มิติลับในห้วงคำนึง

"ถังหลี่! ข้าเตือนเจ้าแล้วนะว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว ถ้าพวกเจ้าพังประตูบ้านข้าพังเสียหาย หัวหน้าหมู่บ้านจะต้องรู้เรื่องนี้แน่!" เสียงทุ้มต่ำแต่วิเศษษ์กังวานของจางเหว่ยดังลอดผ่านบานประตูไม้เก่าๆ ออกไป น้ำเสียงของเขาไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเต็มไปด้วยไอสังหารของคนที่ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน จนทำให้กลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังเงื้อมือเตรียมพังประตูหน้าบ้านถึงกับชะงักกึก หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของสามี ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ในยุค 1970 ที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ การที่อันธพาลประจำหมู่บ้านอย่างถังหลี่กล้าบุกมาถึงหน้าบ้านพร้อมข้อหา "ซ่อนอาหารเถื่อน" ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "เหอะ! จางเหว่ย เจ้าคิดว่ายศทหารปลดประจำการของเจ้าจะปกป้องพวกแกได้งั้นเรอะ? ทางการมีคำสั่งลงมาว่าช่วงนี้มีการกักตุนเสบียงลับ ใครซ่อนไว้ต้องถูกริบทรัพย์และจับกุม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพวกข้าจะพังเข้ามาจริงๆ ด้วย!" ถังหลี่ตะโกนลั่นด้วยความฮึกเหิม พร้อมกับเสียงทุบประตูดังโครมครามจนฝุ่นไม้ร่วงกราว ฟางเซียนเม้มริมฝีปากบางเฉียบ สมองระดับแพทย์หญิงอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็ว ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ หากเปิดประตูให้พวกมันค้นตามอำเภอใจ พวกมันย่อมต้องยัดเยียดความผิดให้ได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าจะปะทะกันตรงๆ ด้วยกำลัง จางเหว่ยที่บาดเจ็บเรื้อรังที่ขาอาจเสียเปรียบได้ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง พร้อมกับละอองแสงสีทองจางๆ ที่วาบผ่านดวงตา ในวินาทีที่ความกดดันพุ่งสูงถึงขีดสุด ห้วงมิติลับที่ติดตามนางทะลุมิติมาด้วยก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง! จิตใต้สำนึกของฟางเซียนถูกดึงดูดวับเข้าไปสู่พื้นที่สีขาวโพลนแห่งหนึ่ง ในพริบตาเดียว นางพบว่าตนเองยืนอยู่เบื้องหน้าสิ่งก่อสร้างมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอกหนา นั่นคือ "หอสมุดสมุนไพรและคลังเวชภัณฑ์สวรรค์" ที่นางเคยครอบครองในชาติภพก่อน ทว่าบัดนี้ มันถูกยกระดับให้กลายเป็นมิติลับอเนกประสงค์ที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ! ชั้นวางไม้มะฮอกกานีโบราณทอดยาวสุดสายตา บนนั้นเต็มไปด้วยตำรายาหายาก สมุนไพรวิเศษนับพันชนิดที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล และที่สำคัญที่สุดคือโซนเครื่องมือแพทย์ล้ำสมัย รวมถึง "ยาพรางตาและผงล่องหน" ที่ผลิตขึ้นจากภูมิปัญญาแพทย์แผนโบราณผสานเทคโนโลยีขั้นสูง "ยอดเยี่ยม..." ฟางเซียนแย้มยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ในเมื่อพวกมันอยากได้ "อาหารเถื่อน" นัก นางก็จะจัดให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการใส่ร้ายป้ายสีจนวันตายเช่นกัน! จิตใจของนางดีดกลับมาสู่ความเป็นจริงในเสี้ยววินาที ภายนอกประตู เสียงของถังหลี่กำลังนับถอยหลังด้วยความเกรี้ยวกราด "สาม... สอง... พังเข้าไป!" *ครืน!