ปากไม่ตรงกับใจ

“คุณคิดจะเล่นเกมอะไรกันแน่คะ คุณจิน” เสียงของพริมาเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ถูกลับจนขึ้นเงา ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบหน้าเฉี่ยวเฉิดฉายด้วยเครื่องสำอางแบรนด์ดังระดับลักชูรีจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของนักสะสมงานศิลปะจอมบงการที่ยังคงยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนด้วยท่าทีสบายอารมณ์ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวดีไซเนอร์สาวจนแทบจะทำให้บรรยากาศสุดหรูในห้องทำงานส่วนตัวของแกลเลอรีเปลี่ยนเป็นห้องสอบสวนย่อมๆ จินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขากวาดสายตามองพริมาสลับกับเรนที่ยืนนิ่งสงบอยู่ข้างๆ ภัณฑารักษ์สาวผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงดวงตาสีนิลคู่สวยที่หรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ “เกมเหรอคะ พริมา... คำพูดรุนแรงจังนะ” จินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นชวนให้หงุดหงิดใจเป็นบ้า “ดิฉันก็แค่มองว่า งานจัดแสดงศิลปะผสมผสานแฟชั่นคอลเลกชันใหม่ของคุณกับผลงานของแกลเลอรีนี้ มันช่าง... น่าตื่นเต้นจนอดไม่ได้ที่จะเข้ามามีส่วนร่วมเท่านั้นเองค่ะ” “ส่วนร่วมโดยการพยายามขุดคุ้ยความลับและทำลายโปรเจกต์ของฉันเนี่ยนะคะ?” พริมาสวนกลับทันควัน ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟ็กต์บลูเดินเข้าไปประชิดตัวจินอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย้ายวนของวานิลลาลอยละล่องปะทะจมูก “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะคะว่าคุณกำลังพยายามแทรกแซงดีลระหว่างฉันกับคุณเรน” เรนขยับตัวเล็กน้อย รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานเบาๆ ดึงสายตาของทั้งคู่ให้หันมามอง ภัณฑารักษ์สาวก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองคนที่กำลังส่งกระแสจิตฟาดฟันกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดดังขึ้น “ห้องทำงานของดิฉันไม่ใช่สนามประลองฝีปากนะคะ คุณพริมา และก็ไม่ใช่เวทีสำหรับหาเสียงของคุณจินด้วยค่ะ” เรนเอ่ยด้วยความนิ่งสงบ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังดีไซเนอร์สาว “ถ้าคุณพริมามีปัญหาเรื่องการบริหารจัดการอารมณ์ ดิฉันเกรงว่าเราคงต้องทบทวนเรื่องการร่วมงานกันในโปรเจกต์นี้ใหม่” พริมาหันขวับมามองหน้าเรนทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่เชื่อหู ปากเรียวสีแดงสดเผยอขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเม้มเข้าหากันแน่น ความโกรธผสมผสานกับความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอหายใจแทบไม่ทั่วท้อง “คุณกำลังจะบอกว่า... ปัญหาทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันเหรอคะ คุณเรน!” พริมาเค้นเสียงถาม รังสีความมั่นใจในตัวเองสูงส่งถูกสั่นคลอนด้วยความเย็นชาจากอีกฝ่าย “ฉันเป็นคนเสนอไอเดียทั้งหมด เป็นคนดีไซน์ทิศทางของงานนี้ให้มันลักชูรีและทรงคุณค่าขึ้นมา แต่คุณกลับเข้าข้างตาจินนี่น่ะเหรอคะ!” “ดิฉันไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้นค่ะ ดิฉันมองที่ความเหมาะสมและผลงาน” เรนตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวั่นไหว ราวกับกำแพงน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย “แต่ดูจากท่าทีของคุณตอนนี้แล้ว... สิ่งที่คุณกำลังแสดงออกมามันไม่ใช่ความเป็นมืออาชีพเลยสักนิดค่ะ” จินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ เขาค่อยๆ ปรบมือเบาๆ สองสามครั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่การปะทะคารมตรงหน้า “โอ้... