เบาะแสในเงามืด

กลิ่นหมึกป่าผสมผสานกับความชื้นของห้องใต้ดินร้างหลังเรือนรับรองแคว้นเป่ยโฉโชยเข้าจมูกจนแสบปร่า หลินเซียนอี๋ในอาภรณ์บุรุษสีเทาเข้มกลมกลืนกับความมืดมิด นางใช้ปลายมีดสั้นเล่มบางงัดสลักทองเหลืองของหีบไม้จันทน์แดงใบสุดท้ายอย่างระมัดระวัง เสียงโลหะกระทบกันเบาหวิวราเสียงถอนหายใจของภูตผี ทว่าในยามวิกาลที่เงียบสงัดเช่นนี้ เสียงนั้นกลับดังราวกับเสียงกลองศึกในโสตประสาทของนาง เบื้องหน้าหีบใบนี้คือคลังข้อมูลลับที่เสนาบดีเหวินและสายลับขององค์ชายสามใช้ซุกซ่อนบัญชีส่วยและการซื้อขายอาวุธเถื่อน เอกสารเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะกระชากหน้ากากกลุ่มกังฉินในราชสำนักให้ร่วงหล่น ทว่าการจะก้าวเข้ามาถึงจุดนี้ได้ นางต้องแลกมาด้วยการหลบหลีกค่ายกลกระบี่และสายตรวจทหารยามถึงเจ็ดชั้น "เจ้าช้ากว่าที่ข้าคาดไว้สองเค่อ... หลินกุนซือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำให้นางชะงักมือ ปลายมีดเกือบหลุดร่วงกระทบพื้น หากแต่กลิ่นอายบุรุษคุ้นเคยอันเยือกเย็นปนกลิ่นสนจันทน์จางๆ กลับโอบล้อมแผ่นหลังของนางไว้เสียก่อน ร่างสูงใหญ่ของฉินอ๋องเฟยหลงก้าวออกมาจากเงาเสาหินอย่างแนบเนียน เขาสวมชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทกลืนไปกับความมืด ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความระอาใจในความบ้าบิ่นและความปรารถนาลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม "ท่านอ๋อง... เหตุใดจึงตามมาเล่าเพคะ?" เซียนอี๋กระซิบตอบ เสียงของนางแผ่วเบาแต่หนักแน่น นางหันกลับไปสบตาเขาในระยะประชิด ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าหนาเข้ามาปะทะ แม้ในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน หัวใจของนางยังคงไหววูบอย่างห้ามไม่อยู่ "หากข้าไม่ตามมา แม่นางผู้ปราดเปรื่องเช่นเจ้าคงกลายเป็นผีเฝ้าห้องใต้ดินของเสนาบดีเหวินไปเสียก่อนแล้ว" ฉินอ๋องแค่นเสียงในลำคอ มือหนายื่นเข้ามารับมีดสั้นจากมือนางอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเป็นฝ่ายลงมือแงะสลักหีบไม้จันทน์แดงนั้นแทน พละกำลังอันเหนือกว่าทำให้ฝากล่องดีดเปิดออกอย่างไร้เสียง ภายในบรรจุสมุดปกหนังสีดำสนิทนับส่มเล่ม ตราประทับหยกประจำตัวของขุนนางฝ่ายชำระบัญชีปรากฏเด่นชัด เซียนอี๋รีบก้าวเข้าไปใกล้ หยิบสมุดเล่มบนสุดขึ้นมาพลิกดูด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยกวาดมองตัวอักษรจีนหยักหวัดด้วยความเร็วสูง สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลตัวเลขและรายชื่อโยงใยอำนาจในพริบตา "นี่คือบัญชีรายชื่อขุนนางครึ่งราชสำนักที่รับสินบนจากแคว้นตง... ไม่ผิดแน่" เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "มีทั้งรายชื่อของกองเสบียงและแผนผังค่ายกลชายแดนตะวันตก องค์ชายสามทรงเล่นเกมเดิมพันที่ใหญ่หลวงนัก" "แต่สิ่งที่เจ้ากำลังถืออยู่... ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในห้องนี้" เฟยหลงกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินแคบๆ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ผนังอิฐศิลาเบื้องหลังชั้นตำรา เซียนอี๋ขมวดคิ้วมุ่น "ท่านหมายความว่าอย่างไรเพคะ?" ยังไม่ทันที่ท่านอ๋องจะเอ่ยคำใดต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดหินด้านบน ตามมาด้วยเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของทหารยามที่ถูกปลุกให้ตื่น แสงคบเพลิงสว่างวาบสาดส่องลงมาตามช่องบันได เสียงเหล็กกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของกองกำลังลาดตระเวนชุดใหญ่ "แย่แล้ว... มีคนทรยศคาบข่าวบอกพวกมัน!" เซียนอี๋หน้าถอดสีเล็กน้อย แผนการรัดกุมของนางย่อมไม่มีทางรั่วไหล เว้นเสียแต่ว่า... มีหนอนบ่อนไส้ในกองทัพของฉินอ๋องเอง เฟยหลงไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวนักรบผู้ผ่านศึกมานับร้อยครั้งยังคงราบเรียบ เขาคว้าข้อมือนางไว้มั่น แรงบีบที่อบอุ่นและมั่นคงถ่ายทอดความเชื่อใจมาให้ "ตามข้ามา" เขาดึงนางถอยหลังไปชิดผนังศิลาที่เขาเพิ่งจ้องมองเมื่อครู่ มือใหญ่วางลงบนร่องอิฐสลักลายดอกบัวสามกลีบแล้วกดลงไปเบื้องล่าง เสียงกลไกเฟืองหินขยับบดVบกันดังครืดคราด ผนังศิลาหนาทึบเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวลงสู่ความมืดเบื้องล่าง กลิ่นอายอับชื้นผสมกลิ่นหอมประหลาดบางอย่างโชyออกมาจากอุโมงค์นั้น เซียนอี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมนี้... นางคุ้นเคยยิ่งนัก มันคือกลิ่นกำยานร้อยบุปผาที่ใช้เฉพาะในตำหนักของสนมเอกเหวิน พระมารดาขององค์ชายสาม! "ท่านอ๋อง... ทางเดินนี้..." นางกำลังจะเอ่ยทักท้วง ทว่าเฟยหลงกลับดึงนางให้ก้าวเข้าไปในความมืดพร้อมกับดึงคานหินปิดตายทางเข้าทันที เสียงฝีเท้าของทหารศัตรูวิ่งกรูเข้ามาถึงห้องใต้ดินด้านบน พร้อมกับเสียงทุบทำลายข้าวของดังสนั่นหวั่นไหว ภายในอุโมงค์ลับที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่เล็ดลอดผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของฉินอ๋องที่อยู่ห่างจากนางเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่บนพวงแก้มส่างไสว เซียนอี๋แนบแผ่นหลังติดกับผนังเย็นเฉียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขายังคงโอบเอวบางของนางไว้แน่นเพื่อไม่ให้ขยับเขยื้อن "ฉินอ๋อง... ท่านรู้ทางนี้ได้อย่างไร?" นางกระซิบถาม ชิดริมฝีปากของเขาจนแทบจะสัมผัสกัน เฟยหลงไม่ตอบคำถามนั้น ทว่ามุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาลุ่มลึกคู่นั้นมองสำรวจริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันด้วยความเคร่งเครียด ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของยอดกุนซือหญิงกระตุกวูบ "เพราะที่นี่... คือทางลับที่เสนาบดีเหวินใช้ลอบเข้าออกตำหนักในเพื่อส่งสาส์นลับ... และเป็นที่เดียวกับที่ข้าใช้ซ่อน 'ของขวัญชิ้นสุดท้าย' ไว้รอต้อนรับองค์ชายสามในวันพรุ่งนี้อย่างไรเล่า" ฉับพลันนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝั่งตรงข้ามปลายอุโมงค์ก็ดังขึ้น พร้อมกับแสงคบเพลิงสว่างวาบที่สะท้อนเงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งที่พวกเขากำลังตามหา ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินหมากและลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์อันเข้มข้นในบทนี้ด้วยกันนะคะ ไป๋เหลียนฮวา