แรงเสียดทานในที่ทำงาน

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งอย่างจงใจดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ ทำลายความเงียบที่หนาเตอะเสียจนเกือบจะเอามีดกรีดออกได้ รวินท์ลดแท็บเล็ตในมือลงช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปเรขาคณิตจางๆ ที่ข้อศอก น่านฟ้ากำลังหมุนปากกาในมือเล่นด้วยท่าทางที่ฟ้องชัดเจนว่าไม่ได้ใส่ใจกับตัวเลขสถิติที่เธอบรรยายไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วแม้แต่น้อย "จบหรือยังครับ คุณนักวิเคราะห์... หรือผมควรเรียกว่า 'โปรแกรมประเมินความคุ้มทุน' ดีล่ะ?" น้ำเสียงของน่านฟ้าทุบทู่และเจือแววเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง เขายันตัวขึ้นเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างท้าวลงกับโต๊ะกระจกใส ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงครึ่งหนึ่งในพริบตา "คุณใช้เวลาสี่สิบนาทีพูดถึงอัตราการคลิกผ่าน อัลกอริทึมการคาดเดาพฤติกรรม และ ROI แต่คุณลืมหัวใจสำคัญที่สุดของแคมเปญเปิดตัวแอปพลิเคชันหาคู่ตัวนี้ไป... มนุษย์ไม่ได้ตกหลุมรักกันด้วยค่าความน่าจะเป็นร้อยละแปดสิบห้าจุดสองหรอกนะครับ" รวินท์สูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอยิ้มรับ—รอยยิ้มแบบมืออาชีพที่เย็นเยียบและคมกริบพอจะบาดคอคนฟังได้ "ถ้าความรักมันคาดเดาไม่ได้อย่างที่คุณกว่ามา น่านฟ้า... บริษัทของเราคงล้มละลายไปตั้งแต่ปีแรกแล้วค่ะ ตรรกะและข้อมูลดิบไม่เคยโกหกใคร มนุษย์เราอาจจะคิดว่าตัวเองซับซ้อน แต่พฤติกรรมของพวกเขาก็เป็นแค่ชุดข้อมูลที่ทำซ้ำได้ภายใต้เงื่อนไขที่ถูกต้องเท่านั้น" บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมตึงเครียดจนพนักงานรุ่นน้องคนหนึ่งถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เสียงกระแอมของหัวหน้าฝ่ายบุคคลดังขึ้นเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่ไม่มีใครกล้าขัดจังหวะการปะทะกันของสองหัวกะทิที่เพิ่งถูกดึงตัวมาร่วมงานกันในโปรเจกต์ 'SoulSync' นี้ น่านฟ้าหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและขบขัน "ชุดข้อมูลเหรอ? น่าสมเพชเป็นบ้าที่คุณมองความสัมพันธ์ของคนอื่นเป็นแค่สเปรดชีต คุณกำลังพยายามสร้างอัลกอริทึมที่จะขังความรู้สึกคนไว้ในกล่องสี่เหลี่ยม แล้วบอกว่านั่นคือความโรแมนติก ถ้าคุณไร้ความรู้สึกขนาดนั้น ทำไมไม่ไปทำงานที่ตลาดหลักทรัพย์แทนที่จะมาทำแอปหาคู่ล่ะครับ" คำพูดนั้นเฉียบคมและจงใจพุ่งเป้ามาที่จุดเปราะบาง รวินท์ขยับตัวเล็กน้อย ปากกาในมือเธอถูกบีบจนข้อ้วนิ้วขึ้นสีขาว เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ดื้อรั้นและเต็มไปด้วยอัตตาของผู้ชายคนนี้ น่านฟ้าไม่ใช่แค่อาร์ตไดเรกเตอร์หัวรั้น แต่เขาคือภัยคุกคามต่อระบบระเบียบทั้งหมดที่เธอใช้เวลาแรมปีสร้างขึ้นมา "เพราะตลาดหลักทรัพย์ใช้เงินซื้อขายความโลภ แต่งานที่เราทำอยู่กำลังซื้อขายความเปราะบางของมนุษย์ค่ะ ซึ่งมันอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้ขับเคลื่อนด้วย 'สัญชาตญาณ' เลื่อนลอยและอารมณ์ชั่ววูบของคุณ" รวินท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกพยางค์หนักแน่นราวกับตอกหมุด "งานออกแบบของคุณอาจจะสวยงามจนเรียกยอดไลก์ได้มหาศาล แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าตัวเลขการใช้งานจริงลดลงสิบเปอร์เซ็นต์ทุกสัปดาห์ งานศิลปะของคุณกำลังฆ่าโปรเจกต์นี้ทางอ้อม