หมอครับ ผมไม่ได้มีเวลาว่างนะ

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าเดินเข้ามาในห้องผ่าตัดเคส VIP โดยไม่ใส่แม้กระทั่งหมวกคลุมผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านหน้ากากอนามัยสีเขียวเข้มไม่ได้เจือไปด้วยความตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเย็นเยียบและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดเบอร์สิบที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อเยื่อโดยไม่ลังเล นพ. กวินทร์ยืนพิงสะโพกกับขอบเคาน์เตอร์สแตนเลส ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาจ้องมองร่างเพรียวในชุดกาวน์สีขาวของแพทย์ฝึกหัดที่ถูกดัดแปลงสวมทับด้วยเสื้อคลุมปฏิบัติการอย่างลวกๆ ลัลนาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องเตรียมแพทย์ปลอดเชื้อที่เงียบสงบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับศัลยแพทย์หนุ่มมือหนึ่งแห่งโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นจากการลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้าม แต่ภายนอกเธอยังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบและยโสไว้ได้อย่างแนบเนียน "ฉันก็คือคนที่คุณกำลังตามหาไงคะ... เอ๊ย... ผมหมายถึง ผมคือนักศึกษาแพทย์ฝึกงานที่อาจารย์หมอเรียกตัวมาช่วยงานต่างหากล่ะครับ" ลัลนาเผลอหลุดเสียงปกติออกไปชั่วแวบหนึ่งก่อนจะรีบดัดเสียงให้ทุ้มต่ำลง พร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ส่งยิ้มหวานหยดที่จงใจกวนประสาทให้อีกฝ่าย กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่น่าฟังจนน่าหมั่นไส้ เขาลอกถุงมือยางสีฟ้าออกทีละข้างอย่างใจเย็น โยนมันลงถังขยะติดเชื้อด้วยท่าทางที่แฝงความเย่อหยิ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างบางที่สูงเพียงแค่ระดับอกของเขาอย่างรวดเร็ว "นักศึกษาแพทย์ฝึกงานปีสี่... ที่ดันใส่รองเท้าผ้าใบแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นราคาเหยียบแสน และมีกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าฟุ้งกระจายไปทั่วห้องปลอดเชื้อเนี่ยนะ" กวินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสันจมูกเกือบจะชนกับกรอบแว่นตาของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "คุณคิดว่าไอคิวของทีมแพทย์ที่นี่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดดูไม่ออกว่าใครคือหมอ หรือว่าสมองของคุณต่างหากที่มีปัญหาด้านการประมวลผล" "นี่คุณ! ปากร้ายเป็นหมาเลยนะหมอ!" ลัลนาทนไม่ไหวหลุดมาandฟาดเสียงใส่ทันทีเมื่อถูกจี้จุด เธอถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับตู้เก็บอุปกรณ์สแตนเลสจนเกิดเสียงดังโปร้งปร้าง "ฉันอุตส่าห์ลงทุนปลอมตัวเข้ามาถึงนี่เพื่อหาความจริงเกี่ยวกับคดีผ่าตัดปริศนาของคุณ แต่คุณกลับมานั่งจับผิดเรื่องรองเท้ากับน้ำหอมเนี่ยนะ!" "ผมไม่ได้จับผิด..." กวินทร์ยื่นมือข้างหนึ่งไปค้ำขอบตู้สแตนเลส กักขังร่างบางไว้ตรงกลางระหว่างแขนของเขา ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจใบหน้าเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ "แต่ผมกำลังเตือนคุณ... ในฐานะคนที่มีอำนาจสั่ง รปภ. หิ้วปีกคุณโยนออกไปนอกโรงพยาบาลภายในสามวินาที" จังหวะหัวใจของลัลนากระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนทำให้เธอมองเห็นนัยน์ตาสีดำสนิทที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองได้อย่างชัดเจน กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมผสานกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของแพทย์หนุ่มทำให้สมาธิที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมด ปากที่เคยเก่งกาจเริ่มอึกอักพูดไม่ออก "หมอ... หมอครับ ผม... ฉันหมายถึง ผมไม่ได้มีเวลาว่างมาเล่นเกมจ้องตากับคุณนะ" ลัลนาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแรงข้างหนึ่งกลับเอื้อมมาเชยคางเธอให้กลับมาสบตาเขาอีกครั้ง น้ำหนักการสัมผัสนั้นเบาราวกับกลัวว่าเธอจะบอบช้ำ แต่คำพูดที่พ่นออกมากลับร้ายกาจพอกัน "ถ้ารู้ว่าไม่มีเวลาว่าง... ก็ควรไสหัวกลับไปนั่งเขียนข่าวเต้าหู้น้ำเน่าที่โต๊ะทำงานของคุณซะ ลัลนา" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที "คุณ... รู้จักฉัน?" มุมปากหยักลึกของศัลยแพทย์หนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์และทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในชีวิต "นักข่าวสาวสายขุดคุ้ยที่ชอบสร้างความปั่นป่วนให้วงการแพทย์... ใครในกระทรวงเขาจะไม่รู้จักคุณบ้างล่ะครับ" กวินทร์ผละมือออกอย่างอ้อยอิ่ง เขายืนตรงจัดเสื้อกาวน์ให้เข้าที่ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับผู้ชนะ "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และความลับของคนไข้ไม่ใช่หัวข้อข่าวหน้าหนึ่งที่คุณจะเอาไปเขียนเรียกยอดวิวเล่นๆ ได้" "ฉันไม่ได้จะเอาไปเขียนเล่นนะ!" ลัลนาโพล่งขึ้นทันที ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมจะข่วน "ฉันมีหลักฐานว่าการเสียชีวิตของนักการเมืองคนนั้นบนโต๊ะผ่าตัดเมื่อสัปดาห์ก่อนมันมีความผิดปกติ และคุณ... นพ. กวินทร์ คือคนเดียวที่เซ็นชื่อรับผิดชอบเคสนี้!" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ความขี้เล่นในแววตาของกวินทร์หายวับไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งและยากจะหยั่งถึง เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบแฟ้มประวัติสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีเรียบเฉย "อยากรู้ความจริงเหรอครับ?" กวินทร์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง "ถ้าอย่างนั้นก็เดินตามผมมา... แต่อย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งกลางห้องดับจิตก็แล้วกัน" ลัลนากัดริมฝีปากแน่นอย่างชั่งใจ ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามแผ่นหลังกว้างของศัลยแพทย์หนุ่มไปอย่างไม่ลังเล เธอไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังประตูบานสีขาวที่กำลังจะเปิดออกนั้น มันซ่อนความจริงที่อันตรายเกินกว่าที่นักข่าวสาวอย่างเธอจะจินตนาการไว้ หรือมันคือกับดักหัวใจที่กวินทร์จงใจขุดรอไว้ให้เธอก้าวลงไปกันแน่ แอด... เสียงบานประตูห้องเก็บศพถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านออกมาปะทะผิวแก้ม แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของลัลนากระตุกค้างไม่ใช่ความหนาวเย็นของห้องดับจิต... "สวัสดีครับสารวัตร... ไม่นึกว่าตำรวจกองปราบจะมาเร็วกว่ากำหนดเสียอีก" เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์เอ่ยทักทายชายในเครื่องแบบที่ยืนรออยู่ภายในห้องนั้น และเมื่อร่างสูงใหญ่ของนายตำรวจหนุ่มหันกลับมามอง ลัลนาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เพราะคนๆ นั้นคือ... แฟนเก่าที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดสามปีเต็ม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