รันเวย์เดือด ณ หอศิลป์

เสียงปรบมือดังกึกก้องผสมผสานไปกับจังหวะบีตส์อิเล็กทรอนิกส์เร้าใจที่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงบนรันเวย์กลางหอศิลป์ร่วมสมัย พื้นผิวปูนเปลือยขัดมันสะท้อนภาพเงาของเหล่านางแบบในชุด Haute Couture คอลเลกชันล่าสุดที่ถูกขนานนามว่าเป็นการฉีกกฎเกณฑ์เดิมๆ จนยับเยิน แต่สำหรับ ‘พริมา’ แล้ว หัวใจของเธอกลับไม่ได้เต้นตามจังหวะเพลงเหล่านั้นเลยสักนิด มันเต้นรัวด้วยความเดือดดาลล้วนๆ ส้นสูงสไตлетto แบรนด์ดังระดับโลกกระทบพื้นทางเดินเบาๆ ขณะที่พริมา ดีไซเนอร์อัจฉริยะผู้กุมบังเหียนแบรนด์ ‘PRIMA’ กำลังก้าวฉับๆ ตรงไปยังหลังเวทีด้วยใบหน้าเฉี่ยวคมที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตภายใต้กรอบอายไลเนอร์เฉียบคมกวาดตามองความวุ่นวายเบื้องหลังอย่างหงุดหงิด "ใครอนุญาตให้ปรับแสงไฟฟินาเล่เป็นโทนเย็นคะ? ฉันบอกร้อยรอบแล้วว่าคอลเลกชันนี้ต้องการความร้อนแรงของเฉดสีเบอร์กันดี ไม่ใช่ความหม่นหมองแบบห้องเก็บศพ!" น้ำเสียงใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด เล่นเอาทีมงานฝ่ายจัดแสงสะดุ้งโหยงจนทำแท็บเล็ตในมือเกือบหลุดร่วง พริมาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างนึกฉุนเฉียว มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำยกขึ้นกอดอกแน่น ความกดดันจากตระกูลผู้ดีเก่าที่มองว่างานดีไซน์เป็นแค่เรื่องเล่นๆ ผสมกับความสมบูรณ์แบบที่เธอต้องแบกรับไว้บนบ่า มันทำให้เธอพร้อมจะแผดเผาทุกอย่างที่ขวางหน้าให้เป็นจุลในวินาทีนี้ แต่ทว่า... ความตั้งใจที่จะอาละวาดต่อกลับต้องสะดุดกึก เมื่อร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวออกมาจากมุมเสาหินอ่อนทรงกลม ‘เรน’ ภัณฑารักษ์สาวผู้ดูแลพื้นที่จัดแสดงแห่งนี้ยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมบางเฉียบไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือเกรงกลัวต่อออร่าความเหวี่ยงวายของดีไซเนอร์สาวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... แววตานั้นกลับเรียบนิ่ง เยือกเย็น และคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคำพูดให้ไร้ความหมาย "ถ้าคุณพริมาจะกรุณาลดโทนเสียงลงสักหน่อย งานศิลปะชิ้นเอกบนผนังแกลเลอรีของดิฉันคงไม่ต้องมานั่งสั่นสะเทือนเพราะเสียงกรีดร้องของคุณหรอกค่ะ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันถูกพ่นออกมาอย่างใจเย็น เรนก้าวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของชาขาวและดอกไม้ป่าลอยมาปะทะจมูกของพริมา ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างน่าประหลาด พริมาหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ผู้หญิงอะไร... เย็นชาเป็นน้ำแข็งแห้ง ยิ่งมองยิ่งน่าหมั่นไส้! "นี่คุณ! ฉันเป็นเจ้าของคอลเลกชันที่เช่าพื้นที่มหาศาลนี่จัดแฟชั่นโชว์นะยะ การที่ฉันจะจัดแสงยังไงมันก็คือสิทธิ์ของฉัน ไม่ใช่หน้าที่ของภัณฑารักษ์หน้าตายอย่างคุณที่จะมาสั่งสอน!" พริมาเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ปากเรียวสีแดงสดเผยรอยยิ้มเยาะหยัน "หรือว่า... อิจฉาที่ชุดบนรันเวย์มันโดดเด่นจนกลบภาพวาดฝุ่นๆ บนผนังของคุณหมดกันแน่คะ?" เรนไม่โกรธ เธอยังคงรักษารอยยิ้มมุมปากที่ดูเยnชาและเหนือกว่าไว้อย่างเหนียวแน่น ดวงตาคู่สวยกวาดมองสำรวจชุดดีไซน์สุดล้ำบนตัวพริมาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ต "ความโดดเด่นกับความรกหูรกตา มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่นะคะคุณพริมา... และเท่าที่ดิฉันยืนดูมาสิบรอบ ชุดที่คุณภูมิใจนักหนานั่น กำลังทำลายสุนทรียภาพของหอศิลป์อายุร้อยปีนี้จนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี" เรนเอียงคอมองเล็กน้อย น้ำเสียงนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทำเอาพริมาเลือดขึ้นหน้า "อีกอย่าง... งานศิลปะที่นี่มีคุณค่าเกินกว่าจะเอามาเป็นฉากหลังให้เด็กเอาแต่ใจมาวิ่งเล่นระบายอารมณ์นะคะ" "คุณว่าใครเด็กเอาแต่ใจวะคะ!" พริมาปรี่เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทันที ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้พวกเธอยืนจ้องกันในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากัน ดวงตาของพริมาลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ ขณะที่เรนยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึกที่ไม่มีวันกระเพื่อม "ถ้าเดาไม่ผิด... คุณคงกำลังร้อนรนสินะคะ" เรนกระซิบเบาๆ น้ำเสียงชิดริมหูจนพริมาต้องเกร็งตัว "เพราะข่าวลือเรื่องที่คุณอาจจะไม่ได้สืบทอดกิจการต่อ ถ้าหากคอลเลกชันนี้พังไม่เป็นท่า... จริงไหมคะคุณดีไซเนอร์คนเก่ง?" คำพูดนั้นสะاناتเข้ากลางใจดำของพริมาอย่างจัง ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ มาทิ่มแทงลงบนแผลสดที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกที่มั่นใจเกินร้อย ดวงตาของพริมาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่อีกฝ่ายล่วงรู้ปมในใจเธอ แต่เพียงเสี้ยววินาที ความโกรธก็เข้ามาแทนที่ความอ่อนแอ มือเรียวของพริมายกขึ้นหมายจะผลักไหล่คนตรงหน้าให้ออกไปให้พ้นทาง แต่เรนกลับเร็วกว่า มือเรียวบางแต่ทรงพลังคว้าข้อมือของพริมาเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบกระชับพอเหมาะทำให้พริมาขยับไปไหนไม่ได้ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบเดียว จนพริมาได้กลิ่นลมหายใจอุ่นร้อนและสัมผัสได้ถึงความนิ่งสงบที่แฝงไปด้วยอันตรายจากผู้หญิงคนนี้ "อย่ามาล้ำเส้นฉันนะ เรน..." พริมากัดฟันกรอด พยายามสะบัดข้อมือออกแต่ไม่เป็นผล หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นที่ข้อมือและแววตาสีเข้มที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอต่างหาก "ดิฉันไม่ได้ล้ำเส้นค่ะ... ดิฉันแค่กำลังเตือนสติคุณ" เรนกระซิบตอบ เสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลจนน่าขนลุก "เพราะถ้าคุณยังใช้อารมณ์นำเหตุผลแบบนี้... คุณอาจจะไม่ได้แค่เสียแบรนด์ไป แต่อาจจะเสีย... หัวใจตัวเองด้วยซ้ำ" เพล้ง! เสียงแก้วตกแตกดังสนั่นมาจากทางโซนจัดเลี้ยงรับรองด้านนอก ทำลายบรรยากาศตึงเครียดระหว่างพวกเธอลงในพริบตา ทั้งพริมาและเรนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ร่างท้วมของคุณหญิงมารศรี มารดาบังเกิดเกล้าของพริมา ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงและรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาหาลูกสาว "พริมา! มายืนทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงนี้? รู้ไหมว่าแขกผู้ใหญ่เขาตามหาตัวแกกันให้วุ่น... แล้วนี่..." คุณหญิงมารศรีชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นมือของเรนที่ยังคงกุมข้อมือของลูกสาวเธออยู่ สายตาจับผิดกวาดมองผู้หญิงแปลกหน้าหัวใจน้ำแข็งด้วยความไม่พอใจ "นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมภัณฑารักษ์ถึงเสียมารยาทกับลูกสาวฉันแบบนี้!" เรนค่อยๆ ปล่อยมือออกจากข้อมือของพริมาอย่างสุภาพ ผอยหลังถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ใบหน้ายังคงเรียบเฉยราดน้ำเย็นเข้าใส่สถานการณ์ พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับคืนมา แต่ก่อนที่เธอจะได้เอמהปากแก้ตัว เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็แทรกขึ้นมาจากด้านหลังของคุณหญิงมารศรี พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พริมาเกลียดเข้าไส้ "อ้าว คุณเรน... คุณพริมา... ดูท่าทางคอลเลกชันนี้จะไม่ได้มีแค่เรื่องแฟชั่นซะแล้วสิครับ ดูเหมือนเรากำลังจะได้ชม 'โชว์พิเศษ' ที่สนุกกว่าบนรันเวย์ซะอีก" พริมาหันขวับไปมอง ‘จิน’ นักสะสมงานศิลปะจอมบงการที่ยืนกอดอกพิงเสาด้วยแววตากลั้นขำ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเธอและเรนด้วยความหมายบางอย่างที่เต็มไปด้วยเลศนัย—เลศนัยที่พร้อมจะขุดคุ้ยความลับและทำลายทุกอย่างที่พริมาสร้างมากับมือให้พังทลายลงในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!