สมการที่ไม่ลงตัว

แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากสปอตไลท์เพดานส่องกระทบลงบนพื้นปูนเปลือยขัดมันของห้องประชุมใหญ่ ชั้น 42 อาคารสำนักงานใจกลางย่านธุรกิจ กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะคว้าจับต้องได้ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ "ถ้าตัวเลข 38% ของกลุ่มเป้าหมาย Gen Z ถูกขับเคลื่อนด้วยแรงกระตุ้นทางอารมณ์... สิ่งที่คุณรวินท์กำลังพยายามทำอยู่ ก็ไม่ต่างอะไรกับการพยายามโปรแกรมให้หุ่นยนต์มีความรู้สึกรักแรกพบหรอกค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่เจือด้วยความเย้ยหยันจางๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของที่ประชุม น่านฟ้า อาร์ตไดเรกเตอร์สาวเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่ตัดสั้นรับกับกรอบหน้าคมคาย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจ มือเรียวยาวภายใต้เสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวสะอาดตาหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือไปมา ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองตรงไปยังชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นงานศิลปะที่เธอกำลังจะปัดตกถังขยะ รวินท์ ขยับกรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมเล็กน้อย สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—จังหวะที่บ่งบอกถึงความรำคาญใจอย่างที่สุด "ความรัก หรือแม้กระทั่งความภักดีต่อแบรนด์ ไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญหรืออารมณ์ชั่ววูบค่ะคุณน่านฟ้า มันคือผลลัพธ์ของสมการพฤติกรรมที่ถูกประมวลผลมาอย่างแม่นยำ ถ้าเราใส่ตัวแปรผิด ผลลัพธ์ทางธุรกิจก็พังทลาย และดิฉัน... ไม่มีเวลามานั่งเล่นขายของกับความรู้สึกเพ้อฝันของใคร" น้ำเสียงของรวินท์ราบเรียบ เย็นชา และเฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง เธอมองสบตาเขาผ่านเลนส์แว่นด้วยความถือดี ทั้งสองคนนั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะประชุมยาว แต่พลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวตนของทั้งคู่กลับพุ่งชนกันกลางอากาศราวกับประจุไฟฟ้าขั้วตรงข้ามที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ นี่คือการพบกันครั้งแรกของ "อัลกอริทึม" และ "สัญชาตญาณ" ย้อนกลับไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อน บอร์ดบริหารได้อนุมัติโครงการรีแบรนด์ครั้งใหญ่ที่สุดแห่งปี โดยบังคับให้แผนกวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ (Data Analytics) ของรวินท์ ต้องมาบูรณาการทำงานร่วมกับแผนกสร้างสรรค์ภาพลักษณ์ (Creative Direction) ของน่านฟ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สองขั้วอำนาจที่มีปรัชญาการทำงานตรงกันข้ามถูกจับมารวมไว้ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ เพื่อสร้างแคมเปญที่ต้องกวาดยอดขายถล่มทลาย แต่ดูเหมือนว่าสิ่งเดียวที่พวกเขากำลังจะกวาดร่วมกัน คงมีแค่เศษซากความอดทนของอีกฝ่ายเท่านั้น "ความรู้สึกเพ้อฝันอย่างที่คุณว่านั่นแหละค่ะ ที่ทำให้มนุษย์ยังคงเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ชุดคำสั่งโค้ดบ้าๆ บอๆ ที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อสนองความอีโก้ของตัวเอง" น่านฟ้าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย "ข้อมูลดิบของคุณบอกแค่ว่าพวกเขา 