* บานประตูไม้ผุพังทลายลงมาตามแรงถีบ ถังหลี่และสมุนอีกสามคนพุ่งทะยานเข้ามาในบ้านด้วยความหิวกระหายราวกับฝูงสุนัขป่า แต่สิ่งที่พวกมันคาดหวังว่าจะได้เห็นกองแป้งสาลีหรือเนื้อสัตว์ซ่อนอยู่ กลับมีเพียงความว่างเปล่าและโต๊ะไม้เก่าๆ ตัวเดียว "ไหนล่ะวะอาหารเถื่อน? ไหน!" ถังหลี่หน้าเสีย หันไปถลึงตาดุใส่ลูกน้อง ฟางเซียนก้าวออกไปข้างหน้า สีหน้าของนางราบเรียบไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาสุกใสจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยแววตาสสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังเต้นเร้นอยู่บนลานประลอง "หัวหน้าถัง... บุกรุกบ้านเรือนยามวิกาล ทำลายทรัพย์สินทางราชการและราษฎร ข้อหานี้ในยุคปฏิรูปเช่นนี้ โทษหนักเบาแค่ไหน ท่านคงรู้ดีกระมัง?" น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำเอาถังหลี่สะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว "วะ... วาจาสליก! พวกแกต้องซ่อนมันไว้ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ ค้นให้ทั่ว!" ถังหลี่คำรามลั่น สั่งให้สมุนแยกย้ายกันรื้อค้นข้าวของกระจัดกระจาย ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนนั้น ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ปลายนิ้วเรียวสวยของฟางเซียนที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ได้ดีดละอองผงสีเงินจางๆ ออกไปสัมผัสถูกตัวของถังหลี่และสมุนทั้งสามอย่างแผ่วเบา... นั่นคือ "ผงชำระบาปสมุนไพร" ที่จะทำให้พวกมันเกิดอาการคันคะเยออย่างรุนแรงจนต้องสารภาพความจริงออกมาเองภายในสามนาที! จางเหว่ยเหลือบมองภรรยาด้วยความประหลาดใจระคนเป็นห่วง เขารีบก้าวเข้ามาบังร่างบางเอาไว้ พร้อมกับกำหมัดแน่นเตรียมพร้อมรับมือ แต่ทว่า... "อู๊ย! คัน... ทำไมมันคันอย่างนี้วะ!" สมุนคนหนึ่งร้องลั่น ยกมือขึ้นเกาแผ่นหลังและแขนจนผิวหนังแดงเถื่อน "อ๊าก! ข้าก็คัน! เหมือนมีมดเป็นล้านตัวไต่อยู่ใต้ผิวหนัง!" อีกคนล้มลงไปดิ้นกับพื้น ถังหลี่เองก็ไม่เว้น ใบหน้าและลำคอของเขาเริ่มปรากฏผื่นแดงขึ้นเป็นปื้นๆ ความคันแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเขาแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่ ต้องทรุดฮวบลงไปนั่งเกาผิวหนังตัวเองจนเลือดซิบอย่างน่าอนาถ "พวกแก... แกทำอะไรพวกเราวะอีสะใภ้จาง!" ถังหลี่แผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด ฟางเซียนกอดอก ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังดิ้นรนของถังหลี่ รอยยิ้มงดงามประดับอยู่บนใบหน้า แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย... ฟ้าดินต่างหากที่ลงโทษคนใจบาปหยาบช้า ที่กล้ามาเที่ยวใส่ร้ายรังแกผู้บริสุทธิ์" นางก้มตัวลงกระซิบบาเบาข้างหูเขา "ว่าอย่างไรล่ะ หัวหน้าถัง ใครเป็นคนสั่งให้พวกท่านมาค้นบ้านข้าในวันนี้... พูดความจริงออกมา หรือจะปล่อยให้ผิวหนังเน่าเปื่อยตายคาบ้านหลังนี้?" ถังหลี่เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด ความเจ็บปวดและอาการคันเล่นงานจนสติสัมปชัญญะของเขาแทบหลุดลอย ร่างกายสั่นเทาด้วยความสะพรึงกลัวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหวอเวจี ทว่า ในจังหวะที่ถังหลี่อ้าปากกำลังจะเอ่ยชื่อผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนั้นเอง... *ปัง!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดชะงักงัน "เปิดประตู! ทางการมาตรวจสอบเรื่องการทุจริตในหมู่บ้าน!" ฟางเซียนหรี่ตาลงทันing นัยน์ตาสะท้อนประกายความคมกริบ... คนกลุ่มใหม่มาเร็วกว่าที่คาดคิด และดูเหมือนว่าเกมกระดานนี้กำลังจะสนุกขึ้นอีกหลายเท่าตัว! --- ขอขอบพระคุณรี้ดдерสที่น่ารักทุกท่านสำหรับการติดตามและสนับสนุนผลงานของอวี้ซินหมอยายุค 70 ด้วยดีเสมอมานะคะ