ตอบทันที เขารินน้ำชาอุ่นๆ จากกาเก่าคร่ำครึลงในจอกดินเผา ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของชาป่าผสมกลิ่นไอดินจางๆ เลื่อนไปตรงหน้าหญิงสาวอย่างเป็นงานเป็นงาน "เงินเดือนของผมไม่เคยพอซื้อรอยยิ้มของคุณหรอครับ แต่ถ้าเป็นเรื่องสร้างเรือนหอ... ผมลงมือเองทุกซอกทุกมุมได้ ขอแค่คุณเอ่ยปากว่าชอบแบบไหน" หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู นางรีบยกจอกชาขึ้นจิบเพื่อซ่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็โจมตีเข้าใส่ ปกติแล้วนางเป็นคนปากกล้าทันคน ต่อกรกับบรรดาญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อในหมู่บ้านมานักต่อนัก แต่พอมาเจอสายตาคลั่งรักแบบไม่ปิดบังของนายทหารหนุ่มผู้นี้ทีไร เป็นต้องเสียกระบวนทุกที บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากความวุ่นวายด้านนอก เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเร่ขายของ เสียงล้อเกวียนบด ถนนหนทาง ล้วนเลือนหายไปเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ บนโต๊ะไม้ตัวเล็ก อาหารพื้นเมืองสามอย่างถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย ทว่ากลิ่นหอมกลับยั่วยวนน้ำลาย ปลาแม่น้ำนึ่งซีอิ๊วโรยต้นหอมสดส่งควันกรุ่น ผัดผักกวางตุ้งป่าใส่กระเทียมดองที่ยังคงความเขียวสด และซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวที่ส่งกลิ่นหอมหวานของรากบัวเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม อาหารเหล่านี้แม้จะหาได้ทั่วไปตามชนบท แต่ฝีมือการปรุงกลับประณีตจนน่าทึ่ง "อร่อยจริงๆ ด้วย" หลินฟางคีบเนื้อปลาชิ้นขาวนุ่มเข้าปาก รสชาติหวานธรรมชาติของเนื้อปลาสดผสมผสานกับความเค็มกลมกล่อมของซีอิ๊วและขิงซอย ทำให้นางต้องพยักหน้ารับด้วยความชื่นชม "ไม่นึกว่าในตรอกซอกซอยแบบนี้จะมีร้านลับฝีมือดีซ่อนอยู่" "ถ้าคุณชอบ วันหลังผมจะพามาอีก หรือถ้าไม่อยากออกจากบ้าน... ผมจะหัดทำแล้วเอาไปส่งให้คุณที่แผงขายผักทุกวัน" จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังจนน่าตกใจ ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย "พูดจาเหลาะแหละ อาหารบนแผงผักฉันขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ถ้าคุณเอาปิ่นโตไปส่งบ่อยๆ เดี๋ยวพวกป้าๆ ปากหอยปากปูในตลาดก็เอาไปนินทาว่าฉันเลี้ยงบุรุษไว้ปรนเปรอหรอก" หลินฟางค้อนขวับ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยรอยยิ้ม "ใครกล้าพูด..." จางเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างหนาชั่วขณะ "ผมจะไปเหมาผักแผงข้างๆ ให้หมดตลาดแล้วเอาไปเททิ้งให้หมด" "นี่คุณ! จะบ้าหรือไง นั่นมันเงินทองนะ!" หลินฟางหัวเราะร่วนออกมาเบาๆ ความตึงเครียดจากการต่อสู้ชีวิตในยุคสมัยที่ยากลำบากนี้ ราวกับถูกปัดเป่าให้จางหายไปจนหมดสิ้นภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่หน้าร้านอาหารแห่งนี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและอบอุ่น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยโMกฮากก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน ทำให้จางเหว่ยชะงัก รัศมีผ่อนคลายเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา กลายร่างเป็นนายทหารผู้พร้อมรบโดยสัญชาตญาณ หลินฟางขมวดคิ้วหันไปมองตามเสียง นางเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในร้าน อาหารจานเด็ดตรงหน้าส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วยวน ทว่าความเงียบสงบกลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยวนเข้ามาในอากาศอย่างกะทันหัน "...ฮ่าๆๆ ข้าบอกแล้วว่าร้านนี้รสชาติใช้ได้... เอ๊ะ? นั่นมันแม่ค้าปากจัดประจำตลาดไม่ใช่เรอะ มานั่งกินข้าวกับชู้รักหน้าเลือดที่ไหนตรงนี้วะ!" เสียงทุ้มหยาบโลนดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างอ้วนทุ้ยที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี—หลานชายตัวแสบของตระกูลหลิน ที่ตามราวีไม่เลิกรา แม้ในยามที่พวกเขานั่งอยู่ในตรอกลับตาคนเช่นนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำกับชาหอมๆ แก้วนี้ไปพร้อมกับ "ใบชาหอมหมื่นลี้" นะครับ