น่านฟ้า" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังมาจากมุมห้อง ทีมงานคนอื่นๆ เริ่มหลบตา เลี่ยงที่จะมีส่วนร่วมในสงครามประสาทที่ปะทุขึ้นตั้งแต่เช้าวันแรกของการทำงานร่วมกัน น่านฟ้าไม่ได้โกรธอย่างที่ควรจะเป็น กลับกัน รอยยิ้มมุมปากของเขากลับกว้างขึ้น แววตาพินิจพิเคราะห์ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดหายากในห้องทดลอง "คุณกลัวสินะ... รวินท์" เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน "คุณกลัวความไร้ระเบียบ กลัวสิ่งที่คุณควบคุมไม่ได้ และที่แย่ที่สุดคือ คุณกลัวว่าวันหนึ่งจะมีใครสักคนพิสูจน์ให้เห็นว่าทฤษฎี 'ความรักคือความผิดพลาดของระบบ' ของคุณมันพังทลายลงด้วยความรู้สึกโง่ๆ ที่เรียกว่า 'รักแรกพบ'" รวินท์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ม่านตาของเธอขยายออกด้วยความตกใจ แต่เธอก็รีบดึงหน้ากากนักวิเคราะห์กลับมาสวมทับได้อย่างรวดเร็ว "อย่าเอาการฉายภาพจิตวิทยาด้านมืดของคุณมาใช้กับฉันเลยค่ะ" รวินท์เก็บแท็บเล็ตใส่กระเป๋าเอกสารด้วยท่าทางเยือกเย็น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองทีมงานทุกคนก่อนจะหยุดที่น่านฟ้า "ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้ 'อารมณ์' นำทางโปรเจกต์นี้ ฉันเกรงว่ารายงานการประเมินประสิทธิภาพในสัปดาห์หน้าจะเป็นคนเชิญคุณออกจากห้องนี้เอง... ขอตัวนะคะ" เธอหมุนตัวเดินจ้ำออกจากห้องประชุมทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ ทิ้งให้น่านฟ้านั่งมองตามแผ่นหลังที่ตั้งตรงราวกับไม้บรรทัดนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่บนริมฝีปากของเขา แต่แววตากลับลึกล้ำและเต็มไปด้วยความท้าทาย รวินท์เดินตรงดิ่งกลับมายังโต๊ะทำงานของตัวเองในโซนวิเคราะห์ข้อมูล เสียงเคาะแป้นพิมพ์รอบข้างช่วยดึงสติเธอกลับมาจากความหงุดหงิด เธอเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบไฟล์ฐานข้อมูลดิบของพฤติกรรมผู้ใช้งานชุดใหม่ที่เพิ่งดึงเข้ามาจากเซิร์ฟเวอร์กลางเมื่อคืนนี้ แต่นิ้วมือของเธอกลับหยุดชะงักค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ด บนหน้าจอแสดงผล บันทึกกิจกรรมการเข้าถึงไฟล์ (Access Log) ปรากฏชื่อบัญชีผู้ใช้ที่ไม่ควรจะมีสิทธิ์เข้าถึงฐานข้อมูลส่วนนี้... บัญชีระดับผู้ดูแลระบบที่มีรหัสผ่านเข้ารหัสขั้นสูง ซึ่งมีเพียงเธอกับผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่รู้ ทว่า บันทึกเวลาระบุชัดเจนว่าไฟล์ข้อมูลลับชุดนี้ถูกเปิดอ่านและ 'ดาวน์โหลด' ออกไปเมื่อเวลาตีสองสิบห้านาทีที่ผ่านมา—ในขณะที่ออฟฟิศปิดทำการและเธอนอนหลับอยู่ที่ห้องพัก รวินท์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความสังหรณ์ใจ เธอกดคลิกเข้าไปดูเส้นทางการส่งออกข้อมูล (Data Trail) เพื่อตามรอยว่าปลายทางของไฟล์นั้นถูกส่งไปที่ไหน หน้าจอรีเฟรชตัวเองอย่างเชื่องช้าก่อนจะแสดงผลลัพธ์บรรทัดสุดท้ายที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ไฟล์ข้อมูลพฤติกรรมส่วนบุคคลของผู้ใช้งานกว่าแสนราย ถูกส่งตรงไปยัง IP Address ภายนอก... และชื่ออุปกรณ์ปลายทางที่เชื่อมต่ออยู่ ณ ขณะนี้ กำลังออนไลน์อยู่ในวงแลนเดียวกันกับออฟฟิศนี้ —มันมาจากคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของน่านฟ้า แสงดาวพร่างพราวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงเสียดทานนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!