มรดกที่ไม่ได้มาง่ายๆ

เอกสารสิทธิ์สีเหลืองซีดแผ่นนั้นถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบเสียงดัง *ปัง!* จนกาน้ำชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน หยดน้ำชาสีเข้มกระเซ็นเปื้อนขอบโต๊ะ "หลินฟาง เจ้าอย่าได้เล่นลิ้นให้มากความนัก! ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านห้าหมื่นผืนนั้น สมควรเป็นของตระกูลหลินโดยชอบธรรม ไม่ใช่ของหญิงหม้ายที่สามีเพิ่งไปราชการชายแดนอย่างไร้กำหนดกลับมาเช่นเจ้า!" เสียงตวาดแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ หลี่ชุ่ยฮวา ดังสะท้อนก้องทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลหลิน นางกอดอกเชิดหน้าขึ้นสูง ดวงตาเรียวรีมองลงมาที่หญิงสาวด้วยแววตาดดูถูกเหยียดหยามราวกับกำลังมองเศษดินติดรองเท้า หลินฟางมิได้สะดุ้งสะเทือน นางค่อยๆ วางถ้วยชาในมือลงช้าๆ จังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความนิ่งสงบผิดคาด ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตากับญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ที่ยกขบวนกันมาอ้างสิทธิ์ในมรดกตั้งแต่ไก่โห่ วิญญาณของแพทย์สนามและนักธุรกิจสาวมือฉกาจในศตวรรษที่ 21 กำลังปรับจูนเข้ากับร่างใหม่นี้อย่างรวดเร็ว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่ตรอมใจตายเพราะความกดดันไหลทะลักเข้ามา แต่มันมิได้สร้างความหวาดกลัวให้หลินฟางแม้แต่น้อย กลับจุดประกายความเย็นเยียบในแววตาคู่สวยเสียมากกว่า "อ๋อ... เป็นของตระกูลหลินโดยชอบธรรมอย่างนั้นหรือครับ... เอ๊ย... อย่างนั้นหรือคะ... Eh... ขออภัย ข้าติดปากไปหน่อย" หลินฟางแสร้งทำเป็นเอามือแตะริมฝีปาก หัวเราะในลำคอเบาๆ "ท่านป้าสะใภ้พูดเสียไพเราะ แต่คำว่า 'ชอบธรรม' ในปากของท่านนี่ มันแปลว่า 'การปล้นชิงโต้งๆ' ต่างหากเล่า ถึงจะถูกต้อง" "นังตัวดี! ปากคอเราะร้ายนักนะ!" หลี่ชุ่ยฮวาหน้าดำคร่ำเครียด นางตบโต๊ะฉาดใหญ่จนฝุ่นไม้ฟุ้งกระจาย "สามีเจ้า จางเหว่ย เป็นทหารเกณฑ์ไปตายเอาดาบหน้า ป่านนี้กระดูกคงฝังอยู่ใต้ดินแดนรกร้างไกลโพ้นแล้ว เจ้าเป็นเพียงสะใภ้ที่แต่งเข้ามาได้ไม่ทันไร ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถือครองโฉนดที่ดินผืนนี้ด้วยซ้ำ ส่งมอบมันมาให้พี่ใหญ่ของเจ้าเสียแต่โดยดี มิฉะนั้น อย่าหาว่าพวกเราใจร้ายขับไล่เจ้าออกจากบ้านหลังนี้!" ลุงใหญ่ หลินเฉิง ที่นั่งสูไปป์เงียบๆ อยู่มุมห้องพ่นควันสีเทาโขมงออกมาทางจมูก ดวงตาหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่กดดัน "หลินฟางเอ๋ย ลุงกับป้าหวังดีกับเจ้าหรอกนะ ผู้หญิงตัวคนเดียวถือครองที่ดินกว้างใหญ่เช่นนั้น รังแต่จะเป็นภาระและเป้าหมายของพวกอันธพาล ยกให้ตระกูลเราดูแลเสีย อย่างน้อยเจ้าก็ยังพอมีข้าวสารกรอกหม้อประทังชีวิตไปวันๆ" ช่างเป็นความหวังดีที่น่าสะอิดสะเอียนเสียจริง! หลินฟางลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของนางทำให้ต้องก้มมองคนทั้งสองที่นั่งอยู่เล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง นางกวาดสายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือของหลี่ชุ่ยฮวาแวบหนึ่ง ก่อนจะย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น้ำหนักคำพูดบาดลึกถึงกระดูก "ท่านลุง ท่านป้า... หากข้าจำไม่ผิด ตอนที่จางเหว่ยแต่งเข้ามาเมื่อสองปีก่อน สินสอดและที่ดินแปลงนี้เป็นมรดกที่ท่านพ่อของข้า (ผู้ล่วงลับ) แบ่งให้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย และถูกบันทึกไว้ในทะเบียนราษฎร์ของอำเภออย่างชัดเจน ไม่เคยเกี่ยวข้องอันใดกับสายตระกูลหลักของพวกท่านเลยแม้แต่น้อย แล้วเหตุใดวันนี้... สุนัข... อภัยด้วยครับ พอดีนึกถึงสุนัขข้างบ้านที่ชอบมาแย่งกระดูก..." หลินฟางแสร้งทำเป็นกระแอมเบาะๆ "เหตุใดวันนี้... คนถึงได้ขยันวิ่งมาเห่า... เอ๊ย มาทวงสิทธิ์กันเสียจริง" "เจ้า! นังสารเลว กล้าดียังไงมาเปรียบพวกเราเป็นสุนัข!" หลี่ชุ่ยฮวาปรี่เข้ามาหมายจะตบสั่งสอน แต่หลินฟางไวว่า นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างงดงาม พร้อมกับคว้าไม้กวาดทางมะพร้าวข้างฝาขึ้นมาตั้งรับในท่าทางที่พร้อมฟาดไม่ยั้ง ในมิติลับในห้วงจิตสำนึกของนางเวลานี้ แปลงเกษตรอัจฉริยะกำลังส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ *[ตรวจพบพลังงานลบในพื้นที่: พร้อมเปิดใช้งานระบบสกัดกั้นและปฏิกิริยาโต้กลับ]* หลินฟางแอบซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ใบหน้าที่ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย นางไม่ได้มีดีแค่ปาก แต่ในมิตินั้นมีทั้งเมล็ดพันธุ์พืชวิเศษ น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ และอุปกรณ์สารพัดที่นางสามารถดึงออกมาใช้ตบหน้าคนพวกนี้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ! แต่ทว่า... ก่อนที่สงครามน้ำลายและไม้กวาดจะทันได้เริ่มขึ้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม *ตึง! ตึง! ตึง!* แรงสะเทือนจากฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินข้างนอก ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เงาสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งทาบทับลงมาบนกรอบประตู บังแสงแดดยามสายจนมืดครึ้ม กลิ่นอายคาวเลือดและฝุ่นผงจากการเดินทางไกลลอยมาแตะจมูก ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนฝุ่นและรอยขาดจากการสู้รบ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์บาดเจ็บกวาดตามองคนทั้งสามในห้องด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา จางเหว่ย... สามีผู้ควรจะอยู่ชายแดนตามคำกล่าวอ้างของป้าสะใภ้ กลับมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว! ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำทักทายผู้เป็นลุงหรือป้าสะใภ้แม้แต่ครึ่งคำ สายตาของเขาจับจ้องไปยังโฉนดที่ดินในมือของหลี่ชุ่ยฮวา ก่อนจะเลื่อนกลับมามองภรรยาตัวน้อยที่ถือไม้กวาดตั้งท่าเตรียมพร้อมด้วยแววตาที่สั่นไหวระคนหวงแหนอย่างรุนแรง เขาก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าหลินฟางไว้ทันที ราวกับภูเขาผาที่พร้อมปกป้องนางจากพายุร้าย น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอמהขึ้นด้วยความเย็นชาจนคนฟังต้องขนหัวลุก "เมื่อครู... ใครบอกว่าข้าตายไปแล้ว และใคร... กำลังรังแกภรรยาของข้า?" หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบอย่างแรง นางมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายของสามีหนุ่ม ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อระบบในมิติลับส่งเสียงเตือนดังลั่นระรัว *[คำเตือนระดับวิกฤต: สามีของท่านกำลังอยู่ในโหมด 'หมาบ้าคลั่งรัก' และระดับความอันตรายต่อศัตรูพุ่งสูงถึง 100%!]* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นชาหอมๆ และแปลงผักข้างรั้วนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ **ใบชาหอมหมื่นลี้**