'ทำอะไร' แต่ไม่เคยบอกเลยว่า 'ทำไม' และถ้าคุณยังคงมองเห็นผู้บริโภคเป็นแค่จุดไข่ปลาบนกราฟแท่ง... งานนี้เจ๊งตั้งแต่ยังไม่เริ่มค่ะ" "ดีกว่าการทำงานอย่างไร้ทิศทางโดยอ้างคำว่า 'แรงบันดาลใจ' แล้วสุดท้ายก็ใช้งบประมาณละลายไปกับสายลมนะคะ" รวินท์ย้อนกลับทันควัน นัยน์ตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ดิฉันมีข้อมูลรองรับทุกการตัดสินใจ ทุกเปอร์เซ็นต์มีความหมาย ไม่ใช่ความรู้สึกเลื่อนลอยที่จับต้องไม่ได้แบบที่คุณพยายามขายให้ลูกค้า" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทีมงานคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ริมห้องต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าสอดปากแทรกกลางระหว่างการปะทะคารมของสองหัวกะทิประจำบริษัท น่านฟ้าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองเอกสารรายงานความหนากว่าร้อยหน้าที่รวินท์เป็นคนจัดทำขึ้น ก่อนจะผลักมันกลับไปตรงหน้าเจ้าของด้วยปลายนิ้ว "งั้นเรามาลองเดิมพันกันดูไหมล่ะคะ คุณนักวิเคราะห์ผู้ไร้หัวใจ" น่านฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย ดวงตาพราวระยับ "ถ้าแคมเปญนี้ใช้แนวทางของฉันแล้วทำยอดขายทะลุเป้า 200% คุณต้องยอมรับว่าตรรกะคำนวณงี่เง่าของคุณมันใช้ไม่ได้ผลกับโลกแห่งความจริง" รวินท์เงยหน้าขึ้น จ้องมองหญิงสาวตรงข้ามด้วยแววตาที่เยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม ความท้าทายนี้ไม่ได้ทำให้เธอกลัว มีแต่จะปลุกสัญชาตญาณนักสู้ในตัวให้ตื่นขึ้น "แล้วถ้าผลลัพธ์ออกมาตรงกันข้ามล่ะคะ?" รวินท์ทวนคำ เสียงราบเรียบแต่กดดัน "ถ้าข้อมูลของดิฉันพิสูจน์ได้ว่าความจริงใจไม่ได้สร้างยอดขายเท่ากับความต้องการที่ถูกกระตุ้นอย่างเป็นระบบ... คุณต้องทำตามเงื่อนไขของดิฉันทุกอย่าง" "ว่ามาเลยค่ะ ดิฉันไม่มีทางแพ้ให้อัลกอริทึมคร่ำครึของคุณแน่" น่านฟ้าตอบรับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รวินท์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ถ้าเช่นนั้น... เชิญคุณไปนั่งทำการบ้านใหม่ซะ เพราะสิ่งที่คุณเสนอมาเมื่อครู่ มันเต็มไปด้วยช่องโหว่ทางสถิติที่แม้แต่นักศึกษาปีหนึ่งก็ยังไม่พลาด" ก่อนที่น่านฟ้าจะได้สวนกลับ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยเลขานุการหน้าตาตื่นตระหนก เอกสารซองสีน้ำตาลถูกวางลงตรงกลางโต๊ะท่ามกลางความตกใจของทุกคน "คุณรวินท์คะ... คุณน่านฟ้าคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ข้อมูลดิบชุดสุดท้ายที่เราดึงมาจากระบบคลาวด์เมื่อคืน... มันถูกเข้ารหัสลับและถูกลบหายไปทั้งหมดเมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ!" รวินท์ชะงัก รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เธอก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตของตนเองที่ตอนนี้แสดงผลข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน: *System Error: Data Corrupted by Unknown Source* น่านฟ้าหรี่ตามองใบหน้าที่เริ่มซีดเผือดลงเล็กน้อยของหญิงสาวตรงข้าม ก่อนที่สายตาคมกริบจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่มุมซ้ายสุดของรายงานสรุปบนโต๊ะ—รอยนิ้วมือเปื้อนหมึกสีดำจางๆ ที่ไม่ใช่ของเธอ และไม่ใช่ของรวินท์ -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับสมการความรักครั้งนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับ "แสงดาวพร่างพราว" นะคะ