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงค่ะ ภัณฑารักษ์ผู้ไร้หัวใจกับดีไซเนอร์ปากร้าย” จินเอ่ยเย้าแหย่ “ดิฉันชักจะอดใจรอวันที่พวกคุณต้องร่วมงานกันใกล้ชิดกว่านี้ไม่ไหวแล้วสิคะ ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อน” “หุบปากไปเลยค่ะ คุณจิน!” พริมาตวาดกร้าวโดยไม่รักษามาナーของเซเลบสาวชื่อดังแม้แต่น้อย ความอึดอัด คุกรุ่น และแรงกดดันรอบตัวทำให้เธอสติหลุดไปชั่วขณะ “ถ้าคุณยังไม่ไสหัวออกไปจากห้องนี้ ฉันจะฟ้องผู้บริหารให้ยกเลิกสัญญานักสะสมของคุณซะ!” จินไหล่งับเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน เขาส่งยิ้มยั่วประสาทมาให้พริมาอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินช้าๆ ไปที่ประตู “ตามสบายเลยค่ะ คุณพริมา... แต่ระวังตัวไว้นะคะ บางทีคนที่คุณควรกลัวที่สุด อาจจะไม่ใช่ดิฉัน... แต่อาจจะเป็นคนที่ยืนอยู่ใกล้คุณที่สุดตอนนี้ต่างหากล่ะคะ” ประโยคทิ้งท้ายอันมีเลศนัยทำให้ห้องทำงานทั้งห้องเงียบกริบลงในทันที เสียงปิดประตูกระจกฝ้าด้านนอกดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าจินได้ลับสายตาไปแล้ว แต่ความตึงเครียดภายในห้องกลับพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด พริมาหันกลับมามองเรนที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยคมของภัณฑารักษ์สาวไม่มีร่องรอยความหวาดหวั่นใดๆ มีเพียงความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่ตรึงร่างของพริมาให้อยู่กับที่ “มองอะไรคะ?” เรนเอ่ยถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าดีไซเนอร์สาวยังคงจ้องเธอไม่วางตา “คุณรู้ทันเขาใช่ไหมคะ?” พริมาถามเสียงสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ก่อตัวขึ้นในใจเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความนิ่งสงบของอีกฝ่าย “คุณรู้ว่าจินมันจงใจเข้ามาปั่นหัวเรา แต่คุณก็ปล่อยให้มันทำ” “ดิฉันไม่ได้ปล่อยค่ะ แต่ดิฉันรู้ว่าคนบางประเภท... ยิ่งเราดิ้นรนต่อต้าน เขาจะยิ่งสนุก” เรนก้าวเท้าเข้ามาใกล้พริมาทีละน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นหอมเย็นๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวภัณฑารักษ์สาวลอยมาแตะจมูก พริมาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ไงคะ คุณพริมา... ปากบอกว่าเกลียด ปากบอกว่าไม่ยอมรับ แต่การกระทำของคุณมันฟ้องชัดเจนว่าคุณแคร์สายตาของดิฉันมากแค่ไหน” “ฉัน... ฉันเนี่ยนะวะ...!” พริมาสะดุ้งสุดตัว เธอถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานสีดำสนิท ไรทางหนีเมื่อเรนก้าวเข้ามาประชิดจนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบของเรนที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ความดุดันและปากเก่งที่เคยมีหายลายวับไปกับตา หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงผิดจังหวะจนดังสะท้อนก้องในหู พริมาเม้มปากแน่น พยายามจะหาคำพูดคมคายมาโต้เถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของดีไซเนอร์สาวผู้มั่นใจ แต่ริมฝีปากอิ่มกลับสั่นระริกเมื่อปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของเรนเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายคางของเธอเบาๆ เพื่อบังคับให้เธอเงยหน้าสบตาอย่างจำยอม “เลิกทำตัวเป็นเด็กดื้อแล้วตั้งใจฟังให้ดีนะคะ...” เรนกระซิบแผ่วเบาข้างริมหีบปากของพริมา น้ำเสียงนั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันกลับอบอุ่นและทรงพลังจนทำให้สมองของพริมาขาวโพลน “ถ้าคุณยังอยากให้โปรเจกต์นี้เดินหน้าต่อไป และถ้ายังไม่อยากแพ้ผู้ชายคนนั้น... หยุดเถียงดิฉัน แล้วทำตามที่ดิฉันสั่งทุกอย่าง” พริมาจ้องลึกลงไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความโกรธความถือดีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทว่า ในวินาทีที่พริมาอ้าปากกำลังจะเอ่ยคำพูดประชดประชันกลับไปเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทโดยไม่รอการอนุญาต! ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างและแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ภาพที่ภัณฑารักษ์สาวผู้เยือกเย็นกำลังใช้ปลายนิ้วเชยคางดีไซเนอร์สาวเซเลบชื่อดังไว้ในระยะประชิดชนิดที่เรียกว่าแทบจะจุมพิตกันอยู่รอมร่อ! “อุ๊ย... ขอโทษค่ะ ดิฉันขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะคุณเรน... คุณพริมา?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนผลงานของควีนบีทูโกเสมอนะคะ!